Nie dogonisz mnie.
Dokąd lecisz, Smyku? Spóźnimy się na opowiadanie.
Smyku, wracaj.
Zgubiłem ją.
- Oszukiwałaś. - Nie lubisz przegrywać.
- Spóźniliśmy się, Anabelle? - To jej wina.
Wcale nie.
Aniołki, chcecie usłyszeć opowiadanie czy nie?
Chcemy, Anabelle.
Dobrze.
To świąteczna historia
o trzech duchach, dwóch złych psach i okrutnej wiedźmie.
O duchach?
Pewnie jakaś stara, głupia bajka.
Nie. To wydarzyło się naprawdę.
Okrutna wiedźma to moja kuzynka,
Belladonna.
Pies-straszydło?
Tak.
Oto jak dwaj aniołkowie próbowali ją powstrzymać przed zrujnowaniem świąt.
- Oto Charles Barkin i Apsik Apsikowski. - To duchy?
Opowiem wszystko od początku, a zobaczycie sami.
Działo się to w San Francisco. Trwały wigilijne przygotowania.
Gdy rozbrzmiewa radosna kolęda
To znak, że nadeszły święta
Zawsze, gdy rozbrzmiewa kolęda
Nareszcie nadeszły święta
Śnieżki na błyszczących nosach
Pod łapkami lodowa ślizgawka
Szczeniaki śpią słodko w koszykach
Śniąc o Mikołaju i niespodziankach
- Ucztowanie - I przyjaźń
I śmiech
Świąteczny czas niesie radości wiele
Gdy słyszę wesoły kolędy ton
Chce mi się śmiać i tyle
Udekorujmy dom jak Krainę Zabawek
W błyskotki i migające świeczki
Z okruchów zrobimy łańcuchy
Na mróz mamy pełne jabłecznika beczki
Gdzieś trzeba wetknąć jemiołę
I poprzytulać się nie zaszkodzi
Gdy słyszę wesoły kolędy ton
Nic innego mnie nie obchodzi
Wiosna, lato, jesień, zima
I już grudzień za nami
Ze starym rokiem żegnamy się, co się wydarzy - kto to wie?
Błyszcząca gwiazda na choince lśni
Znów słyszę wesoły kolędy ton
Serce się raduje w te świąteczne dni
Zabawa niech trwa do północy
Sąsiedzi, nie bądźcie źli
W ten wieczór stajemy się rodziną
Życzy sobie szczęścia cały ród psi
- Choinka - Słodycze
Prezenty
Moje serce zaczyna szybciej bić
Kiedy słyszę wesoły kolędy ton
Wiem, że nadeszły świąteczne dni
- Chwileczkę. Ten śnieg nie jest zimny. - To tropikalny śnieg.
- To popcorn. - Smaczny, tropikalny śnieg.
- Chcemy mieć śnieg. - Prawdziwy śnieg.
Jestem tylko reniferem. Nie zagwarantuję śniegu.
Charlie, spójrz tutaj.
Za to mogę obiecać każdemu prezent.
Prezenty!
Ale pamiętajcie o donacji dla Timmy'ego.
Cześć, Sasza.
Witaj przystojniaczku Śmiałku.
Dla ciebie, Fiołeczku, jestem Zgryźlikiem.
Nazbierałaś sporo kasy dla Timmy'ego?
Tak, i jestem pewna, że będziemy mogli mu pomóc, Charlie.
Z dnia na dzień łapka mu słabnie, a on nawet słowem nie piśnie.
Mam nadzieję, że nazbieramy na operację. Zasługuje na nią.
Charlie, mam tylko cztery łapy.
Wiem. Zajmijmy te małe urwisy jeszcze jedną piosenką.
Zaśpiewajmy razem.
Jeszcze raz.
Trele-morele!
To Grymas i Ziółko.
Nie przeszkadzajcie sobie. Chciałem tylko odebrać kilka długów.
Nieładnie tak.
Siedź cicho, kulasie.
Moja noga jeszcze wyzdrowieje, ty pozostaniesz brzydki na zawsze.
Nieźle, mały. Odważny z ciebie szczeniak.
Ale uważaj, co mówisz.
Duży, a głupi.
Ziółko, od kogo zaczynamy?
Od Saszy. Należy się dziesięć kości.
Dziesięć? Pożyczyłam tylko cztery.
Odsetki, kochana. To interes, a nie organizacja charytatywna.
Daj spokój, Grymas, dziś Wigilia - należy dawać.
Więc daj mi osiem kości, które jesteś mi winien.
Mój termin jeszcze nie minął, ty sknero. Nic ci nie dam.
A właśnie, że dasz, Charlie. Wszyscy mi oddacie swoje długi.
Pozwól, szefie.
Dawać.
Ależ jesteście hojni.
Zaczynaj pakować towar, Ziółko.
Zmywamy się. Wychodzimy, mówię.
Miałem kiedyś taki sam, tylko niebieski.
Rusz się, ty półgłówku.
Skaczę sobie przez śniegowe grzędy
Z workiem pełnym pieniędzy
Zabawki też zabierz.
Wesołych świąt, ofermy.
Ziółko, rusz ogonem.
- Co się stało? - Jedzenie.
Co tu mamy?
To pieniądze na operację Timmy'ego. Inaczej nie wyzdrowieje. Zostaw!
Timmy potrzebuje tych pieniędzy.
Ja też, siostrzyczko.
Wszyscy, pobudka. No, już. Zostaliśmy obrabowani.
Charlie.
Charlie, szybko! Tutaj.
Ukradł pieniądze na operację Timmy'ego. Niech go tylko dopadnę.
Co za okrutny drab!
Dlaczego zabrał nasze rzeczy?
Nie bójcie się, maluchy.
Ulubiony renifer i elf Świętego Mikołaja odbiorą wasze prezenty.
Wszystkie, co do jednego.
Dzięki, Charlie.
Przyniesiemy wszystko z powrotem, nim wystygnie świąteczne ciasto.
Robi się późno. Odprowadzę cię do domu.
Chciałem się jeszcze trochę pobawić.
Dziś Wigilia. Marta na pewno za tobą tęskni.
Masz rację. Jak na człowieka jest całkiem fajna.
Za szybko idę, Timmy?
Nie. Może być.
Patrz! Marta.
Timmy. Chodź do mnie, psinko.
Dzięki, Sasza. Wesołych świąt.
Musimy cię ogrzać i opatrzyć chorą łapkę.
Uważaj.
Na co? Nic nie widzę.
Ostrożnie, kolego. Za dużo świętujemy, co?
Cztery, i pięć, i sześć...
97, 98, 99, 100.
Szefie, ty to potrafisz...
- Chciałem odczytać licznik. - O dziewiątej wieczorem w Wigilię?
Świąteczna inspekcja. Proszę pokazać nam - tzn. mi - gdzie jest licznik.
Tędy, chłopaki... tzn. proszę pana.
W lewo. Nie, w prawo.
Uważaj.
Jesteśmy na górze, teraz w prawo.
Próbujcie dalej. I „wesołych pstrąt”.
Może powinniśmy spróbować z peruką.
Jesteś pewien, Charlie, że komin to najlepszy pomysł?
Mikołajowi zawsze się udaje.
- Przestań pchać. - Utknąłem na czymś.
- Żartujesz? - Nie, naprawdę.
„I nagle doszły do nas z góry...”
„Harce i szepty dwóch imbecyli”.
- Charlie, przestań gwizdać. - Nie gwiżdżę.
Mogło być gorzej.
Kradnie pieniądze Timmy'ego, nas wrzuca do śmietnika,
a potem wystrzeliwuje z komina.
Tego już za wiele. Dołożymy mu, aż mu gwiazdki przed oczami zaświecą.
Gotowe.
Cztery, trzy, dwa, jeden.
Teraz.
Mówiłem, że dostaniemy się do środka.
Grymas, oddawaj forsę Timmy'ego.
Nie możecie, ot tak, zabierać naszych rzeczy.
Właśnie, że możemy. Z pomocą tego, pamiętacie?
Oddaj to, przemądrzalski.
Chętnie bym to zrobił, Charlie, ale szefowa mi nie pozwala.
Nie masz żadnej szefowej.
Czyżbyś o mnie zapomniał, Chuckie?
- Belladonna. - Uważaj, gdy wypowiadasz moje imię.
Zdaje się, że masz ochotę pokrzyżować mi plany, co?
Nie odzywaj się do niej, Charlie. Jest okrutna i straszna i zła.
Ale zabawniejsza od świętobliwej kuzynki.
Tylko na mnie spójrzcie. Idealna panna Anabelle. Królowa Psiego Nieba.
Zaraz zrobię śnieg i ucieszę wszystkie maluchy.
- Oddaj to. - O jakim planie mówisz?
Ziółko, bądź tak miły.
O północy, gdy wszystkie psy będą już smacznie spały,
dmuchniemy w zaczarowany gwizdek.
Wtedy wszystkie Pikusie i Burki wpadną w trans.
Dawać.
Jak na rozkaz, psy zabiorą prezenty właścicielom
i przyniosą je prosto do mnie.
On zdobędzie wszystkie prezenty, a ty co będziesz z tego miała?
Zepsuję wszystkim święta.
Zapomnieliście o jednym szczególe.
Ta mała fujarka nigdy nie zbudzi całego miasta.
Ta nie, ale tej może się uda.
Jest niesamowicie wielka.
Musisz ją powstrzymać, Grymas. Błagam cię.
„Święty Mikołaj wszystko wie, czy jesteś dobry, czy też nie.”
Daj spokój, Apsik. Szkoda z nimi gadać. Zapytajmy szefową.
Gdzie jest ten gwizdek?
Gdzieś, gdzie go nikt nie znajdzie.
Nie wyjdziemy, dopóki nam nie powiesz.
Nawet ja i Ziółko nie wiemy.
- Prawda? - Nie wiemy nic.
Chyba jednak wyjdziecie.
Moje chochliki-ogniki wam pomogą.
- Apsik, zwiewamy. - Zaczekaj.
W dół.
- W lewo. - Tędy.
Na dół.
Jak myślisz, Charlie, gdzie Belladonna ukryła gwizdek?
Nie zagoi się do Parady Róż. Może nawet do czerwca.
Bardzo śmieszne, Apsik.
Charlie, co zrobimy?
- Nie mam pojęcia, Apsik. - Nie możesz się poddawać, Charles.
Tak, tak... Anabelle!
Możemy skorzystać z jej pomocy.
Mam dla was pilną misję z Nieba.
Musicie przeszkodzić Belladonnie w jej chytrym spisku.
Zagrożonych jest tysiące rodzin, więc o niepowodzeniu nie ma mowy.
Anabelle, tym jednym razem nie musisz powtarzać dwa razy.
Tak jest. Nikt nie krzywdzi dzieci, gdy my jesteśmy na służbie.
Oto coś, co pomoże wam w spełnieniu misji.
Magia tego przedmiotu pomoże wam obmyślić plan działania.
Zaczarowany identyfikator. Świetnie.
Znajdziemy gwizdek w mgnieniu oka.
Przykro mi, Charles. Tego nie mogę uczynić.
Identyfikator nie wskaże wam drogi.
Za to pomoże pokrzyżować plany Belladonnie.
Pomyślcie więc, chłopcy.
Od was zależy uratowanie świąt.
Sam nie wiem. Myślisz, że udałoby się uczynić z Grymasa dobrego psa?
Nie rozśmieszaj mnie. Ten kundel przypomina mi Scrooge'a.
Apsik, jesteś genialny.
- Naprawdę? - Tak.
Spłatamy Grymasowi niezłego figla.
Na miarę samego Dickensa.
- Kto to jest Dickens? - Angielski autor, który napisał...
Opowieść wigilijną. Wiem!
Pamiętasz trzy duchy, które odwiedziły Scrooge'a?
Nie. Nic takiego nie pamiętam, Charlie.
Nic się nie martw, Apsik. Nie zobaczysz żadnego ducha.
- Pewny jesteś? - Sam będziesz duchem.
No, dalej, Apsik. Idziemy.
Mówisz poważnie? Duchy? To nie dla mnie, Charlie. Wykluczone.
Proszę o odrobinę świątecznej magii, jeśli można.
Czego chcesz?
Dlaczego jesteś w łóżku? O północy zaczynamy działać.
Sen dobrze mi robi na urodę. Chcę ładnie wyglądać.
A teraz wynocha!
Uważaj.
Trochę telewizji.
Bożonarodzeniowe archiwum
Co za brednie! Nienawidzę świątecznych programów.
Witamy w TGG, Telewizji Grymasa Grymasińskiego.
To ja.
Dobry wieczór. Nazywam się Jacob Charlie.
Witamy w świątecznym wydaniu programu „Cudowny Grymas”.
Co to, to nie.
W tym odcinku odwiedzą cię trzy duchy.
Przybędą z biciem dzwonu.
Żebym ja cię nie zbił, koleżko.
Oto pierwszy z nich.
Czas na widmo numer jeden.
Cofnijmy się więc do przeszłych czasów.
To miejsce, w którym się urodziłem.
Co się dzieje?
Apsik, co tu się dzieje?
Nie nazywam się Apsik. Jestem Duchem Wigilijnym Przeszłości.
Z krótkimi nogami.
Czy ja wyglądam na głupiego?
Prawdę mówiąc, tak.
Mama? To moja mama.
Tak, a to ty, tylko nieco mniejszy.
Mamo, to ja - Grymas.
Nie słyszy cię. To dzieje się w przeszłości.
To tylko wspomnienie.
Pamiętam te lata. Tak bardzo tęsknię za rodzeństwem.
Założę się, że oni za tobą nie.
Czyż nie byłem słodki?
- I bardzo natrętny. - Mama i tak mnie kochała.
To było nasze ostatnie Boże Narodzenie razem.
Już nigdy nie spędziłem z nią świąt.
- Tęsknię za tobą. - Idziemy odwiedzić inne miejsca.
Chcę popatrzeć, jaki byłem słodki.
Co tak długo?
To dom państwa Parkerów.
Moja pierwsza ludzka rodzina.
To jest Bobby.
A to ja.
Nieraz tam spsociłem i nieraz mi się upiekło.
Od pierwszego dnia byłem niezłym rozrabiaką.
Jak teraz cechowały mnie spryt, bezwzględność i brawura.
Gdy światła gasną w chatach, śnię o swych szczenięcych latach
I o chłopcu, który przygarnął mnie pewnego dnia
To prawda, często tam psociłem
Od innych szczeniąt tym się nie różniłem
Lecz gdy tak sobie śnię, wciąż słyszę ten głos jak we mgle
„Wiem, że nie chciałeś, Grymasie”
„Nieźle narozrabiałeś, Grymasie”
„Ale wyciągnę cię z tego, bo przyjaźnimy się”
To prawda
Trzymaliśmy razem, ten mały pętak i ja
Od rana do nocy z porządku robiliśmy kram
Gry w ganianego, przeciąganie spodni
Bawiliśmy się jak za pan brat, a święta - to był inny świat
Stosy befsztyków, ciastek, wszystkiego
Kto wiedział, że misie wypchane są płatkami śniegu?
Po tylu godzinach zabawy miałem potrzebę załatwić sprawę
Jednak nie dostrzegłem, niestety, że pod choinką nie było toalety
Kiedy wyda cię przyjaciel, to koniec szczeniackich lat, bracie
Gdyby powiedział, że to jego wina wszystko byłoby dobrze
Naprawdę próbowałem wytrzymać, jak długo tylko mogłem
A kiedy pani wrzasnęła „Won!”
Myślałem, że dzieciak znów powie to
„Wiem, że nie chciałeś, Grymasie”
„Nieźle narozrabiałeś, Grymasie”
„Ale wyciągnę cię z tego, bo przyjaźnimy się”
- Ale dzieciak nic nie powiedział? - Nie. Wszystko zwalił na mnie.
Przestałem więc grać dobrego szczeniaka i stałem się chuliganem.
Ze słodkiego maluszka zamienił się nagle...
w szczenięcego chuligana.
Ale pogadajmy o chłopakach.
Zebrałem sobie niezłą pakę
Najgroźniejsze kundle, często grali w blackjacka
Skoki na śmieciarki i spelunki, bicie słabszych, porachunki
Raz spałem tu, raz gdzie indziej, nigdy nie myślałem o tym, co będzie
Lecz kiedy gasły lampy, znów myślałem o czasach tamtych
Znów byłem szczeniakiem we śnie, lecz nikt już nie wołał, o nie
„Wiem, że nie chciałeś, Grymasie”
„Nieźle narozrabiałeś, Grymasie”
„Ale wyciągnę cię z tego, bo przyjaźnimy się”
Biedny, mały szczeniak.
A żebyś wiedział.
Od tego dnia nie zaufałem już nikomu.
Tobie też nie.
Zapomniałem, że nienawidzę świąt.
Dzięki, że mi o tym przypomniałeś, ty głupi duchu!
To tylko zły sen.
Musiałem zjeść coś dziwnego.
A teraz pora spać.
Trele-morele!
No i jak poszło?
Niedobrze. Jest jeszcze bardziej zły.
Miał trudne szczenięctwo.
Nie on jeden. Nie każdy jednak wyrósł na złego psa.
Musimy się bardziej postarać.
Ale do Bożego Narodzenia zostało tylko półtorej godziny.
Dlatego musimy przejść do drugiego etapu naszego magicznego planu.
Niech rozpęta się okrutny sztorm.
Niech przetnie niebo piorunów grom.
O północy, w czarną noc
spełni się zaklęcia moc!
Koniec z Bożym Narodzeniem.
Kolejne widmo!
Głupie sny.
Może muzyka mnie nieco uspokoi.
Ciśnienie w okolicy niespodziewanie spadło
i nad zatoką pojawiły się deszczowe chmury.
O tej godzinie...
Już dawno powinieneś spać, Grymasie.
O, nie, znowu bicie dzwonu.
Nie życzę sobie żadnych duchów, zrozumiano?
O, nie. To niemożliwe.
Wołałeś mnie, szefie?
Pewnie wyszedł po jedzenie.
Gdzie ja jestem?
Nie podoba mi się tu wcale.
Jest tu kto?
Niech pani posłucha. Chciałbym wrócić do domu. Okej?
Bardzo proszę.
Jestem Duchem Tegorocznych Świąt.
Dotknij mojej sukni.
Ładny materiał. To bawełna?
A teraz chodź za mną. Przed nami kilka świątecznych scen.
Nienawidzę świąt.
No, dalej, bez ociągania.
Spójrz tam, powinieneś go rozpoznać.
To mój dom. Nie obchodzę żadnych świąt.
Ty nie, ale on - tak.
Dzwonią dzwonki, dzwonią dzwonki, i nie znam następnej zwrotki...
Przecinanie sejfów w banku będzie nam szło jak po maśle.
Ma nawet monogram. Mam nadzieję, że spodoba się szefowi.
Lampa lutownicza? Nie spodziewałem się.
Tak go okropnie traktuję... Dlaczego to robi?
Sprawia mu to przyjemność. Rozumiesz?
W świętach jest coś, co mnie wzrusza
To jakaś magia, zaczarowany czas
Czy jestem w domu, czy też kradnę z kas
Ze szczęścia czy smutku uronię łezkę lub dwie
Już w lutym zieleń i czerwień prześladują mnie
Łańcuchy z kastetów, kolorowe wstęgi
W mym sercu dzwonią reniferów zaprzęgi
I staję się całkiem innym psem
Raz się śmieję, potem nagle ronię łzy
Co się dzieje? Święta całkiem ogłupiły mnie
Wypiję jak nigdy, jak obżartuch zjem
Gdy nadchodzą święta, wzruszam się
Powiedz Mikołajowi z brodą białą, że mi strasznie głupio
Za to, co się stało
Narozrabiałem niemało
Sumienie mnie gryzie i dlatego powtarzam w koło
„Pamiętaj o żonie i dzieciach, nie zawiedli cię przecież”
Tak już jest - gdy nadchodzą święta, wzruszam się
Dokoła rozsiewam tyle radości
Tu podpalę zabawki, tam otruję psu kości
Gdzie tylko zawitam, przybywa smutek i strach
Jak miło dać prezent, to niespodzianka, choć zła
Wiem, że to wcale nie wypada
Lecz czasem dzięki mnie dziwaczne robactwo choinkę zje
Sklep z zabawkami zniknie i już, i oto jest - w głębi mórz
Wtedy się śmieję, potem nagle ronię łzy
Co się dzieje? Święta całkiem ogłupiły mnie
Gdy w koło jest chaos, dreszczyk emocji przeszywa mnie
Gdy nadchodzą święta, zawsze wzruszam się
W tym roku chociaż raz upiekę więcej ciast
Zawsze brakuje placka z dyni, czyż nie tak?
Każdemu wyślę po świątecznej kartce
Lubię te z kotem w Mikołaja czapce
Raz się śmieję, potem nagle ronię łzy
Co się dzieje? Święta całkiem ogłupiły mnie
Na świąteczny torcik wydam ostatni grosik
Rozdajmy też słodkie lizaki, zanurzyłam je w błocie dla draki
To prawda, mam sentyment pewien do migocących światełkami
drzewek
Prezenty ukraść, czemu nie?
Gdy nadchodzą święta, zawsze wzruszam się
WESOŁYCH ŚWIĄT, GRYMASIE
Całkiem poczciwa z niego psina, co?
A tę łasiczkę znam od tylu lat, i żebym nic nie wiedział?
- Nie wiesz o wielu rzeczach. - Co to ma niby znaczyć?
Znowu? O, nie.
Śmietniki, w których jadałem, miały większą klasę niż ta dziura.
Siostrzyczko, a my tu co?
To Timmy.
Słodki szczeniak. Wygląda znajomo.
Pamiętam go.
To dobrze. Kiedyś go okradłeś.
To było parę marnych groszy.
Były przeznaczone na operację.
To nie chodzi tylko o kulawą nogę?
Ocknij się w końcu.
Jeśli nie zmienimy przyszłości, Timmy nie przeżyje.
Stawiam pięć do jednego, że przeżyje.
Z wszystkiego się wygrzebie, jak ja za młodu.
Moja krew!
Timmy, wszystko w porządku?
Nie! Talerz.
Marta, co się tam dzieje? Czy coś się stłukło?
Timmy, tym razem przebrałeś miarę.
Czy to Timmy rozbił talerz?
Wpadłeś, mały.
Posłuchaj, młoda damo. Odpowiadasz za tego szczeniaka.
Tak myślałem.
Dziewczyna na pewno obarczy winą szczeniaka i to on wyleci na mróz.
Zdawało mi się, że usłyszałam Mikołaja. Biegłam i zbiło się.
Całą winę wzięła na siebie.
Ty rozbiłeś talerz?
Nie, mały, nic jej nie mów.
Dobry piesek. Słusznie postąpiłeś. Jestem z ciebie dumna.
Myślałem, że już po nim. Ma szczeniak farta.
Ma szczęście, że mieszka z wyrozumiałą rodziną.
Raz się śmieję
Potem nagle ronię łzy
Co się dzieje? Święta całkiem ogłupiły mnie
Wyglądają razem tak przytulnie
To chyba nienormalne jest
W te właśnie święta, nie wiem dlaczego, lecz wzruszam się
Temu szczeniakowi się nieźle powodzi.
Niezupełnie. Jego państwo są bardzo ubodzy.
Myślisz, że nie będą mogli go zatrzymać? Jeszcze bardziej się rozchoruje.
Bez właściwej opieki to mogą być ostatnie święta Timmy'ego.
- Ktoś powinien się nim zaopiekować. - Dlaczego?
Bo nikt nie zrobił tego dla mnie.
Biedny szczeniak.
Biedny ja.
Mam was dość, duchy, słyszycie?
Za godzinę dmuchnę w zaczarowany gwizdek. Nic mnie nie powstrzyma.
Trele-morele!
Wymyka nam się spod kontroli.
Wcale się was nie boję, widzicie?
Nie martw się, Sasza. Mamy moc na jeszcze jedną sztuczkę.
Wcale się nie boję.
Komiks.
„W tę ciemną, burzliwą noc, Grymas wcale...”
„Grymas wcale nie miał dobrych zamiarów.”
A to co znowu?
Kolejne bicie dzwonu?
O, nie.
Nie chcę już. Proszę.
Pomocy!
Jesteś Duchem Wigilijnym Przyszłości?
I pokażesz mi, co się stanie?
Znam to miejsce.
Dobra.
Za Grymasa.
Koniec z pożyczkami.
I z zaginionym srebrem stołowym.
I koniec z nim. Niech nigdy do nas nie powróci.
- Święta racja! - Nie powróci? A dokąd ja poszedłem?
Powiedz mi, proszę.
Czas na show.
Spójrz, czego narobiłeś
Niezbyt prawym życiem żyłeś
Siedem lat nękania bliźnich
Chciwość, niejedna przywara, talia kart i kości para
To nie najlepsza droga do raju
Łapiesz? Para kości - nici z radości.
Twa dusza jest w opłakanym stanie, aż chcę sprawić ci kazanie
Sam powiedz, przyjacielu
Czy to już koniec?
Najwyższy czas, miły panie
Zmienić swe postępowanie
Bo jeśli nadal będziesz zły, jesteś stracony - uwierz mi
Czas, bratku, by przyjrzeć się sobie. Czyż nie ma choć krzty dobra w tobie?
Zmień swe postępowanie
Mogłeś zostać liderem lub nawet samym świętym
Możliwości miałeś milion, na wszystkie byłeś cięty
Grunt się pod tobą powoli osuwa, tak dalej żyć nie możesz
Zabraknie pracy i szczęścia, a wtedy nic nie pomoże
Ale wciąż masz czas, mój panie
By zmienić swe postępowanie
By naprawić wyrządzone innym zło
Słuchaj uważnie, co powiem ci, każdy pies ma policzone dni
Gdy ucichnie muzyka i skończy się show
Niebo czy piekło będzie nagrodą twą?
Jesteś kowalem swego losu, do ciebie należy ostatni szczek
- Wykaż się! - Bądź dobrym psem!
Usłyszysz oklaski wnet
OSTATNI AKT
Kierunek na dół?
Nadszedł najwyższy czas
Miły panie
By zmienić swe postępowanie
Dotąd nie znosiłeś uczciwości
Musisz spróbować prawości
To, co robisz, jest wstrętne, sam wiesz
Najwyższy czas, miły panie, by zmienić swe postępowanie
Bo jeśli nadal będziesz zły, jesteś stracony - uwierz mi
Okaż trochę serca a będziesz wolny, zasłużysz na więcej
Czas, bratku, by przyjrzeć się sobie. Czyż nie ma choć krzty dobra w tobie?
Znów jesteśmy u Timmy'ego? Chwileczkę.
Co mu się stało?
Przestraszyłeś mnie, duchu.
Co tam masz?
Zaczekaj. To dziś w nocy, prawda? Belladonna dmuchnie w gwizdek.
Timmy, nie słuchaj tego. Zatkaj uszy.
Nie rób tego, mały. Masz wspaniałą rodzinę.
Nie możesz jej stracić.
To nie jego wina. To ten gwizdek.
Ocknij się.
Nie poddawaj się, Timmy.
Niech to się skończy!
To nie jego wina, tylko moja.
Nie dopuść do tego.
Jak mogę ich powstrzymać?
Powiedz mi.
Znasz szczegóły planu. Sam coś wymyśl.
Do północy zostało pięć minut. Mogę odmienić przyszłość.
I zrobię to. Powstrzymam Belladonnę.
Dziękuję wam, duchy. Przejrzałem w końcu na oczy.
Pobudka. Czas na nas.
Nie mogę. To okrutny plan.
Muszę go przerwać. Tak, muszę przerwać plan.
Szefie, chyba majaczysz. Potrzebujesz jeszcze trochę snu?
Nie, to się nie może stać.
Prawie północ, chłopcy. Ruszamy w tany.
Identyfikator nie ma więcej mocy. Zrobiliśmy to, co do nas należało.
A teraz co?
Teraz?
Nie teraz.
Czekamy z nadzieją, że Grymas zrobi to, co trzeba.
Szybko! Musimy odnaleźć zaczarowany gwizdek!
Teraz?
Nie teraz.
Dobra.
Zaczekaj! Mam lepszy pomysł.
Pomyślcie tylko. Oto największe zagrożenie świąt Bożego Narodzenia.
Nikt nie podejrzewa, że ukryłam to właśnie tu, na wyspie Alcatraz.
Pociągnijcie za pokrowiec.
Za moment piorun dostanie się do generatora pary wodnej.
Na dźwięk gwizdka wszystkie kundle z San Francisco ulegną mocy zaklęcia.
Do roboty, lenie. Już prawie północ.
Grymasiński, do konsoli.
Tak jest, proszę pana... pani.
Co ja najlepszego wyprawiam? Co będzie z Timmy'm?
Wszyscy gotowi?
- Znaleźliście coś? - Łapki nam ze zmęczenia odpadają,
a gwizdka ani śladu. Przykro nam, Charlie.
- Mnie też. - Przynajmniej próbowałeś, Charlie.
Zrobiliśmy, co w naszej anielskiej mocy.
Cicho. Wszystko będzie dobrze.
Za minutę Boże Narodzenie, głupcy!
Opuść dźwignię.
Działa. Koniec ze świętami.
Musisz ją powstrzymać, Grymas! Błagam cię.
Znasz szczegóły planu. Sam coś wymyśl.
Bez właściwej opieki to mogą być ostatnie święta Timmy'ego.
Nie dopuszczę do tego.
Włącz to z powrotem!
Muszę coś wymyślić.
Odczepcie się. No, już.
Muszę to przerwać. Muszę uratować Timmy'ego.
Muszę mu dać jeszcze jedną szansę na operację.
Robię to dla Timmy'ego.
Ciebie poraziło, a mnie nie!
Co się stało?
- To wszystko... - Tak?
...to moja wina.
Pierwszy raz całą winę wziął na siebie.
Nie obchodzi mnie, czyja to wina. Obydwaj dostaniecie.
Biada temu, kto zdradzi Belladonnę.
Nie! Nie skrzywdzisz ich.
Anabelle, nie wtrącaj się do moich spraw.
Spróbuj tylko, a pozbawię cię skrzydeł.
Ten pasożyt należy do mnie.
Ludzie do nikogo nie należą. Sami wybierają między dobrem a złem.
Do moich obowiązków należy uszanować ten wybór.
Ty go przede mną obronisz? Czym? Uśmiechem i promyczkiem słońca?
Zawsze dużo wokół ciebie ognia, ja wykorzystam coś chłodniejszego.
Płatki śniegu? W niczym mi nie przeszkodzą!
A niech to!
Nikt nie zadziera z Niebem.
Dzięki za wszystko, Anabelle.
Nonsens. Nie ma za co.
To wszystko twoja zasługa, panie Grymasiński.
Dobra robota, szefie.
Niech no cię uścisnę.
Może jednak nie.
Jesteś w głębi dobrym psem, panie Grymasiński.
Okazuj to dobro nieco częściej.
Szefie, idziemy do domu.
Dobra robota.
Śnieg.
Panie Reniferze, proszę spojrzeć.
Załatwił pan prawdziwy śnieg. Dziękujemy.
Charlie, co to znaczy?
To znaczy, że nasz plan się powiódł.
Przekonaliśmy Grymasa, aby uratował święta.
Prawdę mówiąc, ostateczna decyzja należała do niego.
Tak. I postąpił, jak należy.
Od początku mówiłem, że możemy mu zaufać.
Moje gratulacje z okazji spełnionej misji.
Będzie się o tym opowiadać przez wiele lat.
Tak mi szkoda tych szczeniaków. Nie mamy dla nich p-r-e-z... podarków.
Wesołych świąt!
Łatwo mu mówić.
Nie musi ciągnąć sań.
To dla was, maluchy.
Jakże zacnie z twojej strony oddać skradzione wcześniej prezenty.
Chyba żartujesz? Dokupiłem wiele nowych.
Poważnie? To miło z twojej strony.
Sam Dickens by się nie powstydził.
To mój nowy znajomy.
Spójrz, Charlie, wujek Grymas wypełnił skarbonkę.
Wujek? Myślałem, że nigdy nie wyszczekam tych słów,
ale przyznam, że tym razem zrobiłeś, co należy.
Nie myślcie, że tak będzie zawsze. W końcu prowadzę interes.
- Ale dzisiaj byłeś kochany. - Czas na kolędę.
- Dobrze, teraz. - Teraz!
Nie zostaniesz na przyjęciu?
Chętnie, ale muszę odwiedzić mamę.
Długo jej nie widziałem.
- Wio! - Nie za ostro.
Wesołych świąt.
Bóg z wami!
Niech Bóg będzie z nami.
Jedyne, co mogę dodać, to - wesołych świąt.
Nam należą się podwójne życzenia.
Napisy dla Visiontext: Agata Baranowska-Orr