Wasza Wysokość.
Tato, zrobiliśmy ci śniadanie.
Tylko Francoise jest zbyt mały by nieść tacę, więc mamy do pomocy Philippe.
- Tak wuju. Ja jestem najsilniejszy. - Mógłbym to nieść.
- Moja królowo. - Dzień dobry, Wasza Wysokość.
Niech będzie wiadomo, że chcemy gościć cały dwór w Pałacu w Versalu
w nadchodzącym miesiącu, maju.
klaskać.
Dostrzegasz, jak ważne jest by wywołać u publiki odpowiednia reakcję?
Tak.
Do tak pięknego zwieńczenia
najznakomitsi z ludzi będących ucieleśnieniem prawdziwej chwały Francji
w pałacu wieczności i spektakularnego splendoru.
Zapamiętaj. Twoje słowa muszą kochać, lecz drżeć przed twą pięścią.
Mam jeszcze jeden rozkaz by najwięksi mistrzowie we Francji
zrealizowali ową wizję nie mającego sobie równych w historii
ogrodu znakomitosci
i nieporównywalnego piękna.
Niebo...
niech będzie tutaj.
Światło zachodzi, mistrz.
Pochodnie!
Madame?
Czy tak?
Jutro o 11:00.
Nie zapomninaj o długości.
Jeśli nadepniesz na brzeg, zerwie się w pasie.
Opina mnie tutaj.
Dziekuję.
Mistrz Le Notre,
Jestem zachwycony mogąc cię poznać.
Już od dawna podziwiam twe prace.
Le Notre?
O połowe zbyt cwany, jeśli mnei pytasz. I jedzie na nazwisku ojca.
Strategia godna naśladowania.
Nie mogą oprzeć się pochlepstwom To przywar wszystkich szych.
Oczywiście, gdy już w tym siedzisz, musisz mieć talent.
O próżności mówiąc,
No, to jest kapelusz, panowie.
- Kim jest ta osoba? - To Madame de Barra.
Zdumiewa mnie to.
Plany Monsieur Mauve'sa.
Ilu jeszcze kandydatów, Claude?
Jeszcze trzech, monsieur, po tym aktualnym, ale koniec jest w zasięgu wzroku.
Otępienie i brak szacunku, to jest mój oczywisty wybór.
Jeśli tylko żądania króla nei były by tak wielkie, Sam stworzył bym te ogrody.
W rzeczy samej, mistrzu. A w miedzyczasie...
Monsieur Mauve.
Madame de Barra.
Monsieur Duras.
- Nowy płaszcz? - Pomysł mojej żony.
Do wtorku będzie w błocie, Liczy jednak, ze do tego czasu dostaniemy tą pracę,
wiec ten płaszcz jest wartą siebie ekstrawagancją.
Brzmi zasadnie. Panowie, Nie miałam jeszcze przyjemności.
Jean Risse and Daniel Le Vielle, Madame Sabine de Barra.
- Wszyscy przybyliście na rozmowę? - O tak, a pani?
Tak samo.
- Długo już bawisz w Paryżu, madame? - Dwa lata.
A pracowałaś już dla kogoś wcześniej?
Znam wszystkich wykonawców na prowincjach.
Wszystkich gentelmanów, znacyz.
Nie ma nikogo takiego, monsieur. Pracuje dla siebie.
Wszyscy zostaniemy teraz przesłuchani?
Przybyliśmy wcześniej Na przeszpiegi innych kandydatów
- Ja już jestem po rozmowie. - Oh, i jak poszło?
Spędziłem z nim niemal godzinę. Bardzo szczegółowa analiza pracy,
- więc, sama widzisz, zobaczymy. - Musiałeś mu zaimponować.
Pracowałem dla jego ojca. Nie zniechęcił mnie.
On także nie wydaje sie być zniechęcony.
Madame de Barra.
- Cóż, panowie. - Powodzenia życzę.
Claude Moulin, madame. Sekretarz Mistrza Le Notre.
- Czy spotkała pani Mistzra już wcześniej? - Nie spotkałam.
- Madame. - Sir.
Jestem zachwycona mogąc cię poznać.
Od dawna już podziwiam pańskie prace.
- Jestem tak dumna mogąc... - Czy to są pani plany, madame?
Tak. Niektóre z nich mozna już zobaczyć w kraju.
Inne ciągle są realizowane, jeszcze nie ukończone.
Jednakże, Zgodnie z wymogiem, są tu dwa komplety planów, wedle instrukcji.
Piąty i szusty, jak sądzę.
- Być moze na spodzie... - Przejrzałem je.
Och, więc...
Czy mogę zadać pytanie, madame?
- oczywiście, mistrzu. - Czy wierzy pani w porządek?
- Porządek? - Porządek w krajobrazie?
Cóż, Doceniam go.
Patrząc na te plany, zdaje się, nie ma po nim śladu.
Nie zgodziła bym się.
Sądzę, ze wzór jest dość widoczny w szustce by zasugerować...
Czy uznaje pani Porządek w krajobrazem?
Porządek zdaje się wymagać spojrzenia w tył na Rzym czy Renesans.
Chodzi mi o to, z pewnoscią, nie ma w tym niczego unikalnego dla Francji
co nie było by przez nas celebrowane?
Który potrzebuje zasad porządku by go osiągnąć?.
Każda z moich prac
bazuje na zasadach które decyduje się pani odrzucić.
Zastanawiające, ze składa pani ofertę na stanowisko do pracy z kimś, kogo...
- uznaje za przestarzałego. - Sir, Ja...
Nie mam nic poza podziwem dla skali pańskich projektów.
Byłes pierwszym kto stosował takie techniki.
Musze przeprosić za zniewagę którą mogłam nieświadomie...
- wyrzec. - Być moze, madame,
Jęli będzie pani wystawiona na wzrok opini publicznej a takze na jej drwiny
tak długo jak moja rodzina była, Niech znów pomyśli pani o tej rozmowie.
Dobrego dnia.
trzy minuty, jak sądzisz?
Jak poszła rozmowa? Dobrze?
Nie za dobrze.
Masz już jakiegoś kandydata, mistrzu?
Król chcę udoskonalić perfekcję i siegnąć po niemożliwe.
Otaczają mnie barbarzyńcy.
Bez wątpienia, czeka mnie smierć, jeśli go zawiodę.
Więzienie, jak już.
Ubrudź ręcęy, spójrz co wyrasta. To robił właśnie twój ojciec.
Mówiłes kiedyś, "Żaden człowiek, nieważne jak wielki,
"nie wie czego chce do czasu aż mu tego nie dasz."
Prawda.
Jakiś pan chce się z tobą widzieć. Monsieur Le Notre.
- Tutaj? - Nie martw się, zostanę.
No już.
Proszę. chodź już.
Madame zaraz do pana dołączy.
Mój ojciec nauczył mnie ogrodnictwa.
Uczył mnie dostrzegać piękno i odkrywać je,
nie jako pracę, bardziej jak akt wiary.
Mówił mi, ze Bóg Umieścił nas najpierw w ogrodzie,
i gdy utraciliśmy Eden, było nam przeznaczone szukać i stworzyć go na nowo,
Lecz tylko niektórym z nas dane jest to wiedzieć.
Tylko niektórzy mają ten dar.
Przyglądałem się pani zanim przyszła na rozmowę.
Przesunęła pani jedną z moich donic.
To prawda.
Byłem ciekaw.
nie zabiorę zbyt wiele twego czasu.
Przejrzałem znów pani plany.
Nie zainteresowały pana. Jednakże nie dbam o to.
W rzeczy samej, Już do tego przywykłam.
Nie powiedziałem, że nie interesują mnie pani plany.
Mówiłem, że nie dostrzegam w nich porządku.
To bogactwo chaosu,
czy to pani Eden?
Moja próba jego poszukiwań.
Mówiłem też dziś o presji bycia osobą publiczną.
Oszczędzę powtarzania tego, jednak, madame, w moim świecie,
nawet anarchia jest z polecenia króla,
i nawet chaos musi dostosować się do budżetu.
Miłego wieczoru.
- Później, messieurs. - Panowie.
Witam w Wersalu.
Odnalazła pani drogę bez większych problemów, mam nadzieję.
Mapa która pan dostarczył, była niezwykle dokładna. Będę jej potrzebować w drodzę powrotnej.
Będziemy jeszcze jej potrzebować.
Madame de Barra, Monsieur Sualem i De Ville.
Budowniczowie wodociagów Marly oraz akweduktów stamtąd do Wersalu,
które, jak mamy nadzieję, zrekompensują braki wody tutaj.
- Madame. - Panowie.
Madame de Barra zajmie się budową Kamiennego Gaju tutaj, w Wersalu.
Woda, a raczej jej brak, będzie pilącym problemem.
Mistrzu, królewskie ambicję juz są...
Są ogromne, oraz zmienne, A naszym obowiązkiem jest im sprostać.
Z całym szacunkiem,żaden człowiek nie może sprostać niemożliwemu.
Rozkazy króla nie są niemożliwe, De Ville. To rozkazy Króla.
Cóż, niech będzie, jednakże akwedukt może tylko tyle.
Gdy zaczniemy budowę, Byłem pod ich wrażeniem...
To już historia.
Naszym zadaniem jest podporządkowanie sobie natury, według niniejszych planów.
Ale, monsieur, pieniądze zostały wydane.
Akwedukty dostarczaja wystarczajaco dużo wody do ogrodów Wersalu, bo tak musi być.
To tak w skrócie. Madame?
Jest to w istocie twój plan, numer sześć w pani podaniu, jak sądzę.
Ta część jest w istocie zbliżona do mojego oryginału.
Widzisz?
Pasuje do fragmentu twoich planów.
Teraz można zobaczyć przedłużenie terenu.
taks.
To duża, płaska powierzchnia.
Arena z piętrowymi bokami.
Istotnie.
Orkiestra... będzie tu, na górze.
Orkiestra?
Sala balowa.
- To zewnętrzna sala balowa. - Tu jest basen budowniczych.
Wybierz, na jakich materiałach ci zależy.
Wybierz odpowiednie ozdoby myślisz właściwie.
Czas nie jest nieograniczony.
To nasz budźet. Postaraj się go nie przekroczyć.
Mistrzu?
Czemu ja?
Ogrody powinny być dość duże by pomieściś także wizje inne niz moje własne.
- Mama! - Juz idę.
- Madame de Barra. - Monsieur,
Wybacz mi prosze, że nachodze cię w domu, ale wprowadziłem kilka przerubek w planach.
Jeśli ... Jeśli wypełnimy
zbiornik na szczycie wzgórza
mielibyśmy wystarczającej ilości wody do uruchomienia fontanny i robót budowlanych.
Nie potrzebujemy ciągłego dopływu wody jesli wprowadzimy stały obieg.
Ciśnienie wymusi jej powrót z powrotem do zbiornika.
A tu mamy rzekę,
tutaj, pod ziemią.
- Mogę? - Oczywiście.
Cóz, dziękuję, madame.
Zbadam je bardziej szczegółowo.
Musze przeprosić Jeśli wprowadza to dodatkowe zamieszanie.
Przywykłem do tego. Jak dobra roślina, przystosowuje się.
Czekaliśmy godzinę na stół do gier.
Montespan and Lauzun mają na nie monopol.
Tak czy inaczej, przynieśli nowinę, że jej dom słoną.
Mieliśmy nadzieję, że połozy to kres jej zwycięskiej passie.
Najwyraźniej nie. Markiza gra dalej.
Jej cieci były bezpieczne, I co miała robić?
Wykazała się prawdziwym hartem ducha i zebrała za to oklaski.
Jak ta suknia na mnie wygląda, Andre?
- Andre, słuchasz mnie? - Wyglądasz w niej bardzo dobrze.
Nad czym tak pracujesz? co jest tak ważne?
To plany.
Wersalu.
Czy to te rysunki, przyniosła ci do domu tamta kobieta?
- To te. - Ach tak.
Zapnij mi rękawiczki, Andre.
Tępy instrument.
Być może to właśnie tworzy z nas tak dobraną parę.
Jesteś kreatywny, lecz nie zdolny do bardziej subtelnych manewrów
Nie zapominaj o tym, Andre. Ja jestem ekspertem.
Jesteś zaledwie ogrodnikiem, jednakże wielkim.
Beze mnie, jako promotorki twoje interesy, cóż,
wysil swą osławioną wyobraźnie.
To więcej niż dość, na dziś.
Co...
Gdzie wy... Gdzie wy idziecie?
Luc?
Jak ty wyglądasz, madame.
O której wstałaś dzisiejszego ranka? Czy znów zarwałaś noc?
- Nie pamiętam. - Busisz bardziej o siebie dbać.
Nie przetrwasz długo w tym tepie. A co wtedy stanie się z nami?
Jak zawsze o czymś myślę. Hmmm...
Przyszedł dziś.
Co tam jest?
Co napisał?
Znasz kogokolwiek?
Monsieur Duras.
Musisz znać drogę między załogami. W przeciwnym razie mozesz skończyć w ścieku.
Wielu, których miałaś wcześniej, chodziło chłodzić swoje piety po drugiej stronie.
Nie przeszkodzą nam ponownie. To samo z dostawcami drewna.
Jeden z twych przyjaciół z wywiadu zarekomendował ich.
- Być może tego nie przemyślał. - A ty?
Jeśli poniesiesz klęskę, my wszyscy poniesiemy.
Nie ładna, przyznaję, ale taka prawda
Więc...
Więc, Dowiedziałem się po paru pytaniach kto czerpał prowizję,
I każdy miał dobrych pracowników przychodzących na zawołanie, z wyjątkiem ciebie.
Dzięki twym przyjaciołom z przesłuchania.
Niektórzy gorzej znosza porażke od innych. I, z drugiej strony,
majac Lewiatana za żonę jestem raczej przyzwyczajony do bycia na szarym końcu.
Wydaje mi bardzo precyzyjne instrukcje którym, jak mówię, nigdy nie ośmielił bym się sprzeciwić.
- Instrukcje? - "Zapytaj ją o pracę."
Cóz, mężczyzna musi sobi epopuścić na widok Lewiatana.
Poza tym, mam małe dzieci.
czynią mnie dumnym,
nawet jeśli gdzie indziej jestem poniżany.
Mogę już to zdjąć?
Zostało mi dostarczone zaproszenie do Luwru.
Moje gratulacje. To świetnie, Jak sądzę. Bardzo miło.
Czy inni także tam będą?
Wersal stanie się sercem naszego królestwa,
iZamieszkany przez najwspanialszych z ludzi,
Godzien dawnych bustw
i zawierający ich ech pośród ogrodów
w których każdy zakręt przysporzy nam nowych podniet.
Fontanny, których łagodny przepływ
jak balsam ukoi nasze uszy
Gaje pachnących kwiatów pomarańczy ploruszanych przez delikatny wietrzyk.
jakież światło,
jakaż piękność, jakaż nadzieja.
Versailles, Versailles,
Versailles.
Oh, przepraszam.
Jak sądzę, tędy na przód, madame.
Czasem, chłodne nocne powietrze, jak sądzę, jest pożądane, madame, czyż nie?
dziękuję.
- Twój pierwszy raz na Dworze, madame? - Czy... Czy właśnie tu jestem?
A gdzież miała byś być?
Cóż, sama nie wiem.
Recepcji dla ogrodników w Wersalu.
Rodzaju romantycznej szopy? Jak wykwintnie.
Dziadem pośród chwastów
Jak sądzę... Ja lekceważe chyba wydarzenia na pewnym poziomie , monsieur.
Antoine Nompar de Caumont, Marquis de Puyguilhem, Duc de Lauzun.
Antoine.
- Sabine de Barra. - Jestem oczarowany.
Teraz, pozwól mi isę oprowadzić
Co już o nas wiesz, madame, Jesteśmy jak mysz w pułapce?
Obawiam się, że nic. Przykro mi.
Zima, lato, jesień, wiosna, wszyscy jesteśmy tutaj.
Nie mozemy wyjechać bez zezwolenia samego Króla.
Tak, myszy w pułapce.
Niewielka społeczność, Jest nas jedynie 2,000.
Wszyscy się znają.
Każdy z nas wypracował sobie drogę do tej grupy.
"Wypracował sobie drogę"?
Walczył z kimś, miał romans z kimś, tego typu rzeczy.
Marquise de Montespan. Spuźniony, jak zwykle. To faworyta króla.
Ma przynajmniej czwórkę jego dzieci, lecz straciła jego zainteresowanie.
Teraz wschodzi nowa gwiazda.
Madame de Maintenon.
- I ona jest tutaj? - Oddana Bogu.
Nigdy nie bierzu udziału w czymś tak frywolnym jak przyjęcia, w przeciwieństwie do innych.
Nie patrz. Rozmawiają o nas.
Madame de Barra.
Jesteś...
- Jestem... Jestem spuźniona? - Nie.
- Za wcześnie? - Nie.
Więc co?
- Tutaj. - Jeden z twych ogrodników? Doskonale.
Muszę dotrzymac towarzystwa markizie przy kolacji.
Czy mogę powieżyć mą nową przyjaciólkę pod twą opiekę?
Oczywiście.
Pilnuj jej dobrze, monsieur. Sępy krążą
Tu była dla mnie przyjemność.
Madame?
Takie zycie wydaje się niezwykłe
- Ale możesz wejść i wyjsć? - O tak. Jestem w i poza.
A teraz oni wszyscy przenoszą się do Wersalu. Na wieś.
- Czy nei dołączysz do nich? - Popadł bym w szaleństwo.
Czy oni myślą o tobie jako hodowcy warzyw, czy coś?
Nie bierzesz pod uwagę mej próżności, madame.
Jestem przekonana, ze nie masz jej.
A ty, Madame Sabine de Barra?
Czy jesteś skłonna?
- Zapamiętałeś mój kapelusz? - Nie jestem w stanie go zapomnieć.
- Był dość kosztowny. - I zupełnie niepotrzebny.
Nolly!
- Moja droga kapustko! - Monsieur.
Daj mi natychmiast buziaka albo wezmę to za wielką zniewagę.
- Cóż za wspaniały kapelusz. - Tak sądzisz?
Wypróbowuje go, nigdy nei nosiłem kapeluszy.
- Nie. - Bałem się spłaszczyć perukę.
A to kto? Droga pani, wyprostuj się. Pozwól mi.
Mogę przedstawić, jego królewską wysokość Philippa, Diuka Orleanu?
Wasza Wysokość, to jest Madame Sabine de Barra.
Jestem oczarowany, madame.
Jak to się stało, że dama o tak wyśmienitym guście
siedzi w towarzystwie kopacza gliny jak nasz Andre?
Musze przyznać że ja sama kopie glinę, Wasza Wysokość.
Pracuję dla mistrza w Wersalu
Nie jestem w stanie sobie tego wyobrazić. Mozesz wyjaśnić nam jak to się stało?
Oh. Pozwolicie, że przedstawię Markiza du Vasse?
- Master Le Notre, Madame de Barra. - Oczarowany.
Lecz tajemnica pozostaje, madame.
Co takiego, kobieta tak powściągliwa i wyrafinowana robi tutaj z Nolly'm?
ja sam mówię z przeciwnego krańca mody.
Nie przepraszam za to, Lubię to w sobie.
Odpowiedz, madame. Powstzrymaj mnie od mówienia.
Była to jedyna rzecz którą mogę robić, dla pieniędzy.
Czerpiesz przyjemność ze swej profesji? Pobudza cię dodziałania?
Podtrzymuje mnie w trudnych chwilach i pozwala mi na niezależnosć.
Najdroższya!
Ja zwyczajnie robioę co mi mówią. Doszło nawet do poślubienia wielkiej Niemki.
Jednak, musze przyznać, lubię ją bardziej niz mą ostatnia żonę,
Która jest martwa jak gwóźdź, dzieki Bogu.
Pocałuj mnie, mężu. Potrzeba mi czułości.
Wspaniale jest mieć dostęp do współmałużonka
Moja droga, byliśmy bardzo niegrzeczni.
Księżna Palatine, Diuczessa Orleanu, przedstawiam ci Madame de Barra, która...
Nolly, co ta Madame de Barra ma do zrobienia?
Zaczekaj na to, moja droga, napewno cię zainteresuje.
ma za zadanie zbudowac wodną kaskadę w Wersalu.
Nic takiego nei ma jeszcze w ogrodach.
Fascynujące.
Jestem wielką wielbicielką inżynierii. Madame, musisz obiecac pokazać nam to.
Być może, Wasze Wysokości zechciały by zjesc lancz przy akweduktach Louveciennes?
Czy to na wsi? Zawszę ginę na wsiach.
Ale teraz, gdy mamy przenieść się do Wersalu, ja...
zostanę chyba ludzką meduzą. Nieszczęśliwą, bezksztautną istotą.
Z przyjemnoscią przybędziemy, Master Le Notre.
Tak naprawde wszyscy powinni wziaść udzial, jak sądzę.
Chodź, Madame de Barra.
Przejdź się ze mną i opowiedz o swych planach
Z przyjemnością, Wasza Wysokość
Cóż, Nolly, Madame de Barra z pewnością zachwyciła mą najdroższą.
Czy ciebie także zachwyciła?
Jest bardzo sprytna i nowatorska w tym co robi, jak sądzę.
Czy naprawdę?
Cieszy mnie to. Dobry człowieku
makaronik?
Dziękuję, sire.
Moja przemowa wyszła dobrze, tak myślę.
Istotnie. "Najznakomitsi z ludzi" Z pewnością im się spodobało.
Moze być zbudowane z kamienia, ale mówie ci, to piurko.
w porównaniu do wagi stanu.
Mój brat mówił mi że wprowadzasz nowe pomysły do ogrodów. Czemu?
Byłam skłaniana by poszerzać me horyzonty.
- Czy są w dobrym guście? - Są, w mej opinii odpowiednie.
Odpowiednie?
Ostatniego roku, mieliśmy bal kostiumowy Nimf i pastuszków,
i nie był ani trochę zabawny wszyscy w tych mizernych strojach i lnianych perukach
Wyglądaliśmy starożytnie.
Chcę okno na perfekcje, by ludzie mogli dostrzec co w nich najlepsze.
Wyrośliśmy już z żartów.
Praca będzi eoryginalna, acz zbalansowana.
Biorę za to odpowiedzialność.
Tak.
Bierzesz.
Andre.
Nie dostrzegłem cię w półmroku.
- Dobrze spędzasz wieczór? - Sądzę, że tak dobrze, jak ty.
Byłes z tamtą kobietą.
Oczywiście!
jesteś lekkomyślna, madame.
Czy wiesz, ze mój mąż oraz markiza są kochankami?
Nie powstrzymało nas to bymieć dzieci, i już je pokochał.
W bitwie, jest niezrównanie odważny.
I ma dobre serce.
Jestem zadowolona z mojego wyboru.
Kolejną rzeczą, szczególną dla wsi
jest gnój.
Mozna zobaczyć go wszędzie
Nasze zwierzęta robią syf.
Wieś jest pełna gnoju.
Czasem zdaje się całkiem tonąć w odchodach życia.
Kiedy przybywam do miejsc, jak to,
stopniowo, napawa mnie pewną odwagą
i czuje się w stanie tworzyć rzeczy
Często tak się czujesz?
Coraz częściej, z czasem.
Czy twoja żona czasem ci towarzyszy?
To jest...
czy ona ci nie towarzyszy, kiedy indziej niż teraz?
Jesteś bardzo bezpośrednia, madame.
Mamy układ.
Czuje się nielojalny dyskutując o tych sprawach.
Ty także jesteś w zwiazku?
Nie.
Mój mąż zmarł.
Przykro mi.
Dzisiaj mówiłeś, ze jestem lekkomyślna.
ale bycie lekkomyślnym to porzucenie bezpieczeństwa
myślę jednak, że to poczucie bezpieczeństwa opuściło mnie pierwsze.
Co się stało?
Nic. To...
- Chciała bym już iść. - Oczywiście.
Chodź. Jest coś, co powinnaś zobaczyć.
To kapliczka.
Królowa nie żyje.
- Jak miło. - Jak szybko.
Dobrze bawiłeś się na swoim pikniku, Andre?
O tak, madame, Nie świadom jesteś ostatniego wydarzenia?
Wydarzenia? Co mas zna myśli?
Królowa nie żyje, madame.
- Królowa? - Jest martwa.
Czy król może znów wyjść za mąż?
Owszem, lecz nie za swą przyjaciółkę, markizę, jak sądzę.
Żal mi Montespana.
Stąpaj ostrożnie, madame.
Więcej na wozie!
Nie, na tym drugim.
Chcę sezonowane drewno. Sezonowane!
Madame de Barra.
- Mistrzu. - Poczyniłaś tu postępy.
mam nowego majstra. Monsieur Duras.
Musimy zdrenażować glebę poniżej fontanny
- Ziemia jest podmokła. - To powszehcny problem ogrodników
Dziekuję.
Czy zapominasz czasem o jedzeniu?
To jest pasztet od Madame de la Tour. Karmi kaczki wodorostami
Tylko na nie może sobie pozwolić.
Cnota z konieczności
Co cię bawi?
Była taka jedna Irlandka, która zmarła, i jej mąż napisał na pomniku,
"Tutaj leży Eleanor Fitzgerald.
"Której cnoty wzniosły się ponad liczne słabości."
Jak szlachetnie z jego strony.
Myślisz, że pokazał jej to zanim umarła?
Ja wbiła bym mu strzałę w oko.
Być może był prawdomówny.
Jak król?
W szoku, jak sądzę.
Biedna młoda hiszpanka.
Ma mieć odciętą głowę i wybebeszone wnętrzności.
I wszyscy jej przyjaciele, jej służące, wszyscy,
Muszą zgromadzić się przy stole.
- Czemu mają odciąć jej głowę? - By zobaczyć czemu umarła.
Musisz wziaść udział w pogrzebie, jak sądzę?
Cóż, powiniennem.
To ja, Królu Monsieur. Mogę?
Wejdź więc, bracie.
Jeśli król Francji nie jie, Francja nie jie.
Musze nakarmić Francję, I musisz się z tym pogodzić.
Nie jestem głodny.
Mam różaną galaretkę.
Masz cytrynę?
Chcę udac się do Marly.
I zycze sobie być sam.
Postaraj się nie pozaginać liści.
Moje piękności.
Monsieur de la Quintinie?
Madame Sabine de Barra.
Jestem szczęśliwy, mogąc cię poznać.
Skierowano mnie tu z biura Budowniczych Wersalu
by zamówić krzewwy, jakich potrzebuje, dla twojego dobra.
Przyniosłem ze sobą wybór myślę, że bylin możemy wymienić.
czy to Cztery Sezony?
Tak, jak sądzę.
Boskie.
Ma też odpowiedni kolor.
- Mówisz, że masz wybór roślin? - Są załadowane w małym wozie
Zamierzałam je przekazać tutaj, ale zdaje się, ze nei ma komu.
Życzę sobie zostać sam, Prosze je odesłać.
Jeśli chcesz zostać sam, Mogę wrócić później.
Nie, nie, nie. Wydaje mi się że potrzebuje towarzystwa kogoś takiego.
Nikt nie pasuje mi bardziej nie bedzie dla mnie lepszy,
niż królewski ogrodnik,
by wziaść kilka porad odnośnie bylin
Pozwól mi, madame, towarzyszyć ci.
Nader uprzejmie, monsieur.
Jesteś oddany gruszom, panie.
Lubie je, ale nie aż tak bardzo.
Myślę, ze pan gra... prubuje mnie okpić.
okpić?
Cóż, tak. Znam pańską książkę o Gruszach.
Moją książkę o gruszach?
Ach, tak... Napisąłem książkę o gruszach.
Sądzę, że pisałem tam, ze bardzo je lubie.
Też tak sądzę.
i byliny
Lubisz kwiaty, mistrzu?
Madame de Barra, Kocham wszystkie kwiaty z prawdziwą pasją.
Jednakże, nie wolno mi sadzić tyle ile bym chciał
w Wersalu, przez le Notre'a. Pozwala na nie w kilku niewielkich donicach
Mam nadzieję, ze bedę w stanie przekonac go kiedy tam zamieszkamy. Jednakże...
Zdemaskowałaś mnie, madame.
Możemy zignorować ten fakt, i kontynuować tak jak dotychczas?
Dzisiaj, ja...
Monsieur de la Quintinie.
Istotnie.
A ty jesteś.
Czujesz sie dobrze, by przenieść do Wersalu, panie?
Duzo lepiej.
To dobre dla dzieci by były z dala od miasta.
Wiem, ze to przytłacza wszystkich.
Czuje jednak, że nigdy nie zobaczę budowniczych, o ile się tam nie przeniosę.
Znasz innych budowniczych, Madame de Barra?
Na razie sama nim jestem w twych ogrodach w Wersalu
Co takiego budujesz?
Kamienny Gaj.
- Znam to. - Nie powiem, że to tylko moja praca.
Mistrz Le Notre wziął mój prosty szkic
i stworzył arcydzieło, więc...
Widzisz moją niechęć.
Podziwiasz mistrza, madame?
Jest najbardziej kompetentną osobą jaką znam.
Sprawiasz, że tęsknie za kimś opisując mnie w ten sposób.
Czy to twoje kwiaty?
Moja żona niedawno zmarła. Słyszałaś?
Słyszałam, panie.
Pamiętam dzień twych zaślubin.
Mam nadzieje. Były dość kosztowne
Jednak jej ojciec płacił sporą częsć.
Astray w swej mądrości, błogosławił go.
Długa linia krwi, nigdy nie jest dobrą rzeczą.
Była niewinna, naprawdę.
Ale była miła.
I oddana mi.
Zrozumiałem to, po tym jak umarła.
To tylko rozliczenie naszego życia.
Spisane pismem dziecka.
Widzisz to?
"Dziś dostałam kwiaty od Jego Wysokości."
A potem czas i miejsce.
sekretne życie młodych kobiet
Czuję, ze je tracę
powiniennem się znów ożenić.
tym razem z kimś kogo sam wybiorę,
nie państwo.
- Czy Wasza Wysokość ma kogoś na myśli? - Mam, ale pani jest bardzo pobożna.
Więksozść wieczorów zachodzę do jej pokoju, siadamy i rozmawiamy. jednak...
to swobodę w tym lubię
Swobodę.
Niestety, nie jest wysoko urodzona, więc, widzisz, jestem trochę w impasie.
Jeśli miałbyś poślubić...
damę, która wybierzesz,
czy było by konieczne by wszyscy o tym wiedzieli?
Jeśli była by to prywatna ceremonia, między parą,
kto był by w stanie dyskutować spierać się co do niej
byli by głupcami, próbując po fakcie dokonanym.
Tak.
Tak wiele do przemyślenia.
A co z panią, Madame de Barra?
Co kieruyje twym życiem?
Czy jest ktoś, kogo kochasz?
Nie mogę powiedzieć.
Czemu?
Ponieważ... Z powodu czegoś prywatnego.
Co jest tak prywatne że nei można podzielić tego z miłością?
Juz czas, madame,
dla nas obu, by zmierzyć się z przeszłością i żyć w teraźniejszości.
Napisze list od jednego ogrodnika, do drugiego,
powiedzmy, w zamian za wysiew nasion.
Przybliży cię to do Dworu...
Gdzie moje oczy...
Zawsze z tobą.
Nigdy nei zapomne tego dnia w ogrodzie, Madame de Barra.
Ciąglę zabawiasz się siedząc przy biórku, Andre?
- To pomaga mi myśleć. - Dla ciebie.
Ma fleur-de-lis.
Zastanawiam się, czy jest od króla?
Czy to zaproszenie?
- Czy czegoś potrzebujesz, madame? - Andre? Tak tajemniczy?
Musze poinformować cię, skoro pytasz,
że opuszczam Fontainebleau pod koniec tygodnia.
Fontainebleau?
Nie wiedziałam, że tam działasz
- Markiza musiała zapomnieć. - Pojadę tam sam.
Zazwyczaj, madame, ma to miejsce. Jeśli możeci emi wybaczyć.
Madame de Barra.
Czy jest ona aspektem twojego zycia który muszę wziąść pod uwagę?
Andre, budowniczy?
Jestem budowniczym, madame. Żyje z tego zawodu
Bardzo zabawne. Być może to fantazje między nią a tobą. Niech będzie.
Jednakze, musze zaznaczyć byś trzymał to z dala od naszego życia.
Jeśli dowiedzą sie o naszym związku
zrobią ze mnie pośmiewisko. Zostanę mięsem armatnim
Przypominam ci, madame, że to ty wybrałaś tę drogę.
Ty, i tylko ty odpowiadasz za nasze życie teraz,
i zrobiłaś to, madame, gdy potrzebowałem cię najbardziej.
Andre.
Czuję że stoimy na samej krawędzi
- Staram się pchnąć nas do tyłu. - Wesz, ze rany, które zadałaś,
Jednak byłaś wolna by żyć tak, jak uważasz
bez zażenowania z mojej strony
Prosze teraz o udzielenie mi tej samej uprzejmości.
Andre, dokonac mądrego wyboru teraz. Nie wykluczaj mnie, błagam cię.
Błagałem cię raz. Pamiętasz?
Pozwól że dam ci tą samą radę którą sam usłyszałem.
Mówiłaś, "To kwestja poczucia wyjatkowości.
"Jesli nie jesteśmy w stanie, raz, sprawić by ktoś inny czuł sę wyjatkowy,
"musimy się z tym pogodzić, i szukać pocieszenia gdzie indziej
"z innymi.
"To uczciwy kontrakt, mój drogi.
"Przywykniesz do tego."
To właśnie powiedziałaś.
Co to za okrągłe korzenie?
- Dą dość brudne. - Wymocz je przez noc
- Moze nie tzreba. - Więc wystarczy je zabezpieczyć.
Powinniśmy przykryć te poziomy
- Potrzebuje więcej liny. - potzrebuje więcej jedzenia.
- W cieple. - Idź, pójdę za tobą.
Madame de Barra.
nazywam się Le Notre.
Madame.
Czy kiedykolwiek spotkałaś kogoś o kim wiedziałaś, że odegra role w twoim życiu?
Wierze, że jesteś oknem. Jak samotne to musi być.
Wiem od dłuzszego czasu, ze Andre ma sekretne szczęście,
lecz ambicje mego męża jest bycie poślubionym tylko mi.
Nie jesteś pierwszą mego męża, i jak sądzę, w tym momęcie,
nie jedyną.
Przyszłaś i odejdziesz.
Zrozum mnie, madame.
To pasuje mi i mężowi.
Ładna rzecz.
Znaleźliśmy bramy śluzy łączącej zbiornik i fontanny.
Jeśli go wypełnić, ciśnienie w rurach będzie wzrośnie,
i możemy zalać gaj.
Zrubcie to.
Później.
Użyjcie drewna byto wstrzymać!
- Bramy śluzy muszą być otwarte! - Potzrebujemy rąk do pomocy!
Więc mudlcie isę.
Do diabła z tym.
Dziękuję.
- Naprawiać to? - Naprawiać
Te stopnie są zbyt słabe.
Bramy były otwarte. Nie mozesz obwiniać się o to, ani o burzę.
- Co mam zrobić? - Przystosowac się.
jak dobrze hodowana roślina?
jak dobrze hodowana roślina.
Czy jestem dla ciebie śmieszna?
Ależ skąd.
Już przywykłem do tego wszystkiego.
Czy szczerze?
- A ty? - Nie.
Nie byłem szczery Odkąd oglądałem cię w moim ogrodzie.
Twe serce bije mocno. Moje ledwie drży.
Nie mam nic, co mogę zaoferować za takie cuda.
Jesli jesteś głodny, nakarmie cię.
Jesli jestem szalona, powiedz mi.
Nie jesteś szalona.
Nie wiesz jeszcze o mnie wszystkiego.
Jesteś głodny?
Umieram z głodu.
Nie jesteś szczęśliwy?
Tak.
Przez to chce mi się płakać.
Nie mogę.
Nie mogę. Nie pytaj mnie.
Co mam powiedzieć? "To oryginalne"?
"Będzie na zawsze"? Tego od nas oczekujesz?
Pracowałeś z Madame de Barra.
Czy angażujesz się w ten projekt?
Jeśli mogę, Wasza Wysokość, byłem tak sceptyczny jak ty, na samym poczatku.
A teraz?
Jestem nawrócony, że tak powiem, Wasza Wysokość.
Nawet teraz, niepowodzenia wynikały z natury, panie.
Perfekcja nie skłania się przed Naturą. Czym na ziemię sa te rzeczy?
Cóż, sire, Ciesze się, ze spytałeś, ponieważ to, do prawdy,
jest czym Madame de Barra. Dziwne, sire.
Mogę pokazać Waszej Wysokości?
Odwołasz to, co mówiłem odnośnie Nimf i Pasterzy.
Z wiekiem, widzimy rzeczy coraz wyraźniej.
Ten projekt,
czy jest nas godzien?
Nie ma precedensu dla wizji Madame de Barra.
Zaufanie to jedyne co możemy dać komuś kto sięga po nowe, sire.
Jesli jednak piękno może być opisane z taką wyobraźnią, to jej sztuka,
ponad wszystkim co znam,
jest warta Króla.
Widzę tylko błoto.
Twoje słowa będziemy ważyć później.
Teraz, poinformujMadame de Barra że chcę ja zobaczyć w Fontainebleau.
Nie wiem...
jaką historię to opowiada
ani jaka szkoda jest jej częścią.
To zły koniec dla nas obojga,
I przykro mi z tego powodu.
- <Witaj w Fontainebleau. - Antoine.
Jak pięknie wyglądasz.
Sądzę, że to obowiązkowe.
Istotnie. Jednakże, niekture z dam mają z tym większy kłopot.
I musż epowiedzieć, że nei widzę śladu trudów po tobie
Nie mów do mnie o tym, madame. Jestem zrujnowany przez koszta,
I co gorsza, kłuci się to z moją żyłką do hazardu.
Muszę przyznać, że eskortowanie cię jest czymś w rodzaju przewrotu.
Jak to?
Istnieje kilka osób które pragną cię poznać.
Jestem nikim. Czym mogą być zainteresowani?
Madame, Sama sobie odpowiedziałaś. Widzisz, jak na ciebię patrzą?
Jesteś nikim, w miejscu gdzie każdy jest kimś, a jednak jesteś tutaj.
To czyni cię kimś więcej niż "Kimś". Zwłaszcza, gdy słyszą jak prowadzisz rozmowę
Walis zprosto z mostu
Widzisz? Ludzie patrzą na nas z zainteresowaniem, z powodu mojej wesołości
Ale hordy jeszcze cię nie dopadły
Mam ścisłe instrukcje, by doprowadzić cię do jednej osoby w szczególności.
Markizy de Montespan.
Na Niebiosa Musze iść, madame.
Musiałem przekupić, kłamać i użyć wszelkich form oszustwa, by cię poznać.
- Ile płacisz za hotel Maitre - Pięć złotych Louisów. Czy to zbyt wiele?
- Pieniądze dobrze wydane. - Lauzun, kocham cię szczerze.
Pocałuj mnie i odejdź Daj mi się nacieszyć mą zdobyczą.
Dołącze do ciebie później. Madame.
- Uśmiechu losu przy stole. - Czuje, że mam dziś szczęście.
Mój najdroższy przyjaciel i najbardziej oddany kochanek.
Cóż mogę rzec, madame? zdarzenia połącyzły nas zanim jeszcze zdobyłam zainteresowanie króla.
Czy to twój pierwszy raz w Fontainebleau?
- O tak. - Masz szlachetną krew?
Ani kropli. W ogóle nie mam krwi
Jesteś tutaj całkowicie dzięki własnym zasługom
- Znam sławnego mężczyznę. - Ach tak.
Miałem zamiar zaoferować Lauzun, ale jesteś w czołówce.
- Athenais. - Palatine.
I Madame de Barra. Tak się cieszę, ze cię znowu widzę.
- Księżno. - Oh, proszę mów mi madame.
To przyjemniejsze, i wszyscy tak mówią.
Chodźcie. Moje sekretne miejsce.
- Czy pracujesz w ziemi? - Tak.
- Jednak, nie jesteś spalona przez słońce. - Może troszkę.
I nigdy nie miałaś ospy. Twoja skóra jest czysta.
Pokaż nam piersi. Są ładne?
Chciałabyś zobaczyć moje? Moje są najpiękniejsze.
Tak, są poza biustem Suzanne, która ma 70 lat.
Tak, Jej są doskonałe.
Widzisz, tutaj, dotknij.
Masz oczy w kolorze morza.
Ta suknia ma nowy krój. Podoba mi się w talii.
- jesteś mężatką? - Wdową.
- Lubiłaś swego męża? - Tak.
Dzieci?
Nie żyją?
córeczka.
Jak duża?
- Sześć lat. - Palatine także straciła swego synka.
On miał cztery.
Taki mały i śliczny.
Charles miał roczek.
Ja straciłam Joan i Ann razem. Ospa.
Ja straciłam syna i męża na polu bitwy.
Umarli w swych ramionach.
Sama ledwie tu jestem.
Jak umarli?
Ciężko ci mówić o tym?
To może pomóc.
Włożyłam wszystko do kufra.
Wszystkie ubrania, buty,
jej zabawki.
Nie miałam odwagi by znów je zobaczyć.
Gdy bedziesz dość silna, moja droga,
Gdy bedziesz dość silna.
Nie wolno nam rozmawiać o śmierci w obecnosci Dworu.
Król tego nie lubi ale rozmawiamy o niej same ze sobą.
Nikt nie może wyrzucić dziecka z serca matki.
Oddałam wszystkie moje dzieci pod opiekę Maintenon.
Teraz odwróciła się ode mnie.
Stara, świętoszkowata suka.
Zdumiewa mnie ze nie siedzi zamknięta w klasztorze.
Niezbyt rozrzutny kostjum.
Król idzie.
Czy byłaś wcześniej przedstawiana?
Nie.
Wasza Wysokość, mam przyjemność przedstawić Madame de Barra.
Madame.
Wasza Wysokość
Czy to Four Seasons?
O tak, sire.
Od najbardziej znanego ogrodnika na całym świecie.
Pozwól mi,
Wasza Wysokość.
Czysty, świeży zapach.
Naturalny i nie wymuszony.
Niektóre z róż w ogrodzie wydają się wyblakłe
i przekwitłe
Taki los czeka wszystkie róże, sire.
Kontynuj, madame.
Wszystkie róże są wystawione na działanie żywiołów, Wasza Wysokość.
Pączkują, kwitną i usychają.
Czy tak, madame?
Róża rośnie zupełnie nieświadoma,
naturalnych zmian z jednego stanu do drugiego,
I choćby nie wiem jak okrutnie smagały ją żywioły, ona nei jest tego świadoma
i tak do samego końca bez oceny swego piękna
Niestety,
'Nas się to nie tyczy.
Jeśli taka róża mogła by mówić,
co by powiedziała?
Tak, jestem tutaj
i służyła pod czujnym okiem Natury
po mnie, pozostana moje dzieci.
Czy możliwy jest większy czyn lub wdzieczniejszy koniec?
Madra róża.
A jaką ochronę może zapewnić tym różom ogrodnik?
od surowych i zmiennych rzywiołów?
Cierpliwość, troskę
i odrobina słonecznego ciepła są naszą największą nadzieją, Your Majesty.
Jestem zobowiązany, madame, za twe słodkie przypomnenie.
Teraz przejdź się ze mną.
I opowiedz mi o...
twoich postepach w naszym ogrodzie.
Jej dobroć,
nieprzekupność
To było bardzo odważne, dziś wieczór.
- Mam nadzieję, ze mógł słuchać. - Dość pokory.
Tutaj jesteś.
Philippe.
- Jesteś ubrany. - Wyjeżdżam w interesach do Chartres.
Zabieram ze sobą Marie-Claire.
Jest tam dobre stoisko lalkarskie i sklep z plackami.
- Marie-Claire! Jesteś tutaj? - Tata! Znalazłeś ją?
Tu jest piękny Boobie, śpiący z mamą. Witaj, Marie-Claire.
Ty niegrzeczna laleczko! Chodź tutaj, a cię ukaże.
- Oh, mój Boże. Czy wszystko z nią w porządku? - Nie bądź głupi. Jest szmaciana.
Sabine, Muszę ci coś powiedzieć.
- Jak długo? - Już długo nie byliśmy blisko.
Większość mężczyzn ma kochanki przez jakiś czas, w takich okolicznościach.
jakich okolicznościach?
Jak się nazywa?
- Diane. - Gdzie mieszka?
Berry.
Niezbyt daleko.
Powóz już nadjechał. Jeszcze o tym porozmawiamy.
Kiedy wrócisz?
- Dziś wieczór, madame. - Nie mów mi "madame", Philippe.
Marie-Claire, zawiąż sznórówkę. You'll fall over them.
- Nie mogę, mamo. - Zaczekaj tam.
Panie, spójrz na to.
Marie-Claire.
Ma... Marie-Claire.
Jean, the wheel.
I told the master. He said it would do until Berry.
Berry?
Marie-Claire!
Nie dałam mamie całusa.
Stop! Stop!
Nie, nie!
Nie! Nie!
Sabine!
Ona była najpiękniejszym z moich dzieł I ja ja zabiłam.
Czy życiłaś im śmierci? Czy to planowałaś?
To był... To był wybór twego męża. To on zabrał dziecko.
To była moja wina. To była moja wina. Pozwoliłam mu ją zabrać.
Co jeśli to niczyja wina? I jaki cel ma obwinianie się?
Wystarczy, ze to się w ogóle zdarzyło. Wystarczy isć dalej.
Tylko tyle musimy z siebie wykrzesać To wystarczy.
Co takiego mogło by ci pomóc?
Jesli ty mi pomożesz.
Co przytrafiło się twej żonie?
Nie było tak od zawsze.
Z czasem nauczyliśmy się jak się zachowywać.
Jestem za to odpowiedzialny tak jak i ona.
Ona żyje własnym życiem.
Teraz to wie.
A my?
Uksztautujemy siebie nawzajem.
- To nie jest właściwe. - Tak, jest. Jesteśmy poza ogrodzeniem.
Na Niebiosa! Musze to wynająć.
- Marnowanie pieniędzy! - Co masz na myśli?
Nikt nas nie zobaczy. Muzyka przyjdzie z niebios.
dobrych wiatrów, Sabine.
Madame jest szczęśliwa z przyjaciółmi
kocha to.
Bardzo się czerwienie?
- Nie, wyglądasz wspaniale. - Czy ty mi schlebiasz?
Czy to źle?
Nazwij mnie znów madame.