.: Voytek collection :.
Mozarcie!
Wybacz swojemu mordercy!
Przyznaję, że cię zabiłem!
Zabiłem cię, Mozarcie.
Wybacz swojemu zabójcy, Mozarcie.
Wybacz mi, Mozarcie!
Signore Salieri, proszę otworzyć!
Mam dla pana coś wyjątkowego.
Będzie pan zachwycony.
Ale pycha!
Proszę mi wierzyć,
to największy przysmak, jaki w życiu jadłem!
Nie wie pan, co traci...
Dość tego, signore. Proszę otwierać!
Jeśli pan nie otworzy,
sami to zjemy i nic nie zostawimy.
I nigdy już pana nie odwiedzę!
{Y:b}AMADEUSZ WERSJA REŻYSERSKA
Dzień dobry księdzu.
Pan Salieri?
Proszę odejść.
Nie zostawię cierpiącej duszy.
Wie ksiądz, kim jestem?
To nieistotne.
Wszyscy są równi w oczach Boga.
Czyżby?
Wyspowiadaj się,
a ja cię rozgrzeszę w imię boże.
Zna się ksiądz na muzyce?
Trochę. Studiowałem w młodości.
- Gdzie? - Tu, w Wiedniu.
Więc musi ksiądz znać to.
Niestety nie.
Co to?
Była to bardzo popularna melodia.
Mego autorstwa.
A może to?
Grywano ją w największych salach.
I co?
Żałuję, ale nie przypominam sobie.
Żadnej z mych kompozycji?
Byłem najsłynniejszym kompozytorem Europy.
Samych oper napisałem 40.
A to?
To ksiądz zna?
Tak, to znam!
To uroczy utwór!
Nie wiedziałem, że pan go napisał.
Nie ja.
Napisał go Mozart.
Wolfgang...
Amadeusz Mozart.
Obwinia się pan o jego śmierć.
Słyszał to ksiądz?
Czy to prawda?
Na litość boską, synu,
jeśli masz coś do wyznania, zrób to teraz.
Poczujesz ulgę.
Był...
moim ideałem.
Mozart.
Znałem jego nazwisko, odkąd pamiętam.
Gdy bawiłem się z dziećmi,
on grywał dla królów i cesarzy.
A nawet u papieża w Rzymie.
Tak, byłem zazdrosny
o historie, jakie o nim opowiadano.
Nie o jego geniuszu,
ale o jego ojcu, który nauczył go wszystkiego.
Mój ojciec gardził muzyką.
Gdy mu wyznałem,
jak bardzo chcę być podobny do Mozarta,
odparł: "Czemu? Chcesz zostać tresowaną małpą?
Włóczyć się po świecie, pokazując sztuczki jak cyrkowy błazen?".
Tak chciałem powiedzieć mu,
ile znaczy dla mnie muzyka.
Mój ojciec modlił się żarliwie
o pomyślność interesów,
a ja zanosiłem
w tajemnicy
najdumniejszą chłopięcą modlitwę:
"Panie, chcę być wielkim kompozytorem.
Chcę wielbić Cię moją muzyką
i samemu zaznać sławy.
Chcę być znany na świecie.
Chcę być nieśmiertelny.
Gdy umrę,
niech ludzie wymawiają moje nazwisko z miłością.
W zamian,
oddam Ci moją niewinność,
moją pracowitość,
moją pokorę, każdą godzinę mego życia.
Amen".
I wie ksiądz, co się stało?
Cud!
Moje życie uległo zmianie.
Wiedziałem, że sprawił to Bóg. Na pewno.
Dotychczas byłem zahukanym chłopcem
z małego miasteczka. Nagle znalazłem się
w Wiedniu, mieście muzyków,
i cesarza Józefa, króla muzyki.
Po kilku latach zostałem jego nadwornym kompozytorem.
Siadywałem przy władcy Austrii,
grając z nim duety,
korygując jego czytanie nut.
Ten człowiek wcale nie miał słuchu.
Ale cóż to znaczyło?
Uwielbiał moją muzykę.
Proszę powiedzieć,
czy na moim miejscu...
nie uznałby ksiądz, że Bóg przyjął moje śluby?
Zapewniam, dopełniłem ich.
Byłem wzorem cnoty.
Nie dotykałem kobiet.
Godzinami udzielałem lekcji, często za darmo!
Wysiadywałem też w komitetach pomocy biednym muzykom.
Praca dawała sens memu życiu.
To było cudowne.
Wszyscy mnie lubili.
Ja siebie także.
Aż przyjechał on.
Przybył do Wiednia zaprezentować swoją muzykę...
w rezydencji księcia arcybiskupa Salzburga.
Bardzo chciałem go poznać.
Ten wieczór...
zmienił moje życie.
Idąc przez salon,
prowadziłem ze sobą małą grę.
Ten człowiek napisał swój pierwszy koncert w wieku 4 lat,
pierwszą symfonię w wieku 7 lat, a pierwszą operę, 12!
Czy to po nim widać?
Czy taki talent
jest wypisany na twarzy?
Który to...
z nich?
Nie ma tu Mozarta.
Przestań!
- Przestań! - Już przestaję.
Już! Przestaję. Powoli.
Już. Widzisz? Przestałem.
- Teraz wracamy. - Nie.
Tak! Nie wiesz, gdzie jesteś.
Tu wszystko robi się na opak.
Ludzie chodzą, tańczą, śpiewają, a nawet mówią od tyłu.
- To głupie. - Nawet prykają drugą stroną.
Mów: "Mam ęć w pie-du".
"Mam ęć w pie-du".
Kompletnie zwariowałeś.
Nie! Powiedz to od tyłu!
"Mam ęć w pie-du".
"Ęć" to "cię".
"W pie-du" to "w dupie".
"Mam cię w dupie".
"Bulś my-weź'".
- Nie chcę! - "Bulś my-weź".
Mówię poważnie.
Bulś my-weź.
Weźmy ślub.
Nie wyjdę za ciebie. Jesteś okropny.
"Ęć mach-ok"'.
Ęć...
Kocham...
cię...
"Kocham cię"?
- "No-wóg dzejz". - Co?
- Zjedz. - Zjedz.
- No-wóg. Gówno. - Gówno.
Zjedz gówno.
Jesteś obrzydliwy.
Obrzydliwy...
To moja muzyka.
Zaczęli beze mnie.
To był Mozart!
Ten chichoczący, sprośny typ, pełzający po podłodze.
Chyba wszystko udało się znakomicie.
Wiedeńczycy znają się na dobrej muzyce.
Oczywiście.
Wasza Ekscelencjo.
Mozart.
- Dlaczego? - Co, dlaczego?
Czemu jeden z moich sług poniża mnie
wobec moich gości?
Robisz się coraz bardziej zuchwały.
Wasza Ekscelencja może mnie zwolnić.
Masz natychmiast wrócić do Salzburga.
- Ojciec tam na ciebie czeka. - Nie!
Proszę mnie zwolnić, skoro nie spełniam oczekiwań.
Nie zwolnię cię. Pozostaniesz na służbie
i nauczysz się pokory.
Na papierze wyglądała...
skromnie!
Zaczynała się prosto, prawie zabawnie.
Prosta pulsacja.
Fagoty, basetony...
jak zardzewiały akordeon.
I nagle...
gdzieś wysoko...
obój.
Pojedyncza, zawieszona nuta.
Następnie...
przejmuje ją klarnet.
I przekształca we frazę o niezwykłej słodyczy.
To nie była kompozycja cyrkowej małpy.
Nigdy nie słyszałem takiej muzyki.
Przepełniała ją niezaspokojona tęsknota.
Jakbym słuchał głosu Boga.
Przepraszam.
Ale dlaczego?
Czemu Bóg obdarzył swą iskrą takiego sprośnego młokosa?
Nie do wiary.
Ten utwór musiał być jakimś wyjątkiem. Na pewno.
Oby tylko.
Dobry jest ten Mozart?
Wyjątkowy. W zeszłym miesiącu słyszałem jego znakomitą operę.
- "Idomeneusz, król Krety". - Tak?
Co za nuda. Też słyszałem.
Nuda?
To tylko zwyczajne, młodzieńcze popisy.
Za dużo efektów.
Za dużo nut.
Królewska Mość.
Od lat nie było tak dobrego utworu.
Postarajmy się więc go pozyskać.
Przyda się w Wiedniu dobry, niemiecki kompozytor.
Na pewno da się skusić odpowiednią ofertą.
Niemiecka opera dla Teatru Narodowego.
Świetnie!
Tylko nie po niemiecku, proszę.
Odpowiednim językiem dla opery jest włoski.
Każdy światły człek to przyzna.
Prawda, szambelanie?
Sądzę, że pora na utwór w naszym języku.
Prosty niemiecki dla prostego ludu.
Kapellmeister?
Wasza Królewska Mość,
zgadzam się z dyrektorem.
Niemiecki...
nie nadaje się do śpiewania.
Kompozytorze?
Co o tym sądzisz?
Powinniśmy zatrzymać Mozarta w Wiedniu.
Arcybiskup się wścieknie,
jeśli o to chodziło Jego Królewskiej Mości.
Jesteś niesforny, kompozytorze.
Chcę go poznać. Szambelanie, przygotuj miłe powitanie.
No i proszę!
To wspaniała peruka.
Wygląda pan przepięknie.
Inną.
Proszę bardzo. Spodoba się panu.
Oto i trzecia. I co pan sądzi? Proszę.
- Jak się podoba? - Wszystkie są piękne.
Szkoda, że nie mam trzech głów.
Jakie to śmieszne!
Trzy głowy!
Panowie.
- Witam. - Dzień dobry.
Co dziś dla mnie macie?
- Wasza Królewska Mość, Herr Mozart. - Tak? Więc?
Jest tutaj.
No i proszę! Świetnie!
Za pozwoleniem, napisałem mały marsz na cześć naszego gościa.
Znakomity pomysł, kompozytorze. Mogę zobaczyć?
To tylko...
taka drobna miniatura.
Mogę?
Zabawmy się.
Urocze, nadworny kompozytorze!
Mogę to zagrać na jego wejście?
- To dla mnie zaszczyt. - Wprowadźcie pana Mozarta.
Ale powoli.
Muszę trochę poćwiczyć.
Znakomicie.
To G, Wasza Królewska Mość.
Wspaniale!
Dobrze, Wasza Królewska Mość.
Proszę dalej. Bardzo dobrze.
Znakomicie, Wasza Królewska Mość.
Bardziej w tempie.
Delikatnie, a potem silniej! To marsz.
I znowu.
Brawo, Wasza Królewska Mość!
Panowie, błagam. Trochę mniej entuzjazmu.
Nie, proszę! To nie jest relikwia.
Spotkaliśmy się już. W tym pokoju.
Miał pan tylko 6 lat. Dał tu uroczy koncert.
Gdy schodził z krzesła, upadł.
Moja siostra Antoinette pomogła mu wstać.
Rzucił się jej w ramiona i spytał: "Ożenisz się ze mną?".
Znasz obecnych panów. Baron Van Swieten.
- Podziwiam pana. - Dziękuję.
Kapelmistrz Bonno.
Miło mi.
Dyrektor opery, hrabia Orsini-Rosenberg.
Cała przyjemność po mojej stronie!
A to nasz znakomity nadworny kompozytor,
maestro Salieri.
Nareszcie, co za radość!
Dobrze znam pana utwory.
Napisałem nawet kilka wariacji na jedną z pańskich melodii.
- Tak? Którą? - "Mio Caro Adone".
Miło mi.
Niezła melodyjka. Nawet coś z niej wyszło.
Teraz odpłacił za komplement.
Salieri skomponował dla ciebie ten marsz.
Tak?
Proszę.
A teraz do rzeczy. Chcielibyśmy zamówić u ciebie operę.
Co ty na to?
Wybraliśmy język niemiecki czy włoski?
O ile pamiętam, zdecydowaliśmy się na włoski.
Czyżby?
Decyzja jeszcze nie zapadła, Wasza Królewska Mość.
- Proszę, niech to będzie niemiecki. - Dlaczego?
Ponieważ mam już znakomite libretto.
Znam je?
Nie sądzę, panie dyrektorze. Jest całkiem nowe.
- Pokażę je panu. Niezwłocznie. - Mam nadzieję.
Cóż...
Proszę opowiedzieć nam fabułę. O czym mówi?
To dość zabawna historia, Wasza Królewska Mość.
Rzecz dzieje się... Akcja rozgrywa się...
Tak? Gdzie?
W haremie, Wasza Królewska Mość. W seraglio.
- To znaczy w Turcji? - Właśnie.
Czemu więc musi być po niemiecku?
Nie musi. Jeśli pan woli, może być po turecku.
Nie, mój drogi. Nie chodzi tylko o język.
Czy to odpowiedni temat dla Teatru Narodowego?
A czemu nie? To piękna historia.
Nie będzie w niej konkubin, ukazujących swoje...
To bardzo moralna opera, Wasza Królewska Mość.
I pełna niemieckich cnót.
Przepraszam Waszą Królewską Mość, jakież to cnoty?
To ciekawe dla cudzoziemca.
Powiedz mu, Mozart.
Wymień niemieckie cnoty.
- Miłość, Jaśnie Panie. - Miłość!
My, Włosi, nie mamy pojęcia o miłości.
Oczywiście, że nie.
We włoskich operach męskie soprany skrzeczą,
a grubaski przewracają oczami. To nie miłość. To bzdury.
Niech Wasza Królewska Mość wybierze język,
a ja postaram się dostarczyć najpiękniejszą muzykę.
No i proszę. A więc niech będzie niemiecki.
Proszę.
Nie trzeba. Znam to na pamięć.
Jak to? Po jednym przesłuchaniu?
Tak sądzę. Owszem.
Posłuchajmy.
Dalej tak samo, prawda?
To trochę nie pasuje, prawda?
Może...
A może lepiej tak...
Lub tak.
Właśnie. Tak.
Lepiej? Co pan na to?
Chciałem tylko śpiewać ku bożej chwale.
Zesłał na mnie to pragnienie.
I uczynił mnie niemym. Dlaczego?
Proszę odpowiedzieć.
Skoro nie chciał, bym wielbił Go muzyką,
czemu obdarzył mnie
tak żarliwym pragnieniem,
a później odmówił talentu?
Madame Cavalieri przyszła na lekcję.
Maestro.
Więc?
Jak się panu podoba?
Turecka.
Fryzjer mówi, że tego roku wszystko będzie tureckie.
Naprawdę?
Co jeszcze pani powiedział?
Chcę znać wszystkie ploteczki.
Podobno poznał pan Mozarta.
Wiedeń wie o wszystkim.
Mozartowi zlecono napisanie opery. To prawda?
- Tak. - Będzie tam rola dla mnie?
- Nie. - Skąd ta pewność?
- Wie pani, gdzie to się rozgrywa? - Gdzie?
W haremie.
- Co to jest? - Burdel.
Proszę.
Zaczynajmy.
- Jak on wygląda? - Mozart?
- Rozczaruje się pani. - Czemu?
Uroda i talent nie zawsze idą w parze, Katerino.
Nie obchodzi mnie uroda.
Wytrawną kobietę interesuje tylko talent.
Możemy kontynuować?
I była tam.
Nie wiem, jak się poznali, ale stała na scenie!
Na oczach wszystkich.
Dowodziła, jak zachłannym jest słowikiem.
10 minut okropnych gam i pasaży.
Skoki w górę i w dół jak odpustne fajerwerki.
A ja przecież kochałem tę dziewczynę.
A może tylko pożądałem.
I przysięgam, że nigdy jej nie tknąłem.
Ale i tak nie mogłem znieść myśli, że dotyka ją ktoś inny.
A już na pewno nie ten potwór.
Brawo, madame! Jesteś ozdobą naszej sceny.
Królewska Mość.
Panie Mozart, to niezłe dzieło.
Bezsprzecznie.
Nawet wspaniałe! Pokazałeś nam...
- coś nowego. - To nowa opera.
- Nieprawdaż? - Owszem.
A więc podobała się panu? Naprawdę?
Oczywiście! Jest bardzo dobra.
Tylko miejscami wydawała mi się...
odrobinę...
Słucham pana?
Chcę powiedzieć, że miejscami miała...
Jak to ująć?
Jak to ująć, dyrektorze?
- Zbyt wiele nut? - Trafna uwaga.
- Za dużo nut. - Nie rozumiem.
Jest w niej dokładnie tyle nut, ile potrzeba.
W ciągu wieczoru ucho ludzkie
może wysłuchać ograniczonej ilości nut.
Chyba mam rację. Prawda, nadworny kompozytorze?
Mówiąc ogólnie, tak, Wasza Królewska Mość.
To absurd!
Ależ to nie nagana. Utwór jest pomysłowy.
Bardzo udany.
Ma tylko za dużo nut. Wykreśl kilka i będzie doskonały.
Które dokładnie ma pan na myśli?
Wolfgang!
Wolfgang, mój drogi!
- Wolfgang! - Wasza Królewska Mość, to pani Weber.
Moja gospodyni.
- Miło mi. - Co za honor!
To moja córka, Konstancja.
- Narzeczona pana Mozarta. - Naprawdę?
Jak miło. Proszę.
Cóż...
Kiedy ślub?
Nie otrzymaliśmy jeszcze zgody mojego ojca.
Niezupełnie. Nie całkowicie.
- Przepraszam, ile masz lat? - 26.
Radzę, ożeń się z tą uroczą damą...
- i zostań z nami w Wiedniu. - Widzisz?
Mówiłam mu to, ale nie słuchał mnie.
Wasza Królewska Mość daje tak cudowne,
królewskie rady. Czy mogę...?
No i proszę.
Wolfie, przyniesiesz wody?
Proszę, przynieś wody!
Wolfie, przynieś wody!
Przepraszam.
Wiedziałeś?
- O czym? - O ślubie.
Co cię napadło?
Nic. Niech się żeni, z kim chce. Nie dbam o to.
Jak wypadłam?
Byłaś cudowna.
Jak podobała ci się muzyka?
Pełna kunsztu.
Katerino, ja...
Przepraszam.
Czy ta kobieta nadal leży na podłodze?
- Nie, już jej lepiej. - Co za ulga.
Drogi Mozarcie, gratuluję panu.
- A więc podobało się panu? - Jakże by nie?
To najlepsza muzyka w Wiedniu, prawda?
Musi być niesamowita w łóżku.
Na pewno jest w tej dziedzinie wirtuozem.
Choćby dlatego warto się z nią ożenić.
Proszę.
Przepraszam. Wolfie, mama źle się czuje.
Pójdziemy do domu?
Nie, nie. Nie możesz go teraz zabrać.
To jego wieczór.
Nie przedstawisz nas sobie?
Proszę nam wybaczyć, Fräulein. Dobranoc, signore.
W tym momencie zrozumiałem,
że ją posiadł.
Potwór posiadł mą ukochaną dziewczynę.
To było niepojęte!
Jakie Bóg miał zamiary?
Czyżby poddawał mnie próbie?
Czy Bóg oczekiwał, że będę wybaczał...
każdy zadany mi cios?
Nie wiem jak bolesny?
To bardzo możliwe.
Ale czemu on?
Czemu to właśnie Mozart miał udzielić mi lekcji pokory?
Moje serce przepełniła
nienawiść do tego człowieczka.
Po raz pierwszy w życiu naszły mnie
naprawdę...
mordercze myśli.
Codziennie, czasem całymi godzinami, modliłem się.
Panie,
proszę,
odeślij go
z powrotem do Salzburga.
I dla jego dobra,
i dla mojego.
- Nie pozwolę mu wrócić! - Wasza Ekscelencjo...
Pański syn to pozbawiony zasad, zepsuty, próżny dzieciak!
Tak jest.
To prawda.
Ale całkowitą winę za to ponoszę ja, nie on.
Byłem dla niego zbyt pobłażliwy.
Proszę, Wasza Ekscelencjo,
niech mu pan da jeszcze szansę.
Niech będzie.
Bóg zapłać, Wasza Ekscelencjo. Dziękuję.
Dziękuję!
Piszę w pilnej sprawie. Przyjeżdżam do Wiednia.
Wstrzymaj przygotowania do ślubu.
Usłuchaj ojca, który poświęcił ci swe życie,
i czekaj na mój przyjazd.
Łączę was świętym węzłem małżeńskim.
Kogo Bóg złączył,
człowiek niech nie rozłącza.
Drogi ojcze.
Wiedeń to miasto muzyków. Kto podbije Wiedeń, podbije Europę.
Mając żonę mogę to zrobić. Gdy będę bogaty,
zamieszkamy razem, pełni szczęścia.
Dzień dobry. To moja kuzynka, księżna Elżbieta.
Wasza Wysokość.
Mam jej polecić nauczyciela muzyki.
- Wpadłem na dobry pomysł. - Wasza Królewska Mość!
To będzie dla mnie wielki honor!
Miałem na myśli Mozarta. Co ty na to?
Ciekawy pomysł, ale...
Tak?
Chciałbym ustrzec pana
przed protekcjonalizmem.
Protekcjonalizm!
- Co to takiego? - Co?
Mam przedstawić moje utwory komisji, by uczyć 13-latkę?
To życzenie Jego Królewskiej Mości.
Cesarz jest na mnie zły?
- Przeciwnie. - Niech więc da mi tę posadę.
W Wiedniu są inni kompozytorzy.
Owszem. Ale ja jestem najlepszy.
Mozart.
Odrobina skromności panu nie zaszkodzi.
Kto jest w tej komisji?
Kapelmistrz Bonno, hrabia Orsini-Rosenberg i Salieri.
To jasne, Włosi! Zawsze tylko Włosi!
To muzyczni idioci!
- Oni mają oceniać moją muzykę? - Młody człowieku,
to proste: jeśli zależy panu na tej funkcji,
musi pan przedstawić kolegom próbki swych utworów.
Muszę?
Nic z tego.
Jak mamy żyć, Wolfie?
Mam pójść żebrać na ulicy?
Nie bądź głupia.
Chcą tylko przejrzeć twoją muzykę.
- Co w tym złego? - Milcz! Zamknij się.
Przy takiej uczennicy przyjdą tu tłumy innych.
I tak przyjdą.
- Nieprawda. - Kochają mnie tu.
- Wiem, co piszczy w trawie. - Wiesz wszystko?
- Tak? - Przepraszam.
- Dama chce z panem mówić. - Kto?
Nie powiedziała, ale twierdzi, że to pilne.
Wybacz, moja droga.
Jaśnie Panie.
Czym mogę służyć?
- Frau Mozart? - Chodzi o mego męża.
Przyniosłam próbki jego utworów, aby otrzymał posadę na dworze.
Jak miło. Ale czemu nie przyszedł osobiście?
Jest bardzo zajęty.
Rozumiem.
Rzucę okiem w wolnej chwili.
To honor. Proszę go ode mnie pozdrowić.
Nie zechciałby pan przejrzeć ich teraz?
- Zaczekam. - W tej chwili jest to
niemożliwe.
Proszę mi je zostawić, będą tu bezpieczne.
Naprawdę nie mogę.
On nie wie, że tu jestem.
Więc pani nie przysłał?
Nie. To był mój pomysł.
- Rozumiem. - Jesteśmy w trudnej sytuacji.
Potrzebujemy tej pracy.
Mąż wydaje więcej, niż zarabia.
To nie znaczy, że jest leniwy. Pracuje cały czas.
Ale... nie potrafi praktycznie myśleć.
Pieniądze przepływają mu przez palce. Niesamowite.
Poczęstuję panią czymś.
Wie pani, co to jest?
Capezzoli di Venere! Sutki Wenus.
Rzymskie kasztany w brandyzowanym cukrze. Proszę. Śmiało!
Są naprawdę wyborne.
Przepyszne!
Bardzo dziękuję Jaśnie Panu.
Proszę mnie tak nie nazywać.
To zwiększa dystans.
Nie urodziłem się kompozytorem.
Pochodzę z małego miasta.
Jak pani mąż.
Na pewno nie może pani...
później wrócić po te nuty?
Bardzo bym chciała.
Ale to niestety niemożliwe.
Ich brak by go rozjuszył.
To są oryginały.
- Oryginały? - Tak, nie robi kopii.
To są...
oryginały?
Zdumiewające!
Po prostu niewiarygodne.
To były pierwsze i jedyne
rękopisy nut.
Ale nie zawierały żadnych poprawek. Ani jednej.
Po prostu zapisał muzykę,
którą miał w głowie.
Strona po stronie, jakby pisał dyktando.
I była to muzyka
skończona i doskonała, jak żadna inna.
Usunięcie jednej nuty
przyniosłoby jej ujmę.
Przesunięcie jednej frazy zburzyłoby całą strukturę.
Zrozumiałem, że muzyka,
którą słyszałem w pałacu arcybiskupa,
nie była przypadkiem.
Znowu słyszałem głos Boga.
Patrzyłem na tę strukturę
precyzyjnych pociągnięć pióra.
Na to doskonałe piękno.
Niedobre?
Cudowne.
Jest bardzo dumny ze swoich kompozycji.
Pomoże nam pan?
Jutro będę jadł z cesarzem kolację.
Jedno moje słowo i mąż otrzyma posadę.
Dziękuję Jaśnie Panu!
Przyjdź wieczorem.
- Wieczorem? - Sama.
Po co?
Za przysługę trzeba się zrewanżować.
Nie?
- Jak to rozumieć? - To chyba oczywiste.
Cały Wiedeń pragnąłby tej posady.
Jeśli chcesz jej dla męża, przyjdź wieczorem.
Jestem mężatką.
To nie przychodź.
Jak chcesz.
Mówię wyraźnie, taka jest cena.
Bóg nie zna litości, proszę księdza.
Zadaje tylko cierpienia.
Przyszedł wieczór.
Siedziałem, nie wiedząc, czy ona przyjdzie, czy nie.
Modliłem się jak nigdy przedtem.
Drogi Boże,
wniknij we mnie.
Napełnij mnie odrobiną dobrej muzyki.
Zawrzyj w niej Swoje tchnienie, na dowód Swej miłości.
Daj mi znak Swej łaski, a odpłacę tym samym Mozartowi.
Zapewnię mu posadę na dworze.
Wniknij we mnie.
Proszę.
Proszę!
Tak?
Ta pani wróciła.
Wprowadź ją.
Więc?
Jestem.
Mój mąż poszedł na koncert.
Uznał, że mnie się nie spodoba.
Dokąd pójdziemy?
Może zostaniemy tutaj?
Cóż...
Nadal chce pan je przejrzeć?
Czy nie musimy już się kłopotać?
Myślę, że jednak nie.
Wyprowadź ją.
Stanzi.
Co się stało?
O co chodzi? Powiedz mi.
Powiedz.
Kocham cię.
Od dziś jesteśmy wrogami.
Ty i ja.
Bo wybrałeś na swój instrument
próżnego, lubieżnego, sprośnego, infantylnego chłopca,
a mnie obdarzyłeś tylko zdolnością rozpoznania jego geniuszu.
Jesteś niesprawiedliwy...
nieżyczliwy...
i niedobry.
Powstrzymam Cię.
Przyrzekam.
Będę niszczył Twe stworzenie na Ziemi
w miarę mych możliwości.
Nie lubię przyganiać koledze muzykowi.
To zrozumiałe.
Muszę panu powiedzieć.
Opiece Mozarta nie można powierzać młodych dam.
Doprawdy?
Jedna z moich uczennic, młodziutka śpiewaczka,
Maria Theresa Paradis,
powiedziała mi, że była...
Cóż...
Co takiego?
Molestowana, Wasza Królewska Mość.
Dwa razy, podczas jednej lekcji.
Pan Mozart czeka na pana w salonie.
- Kogo wybrali? - Herr Zummera.
Herr Zummera?
Ależ to kretyn! Zwykła miernota.
O nie. By być miernotą, musi jeszcze dużo pracować.
Ja po prostu nie mogę nie dostać tej posady.
Jaśnie Panie, proszę.
Jedźmy do pałacu. Powie pan cesarzowi,
że Herr Zummer to zły wybór.
Może zepsuć talent księżniczki.
Mówiąc między nami, nic nie może zepsuć talentu księżniczki.
Proszę posłuchać.
Muszę mieć uczniów.
Bez nich nie zarobię na życie.
Chyba nie żyje pan w nędzy.
Nie, ale jestem bez grosza.
Jak to możliwe?
Pańskie koncerty święcą tryumfy.
Odnoszą olbrzymie sukcesy.
Trudno o bilety. Ale nikt mnie nie zatrudnia.
Słuchają mej muzyki,
ale nie powierzają mi swych córek, jakbym był demonem.
Mówiąc szczerze,
może poratuje mnie pan pożyczką?
Na sześć miesięcy. Najwyżej na osiem.
Liczy pan, że wtedy się panu poszczęści?
Mówiąc szczerze, tak.
Pracuję nad czymś, co wybuchnie jak bomba w całej Europie.
Będę najbogatszy w Wiedniu. Zwrócę podwójnie każdą sumę.
Pan poda warunki.
To ekscytujące.
Proszę mówić dalej.
- To mały sekret. - Zainteresował mnie pan.
Pyszne. Co to jest?
Serek śmietankowy z cukrem,
przesączony rumem. Crema Mascarpone Speciale.
Włoski.
Przepraszam. Każdy ma jakieś uczucia patriotyczne.
Dwieście...
Dwieście florenów. Tyle potrzebuję.
Sto.
Pięćdziesiąt.
Nad czym pan pracuje?
Naprawdę nie mogę powiedzieć.
Wiedeń nie powinien się dowiedzieć, że ma pan długi.
Mimo wszystko...
mogę polecić pewnego wytwornego jegomościa,
który ma córkę.
Cisza! Cisza!
Herr Mozart.
Proszę nie zwracać uwagi, są nieznośne.
Traktuję je jak własne dzieci.
Którego z nich mam uczyć?
To śmieszne.
Zabawny z ciebie gość.
Oto instrument. Oby spełnił pańskie oczekiwania.
Oczywiście, że spełni.
Chodź, posłuchamy trochę muzyki. Chodź!
Grzeczny piesek.
Słucham.
Proszę coś zagrać. Zobaczę, co pani umie.
Cokolwiek.
Śmiało.
Jakby nas tu nie było.
Trzeba przywyknąć do widowni. Prawda, Herr Mozart?
Może lepiej zostaniemy sami.
Oboje się wstydzimy.
Graj.
- Mówię, graj! - Michael, proszę.
Może ośmieli się, gdy ja zagram pierwszy.
Może ja spróbuję.
Przestań! Zawsze wyje, gdy słyszy muzykę.
Musimy go tego oduczyć.
Musisz się tego oduczyć!
Niech pan gra.
Herr Mozart, niech pan gra. Proszę.
Dość. Wystarczy.
Niech pan gra!
Tak jest!
Mozart, to cudowne! Cudowne!
Proszę mnie wezwać, gdy trzeba będzie pouczyć pieska.
Żegnam, Fräulein. Do widzenia państwu.
Tata?
Tata!
Czemu przyjechałeś?
Nie w porę?
Ależ witaj, tato! Witaj!
Bardzo schudłeś. Żona cię nie karmi?
Oczywiście, że karmi. Napycha mnie jak gęś.
- Nie ma jej? - Nie. Poszła pomóc matce.
Taka właśnie jest.
Jej matka jest miłą osobą. Ty...
Nie wiedziałem, że jesteś w domu.
Stanzi, to mój ojciec.
Zaczekamy. Zaczekamy.
Wstań już, kochanie.
Pada z nóg, biedactwo. Wiesz, jakim jestem brudasem.
Niełatwo po mnie posprzątać.
Nie macie służącej?
Nie. Moglibyśmy, gdybyśmy chcieli...
ale Stanzi wszystko chce robić sama.
Jaka jest wasza...
sytuacja finansowa?
Znakomita.
Słyszałem co innego.
Jak to? Wiedzie nam się wspaniale.
Znakomicie. Ludzie mnie tu kochają.
Podobno masz długi.
Kto tak mówi?
To wstrętne kłamstwo!
Masz uczniów?
Nie chcę mieć uczniów!
Przeszkadzają mi.
Muszę mieć czas, by komponować.
Nie zarobisz na kompozycjach.
Na tej zarobię.
Co to jest?
Tajemnica.
Nie miałeś przede mną tajemnic.
Nie! Proszę! Nie patrz. Nikt nie może tego zobaczyć.
Będziesz ze mnie dumny.
To będzie moje największe dzieło. Najlepsze...
Oto i ona!
Spójrz! Czyż nie jest piękna? Przyznaj, tato.
- Nie miałbyś piękniejszej córki. - Przestań.
Okropnie wyglądam.
Czy ty...
spodziewasz się dziecka?
- Tak. - Czy to nie cudowne?
- Może herbaty? - Herbaty? Chodźmy gdzieś!
Musimy to uczcić. Nie chcesz herbaty, prawda?
Chodźmy potańczyć. Tata uwielbia zabawy.
Nie bądź nudna. Herbata!
Chodź, tato. Szybko!
Tędy. Dzień dobry.
Teraz!
Ja wyznaczę zadanie! Ja je wyznaczę!
A będzie nim...
- Nie żałuj jej! - Pokaż nam nogi!
Szybciej!
To tylko zabawa, tato.
Dziękuję.
Herr Mozart, prosimy o zadanie dla syna!
Tak, tato. Mów.
Zrobię wszystko, co zechcesz. Wszystko.
Masz wrócić ze mną do Salzburga.
Zadanie należy wykonać w tym pokoju.
Mam dość tej zabawy.
A moje zadanie! Ktoś musi mi je podać!
Ja je określę!
Oto zadanie...
Zagraj melodyjkę
w stylu Jana Sebastiana Bacha!
Przewróćcie go na plecy!
Zagraj to odwrotnie!
- Zadajcie mi coś jeszcze! - Zagraj w stylu Glucka!
- To nudne! - Albo jak Handel!
Nie lubię go! Dalej!
Jak Salieri.
Oto wyzwanie. Prawdziwe wyzwanie.
Proszę! Proszę!
Dalej. Kpij ze mnie!
To nie Mozart się śmiał.
Lecz Bóg.
W tym obleśnym chichocie słyszałem Boga.
Niech się ksiądz śmieje.
Niech wszyscy dostrzegą moją miernotę.
Pewnego dnia ja będę się śmiał.
Zanim odejdę z tego świata,
będę się śmiał z Ciebie.
- Wolfie? - Co?
Przyszła jakaś dziewczyna.
Czego chce?
Powiedziała, że chce rozmawiać tylko z tobą.
Cholera.
Tak?
- Herr Mozart? - Zgadza się.
Mam na imię Lorl. Jestem służącą.
Poproszono, bym świadczyła panu usługi.
Zapłaci za nie pański wielbiciel, który chce zachować
anonimowość.
To twój pomysł, tato?
Mój?
- Robisz mi psikusy? - Nigdy jej nie widziałem.
- Czy to jakiś dowcip? - Nie.
To na nic, panienko.
Mój syn nie przyjmie takiej oferty, nie wiedząc,
- kto za nią stoi. - Tego nie mogę powiedzieć.
- To niedorzeczne! - Co?
Wolfie ma tu wielu wielbicieli.
Ludzie przysyłają mu prezenty.
Nie przyjmuj jej bez referencji.
To nie twoja sprawa.
- Otrzymasz zapłatę? - Tak.
Świetnie. Wpuścimy do domu obcą osobę?
Jacy "my"? Kto wpuści?
- Zaczekaj na zewnątrz. - Tak, proszę pani.
Staruszku!
Wydajemy na pana krocie, a pan nas krytykuje.
A teraz...
Nie! Niech się dowie. Mam tego dość.
Nie potrafimy pana zadowolić.
Nie musicie już nic dla mnie robić.
Wyjeżdżam.
- Nie. - Nikomu nie będę ciężarem.
Nie sugerujemy tego.
Ona mówi, że śpię przez cały dzień.
Bo śpi pan.
Wstaje pan tylko, żeby jeść.
A czego oczekujesz?
Myślisz, że będę codziennie chodził po tym bałaganie?
- Jestem złą gospodynią? - Tak. Ten dom to chlew.
Kiedy zaczniesz?
- Choćby zaraz. - Dobrze.
Co noc gdzieś piją.
Dziękuję.
Przychodzą tam jacyś uczniowie?
Nie widziałam.
Jak za to wszystko płaci?
Pracuje?
O tak. Bez przerwy. Nie wychodzi aż do wieczora.
Ciągle siedzi i coś pisze.
Naprawdę?
Co pisze?
Nie mam pojęcia.
Oczywiście.
Jesteś miłą dziewczyną.
Naprawdę bardzo miłą.
Jeśli znowu wyjdą z domu, daj mi znać.
Dziękuję.
Chyba wiem, skąd mają pieniądze.
Tak? Skąd?
Miał tu 7 tabakierek. Jestem pewna, że były złote.
A teraz...
Jest tylko jedna.
Gdzie on pracuje?
Tutaj, proszę pana.
Dowiedziałem się czegoś,
- co może was zainteresować. - Tak?
Mozart pisze nową operę. Włoską.
Włoską?
To nie wszystko. Jako temat wybrał Figara.
"Wesele Figara".
Pisze do tej sztuki muzykę?
Tak.
Co to za "Wesele Figara"?
To francuska sztuka, kapelmistrzu.
Cesarz zabronił przedstawień.
Jest pan pewien?
Herr Mozart.
Proszę siadać.
Mozart.
Uznałem, że ta francuska sztuka o Figarze
nie pasuje do naszego teatru.
Tak jest.
A jednak, ponoć chcesz przekształcić ją w operę. Czy tak?
Kto to powiedział?
To ja tu zadaję pytania. Czy to prawda?
Tak, ja...
To prawda.
Powiedz, dlaczego?
To tylko komedia.
Pańskie zdanie jest nieważne.
Liczy się opinia Jego Królewskiej Mości.
Ale, Wasza Królewska Mość...
Mozarcie...
Jestem tolerancyjny.
Jeśli coś cenzuruję, to mam ku temu poważne powody.
Figaro to zła sztuka.
Wzbudza nienawiść międzyklasową.
We Francji wywołała frustracje.
Moja siostra Antoinette pisze mi, że boi się własnego ludu.
Moja wersja nic takiego nie zawiera.
Usunąłem wątki obraźliwe. Nie znoszę polityki.
Jesteś naiwny, przyjacielu.
Nie chcę w tych niebezpiecznych czasach prowokować ludu
zwykłą sztuką teatralną.
Wasza Królewska Mość, to tylko farsa. Sztuka o miłości.
"Miłość". Znowu!
To coś nowego!
Całkowicie. Ludzie poszaleją na jej punkcie.
Zobaczą piękne sceny.
Choćby koniec II aktu.
Zaczyna się jako duet. Mąż kłóci się z żoną.
Nagle, żona wprowadza służącą. To śmieszna sytuacja.
Duet przekształca się w trio.
Dołącza się lokaj męża.
Powstaje kwartet.
Potem dochodzi ogrodnik. Mamy kwintet.
I tak dalej.
Sekstet, septet, oktet.
A ileż to może trwać?
Nie wiem.
Proszę zgadnąć.
Proszę pomyśleć, a potem podwoić wynik.
Cóż...
Sześć.
Siedem minut?
- Osiem? - Dwadzieścia. Dwadzieścia minut!
20 minut ciągłej muzyki. Żadnych recytatywów!
Umożliwia to tylko opera.
Jeśli w sztuce mówi na raz kilka osób,
powstaje hałas.
Ale w operze, przy muzyce,
może jednocześnie śpiewać 20 osób.
Daje to doskonałą harmonię.
Mozarcie, nie chodzi tu o muzykę.
Nikt nie wątpi w pański talent. Źle ocenia pan literaturę.
Nawet bez polityki sztuka ta pozostaje wulgarną farsą.
Po co marnować czas na bzdury?
Mógł pan wybrać bardziej wzniosły temat.
Wzniosły! Co to znaczy "wzniosły"?
Mam serdecznie dość...
wzniosłych tematów. I martwych legend.
Dlaczego musimy wiecznie o nich pisać?
Bo istnieją.
Są wieczne.
I reprezentują sobą nieśmiertelność.
Opera musi nas uszlachetniać.
Zarówno pana, mnie, jak i Jego Królewską Mość!
"Bello, bello, bello". Choć raz bądźcie uczciwi!
Wolicie słuchać fryzjera, a nie Herkulesa, Horacego czy Orfeusza.
Są tak wyniośli, jakby srali kamieniami!
Co?
Uważaj, co mówisz, Mozart! Jak śmiesz!
Proszę mi wybaczyć.
Jestem wulgarny,
za to moja muzyka jest inna!
Jesteś żarliwy, Mozarcie,
ale nie masz daru przekonywania.
Opera jest już skończona.
Włożyłem w nią wiele pracy.
Jego Królewska Mość okazał panu dość cierpliwości.
Jak mogę przekonać bez przedstawienia?
Wystarczy, Herr Mozart.
Opowiem tylko, jak się zaczyna.
Wasza Królewska Mość się zgodzi? Opiszę tylko początek.
Proszę.
Proszę patrzeć.
Służący klęczy na podłodze. Dlaczego?
Nie został ukarany. Dokonuje pomiarów.
Wiecie po co?
Chodzi o łoże małżeńskie.
Sprawdza, czy się zmieści.
Za późno!
Rytmicznie!
Dobrze!
Tak!
Za wcześnie.
Mozart prowadzi już próby.
W takim wypadku, panowie,
powinniśmy dopomóc Mozartowi.
Obrońmy go przed gniewem cesarza.
Jakim gniewem?
Chodzi o balet.
Jaki balet?
Przepraszam.
Ale czy Jego Królewska Mość nie zakazał wyraźnie baletu w operze?
- Herr Mozart! - Tak?
- Jedno słowo. - Oczywiście.
Teraz, Herr Mozart!
Pięć minut przerwy.
Pięć minut.
Tak?
Wie pan, że Jego Królewska Mość zakazał baletu w operze.
- To nie balet, a taniec. - Właśnie. Taniec.
Cesarz dopuszcza tańce, wynikające z treści sztuki.
Nie interpretuje się cesarskich edyktów. Proszę o partyturę.
Dziękuję.
Co pan robi, Herr Direktor?
Wyrzucam z opery zbędny materiał.
Proszę. Proszę!
Nie mam się do kogo zwrócić.
- Co się stało? - Nie do wiary.
Herr Direktor wydarł z partytury część mojej muzyki.
Każą mi przerobić operę.
Ale ona jest doskonała.
Nie mogę...
przerabiać doskonałości!
Proszę.
Może pan z nim porozmawia.
Proszę.
To nie jest pański przyjaciel.
Mógłbym go zabić! Naprawdę! Zabiję go!
Tak mnie zdenerwował, że rzuciłem nuty do ognia.
- Spalił je pan? - Moja żona wyjęła je na czas.
Dzięki Bogu.
Ten człowiek nie może mieć takiej władzy nad naszą pracą!
Są tacy, którzy mają władzę nad nim.
Zwrócę się bezpośrednio do cesarza.
Jaśnie Panie,
naprawdę?
Z całego serca, Mozart.
Dziękuję.
Ależ, panie Mozart, "to nie relikwia".
Oczywiście nie powiedziałem o niczym cesarzowi.
Poszedłem do teatru, żeby zbyć Mozarta jakąś wymówką.
Gdy nagle, w środku III aktu...
ku memu zdziwieniu, cesarz,
który nigdy nie bywał na próbach, pojawił się.
Co to?
Nic nie rozumiem.
To jakieś novum?
Wasza Królewska Mość...
Herr Direktor...
usunął balet,
który był przewidziany w tym miejscu.
Dlaczego?
Pańskie rozporządzenie.
Żadnego baletu w operze.
Salieri.
Podoba ci się to?
To nie jest kwestia gustu, Wasza Królewska Mość.
Określa to rozporządzenie.
Popatrzcie!
Nie! To nonsens!
- Pokażcie mi tę scenę z muzyką. - Ależ, Jaśnie Panie!
Bez sprzeciwów!
Tak, Wasza Królewska Mość.
Chcemy zobaczyć tę scenę z muzyką.
Oczywiście, panie dyrektorze.
Wracamy do sceny pałacowej.
Odtworzony III akt
był wyrazisty, olśniewający.
Zaś IV akt...
był zdumiewający.
Ujrzałem kobietę
przebraną za służącą, która po raz pierwszy od lat
słyszy czułości z ust męża.
Ponieważ bierze ją on za kogoś innego.
Usłyszałem, jak teatr wypełnia muzyka szczerego przebaczenia
zsyłająca na słuchaczy całkowite rozgrzeszenie.
Ustami tego małego człowieka
śpiewał sam Bóg.
Nieprzerwanie.
Z każdym taktem, moja klęska stawała się coraz bardziej gorzka.
Wie ksiądz, co się wtedy stało?
Cud!
To ziewnięcie
zamieniło moją klęskę w zwycięstwo.
Mozart miał szczęście, że cesarz ziewnął tylko raz.
Trzy ziewnięcia
i opera od razu spadłaby ze sceny.
Przy dwóch, spadłaby po tygodniu.
Jedno ziewnięcie dawało kompozytorowi...
9 przedstawień. Tylko tyle. I wymówienie.
Wiem. Wiem.
To niegodziwość.
Ale skoro publiczność nie akceptuje dzieła,
należy przyjąć to godnie.
Co im się nie podoba?
Powiem w imieniu cesarza.
Przecenia pan cesarskie uszy.
Biedak może się skupić tylko przez godzinę. Pan dał mu aż 4.
A co pan sądzi?
Podobała się panu?
Sądzę, że była cudowna.
Oczywiście. To najlepsza istniejąca opera.
Wiem to!
Czemu nie przyszli?
Przecenia pan wiedeńczyków, przyjacielu.
Bez mocnego akordu na koniec arii
nie wiedzą, kiedy klaskać.
Wiem, wiem.
Może udzieli mi pan lekcji.
Nie ośmielę się.
Nie chciałbym się narzucać, ale może
wysłucha pan mojej nowej opery.
To byłby zaszczyt.
To ja czuję się zaszczycony.
Uważam...
Uważam,
że to najlepsza ze wszystkich oper.
Salieri!
Jesteś najjaśniejszą gwiazdą na muzycznym niebie.
Zaszczycasz Wiedeń oraz mnie.
Herr Mozart!
- Przyszedł pan. - To oczywiste.
Brawo, maestro.
Podobała się panu?
Nie sądziłem, że można stworzyć taką muzykę.
- Pan mi pochlebia. - Nie.
Słysząc takie dźwięki,
można powiedzieć jedno: Salieri!
Wszyscy już tu są. Mamy gości. Brawo! Jest nas więcej.
Pamiętasz mego przyjaciela Schikanedera?
Śmiało.
- To miłe dziewczyny... - Wolfie?
Tak, kochanie?
- Panowie przyjechali z Salzburga. - Tak?
Właśnie mówiliśmy o Salzburgu.
Twój ojciec nie żyje.
Tak pojawił się straszny duch
w jego następnej i najmroczniejszej operze.
Na scenie stała postać martwego Komandora.
I tylko ja...
ja jeden wiedziałem,
że ta okropna zjawa to Leopold.
Zmartwychwstały.
Wolfgang wezwał swego ojca,
aby oskarżył syna przed całym światem.
To było...
przerażające i jednocześnie cudowne.
I wtedy...
ogarnął mnie obłęd.
Obłęd człowieka o rozdartej duszy.
To przeze mnie tylko 5 razy
wystawiono w Wiedniu "Don Giovanniego".
Ale w tajemnicy wysłuchałem wszystkich wykonań
tej boskiej muzyki, którą tylko ja słyszałem.
Stojąc tam zrozumiałem, że ten
rozgoryczony starzec ma władzę nad synem
nawet po śmierci.
Wpadłem wtedy
na straszny pomysł,
dzięki któremu zatryumfowałbym
nad Bogiem.
Herr Mozart?
Chciałbym zamówić u pana utwór.
- Jaki? - Mszę żałobną.
Żałobną?
Kto umarł?
Człowiek, za którego nie odprawiono Requiem.
- Kim pan jest? - Posłańcem.
Zgadza się pan?
Otrzyma pan dobrą zapłatę.
Zgadza się pan?
Proszę o pośpiech.
I nikomu ani słowa.
Wkrótce się spotkamy.
Wolfie?
Mój plan był prosty.
Przerażająco prosty.
Najpierw postaram się o mszę żałobną.
A potem o jego śmierć.
Co?
Jego pogrzeb!
Tak to będzie!
W katedrze zbierze się cały Wiedeń.
W centrum stanie mała trumna Mozarta.
I wtedy...
w grobowej ciszy...
Muzyka.
Boska muzyka
porazi wszystkich zebranych.
Wspaniała msza żałobna.
Requiem dla Wolfganga Mozarta.
Skomponowane przez jego oddanego przyjaciela,
Antoniego Salieri.
Co za majestat!
Co za głębia!
Co za muzyczna pasja!
Na Salieriego nareszcie spłynęła łaska boża.
I sam Bóg musi go słuchać!
Nie wstrzyma muzyki!
Nareszcie ja będę się z Niego śmiał!
Martwiło mnie tylko jedno. Zabójstwo.
Jak się to robi?
Jak się zabija człowieka?
Co innego...
marzyć o tym.
A co innego...
wykonać to...
własnymi rękami.
Proszę wejść!
Przybyłem na obiad.
Zwariowałeś? Jestem szlachcicem.
Jadam jedynie z ludźmi mojego stanu.
Przestań!
Ostrożnie!
Trzymaj się.
Jestem słynnym
jeźdźcem
A ja słynnym koniem!
Daj mi kopyto, ukochana
A dam ci serce me
Zabierz mnie do swej stajni
A nigdy nie rozstaniemy się
Zabij mnie, zabij
Zrobimy sopranową zupę
A kiedy już ją zrobimy...
Zamknijcie się.
Mam już dosyć tej piosenki!
Daj mi trochę siana, kochanie
A ja dam ci serce me
Leporello! Daj siana!
Mamy nadzieję,
że wam się podobało...
nasze...
przedstawienie
I niechaj leci gołąb pokoju
- I co ty na to? - Cudowne.
- Małemu podobały się karły. - Wspaniała zabawa.
Mnie podobał się koń.
Gdybyś tutaj wystawił "Don Giovanniego",
odniósłby wielki sukces.
To twoje miejsce.
Rzuć dumny dwór. Tu zrobisz, co zechcesz.
Im więcej fantazji, tym lepiej. Ludzie tego pragną.
Napiszesz mi dobrą rolę,
chwytliwe piosenki,
a zagwarantuję ci wielki tryumf!
- Co ty na to? - Ile mu zapłacisz?
Przyprowadziłeś swego menadżera.
Co powie pani
na połowę wpływów?
Połowa wpływów!
- Stanzi! - Ile dasz teraz?
Ile zapłacisz mu teraz? Z góry.
Z góry?
Bierzesz mnie za cesarza?
Muszę lecieć.
Zostańcie. To wam się spodoba.
Nie rób tego.
- Połowa wpływów. - Kiedy?
Niech płaci z góry albo nic z tego nie będzie.
Nie ufam mu.
Co on zrobił z twej opery? To prostackie.
Podobało ci się. Skoki, wygłupy.
Połowa wpływów.
Nie zobaczysz ani grosza. Niech daje forsę.
- Zaraz ci ją dam. - Cicho bądź!
Nie tkniesz mnie, póki nie zobaczę pieniędzy.
Co za wstyd. Może jednak ktoś by mu pomógł.
Obawiam się, że z Mozarta nic już nie będzie.
Zraził do siebie prawie cały Wiedeń.
Nie zwraca długów.
Nikomu nie mogę go już zarekomendować.
Herr Mozart. Co za niespodzianka!
Czym mogę służyć?
Czy moja uczennica nadal chce studiować muzykę?
Pańska uczennica wyszła za mąż i mieszka w Mannheim.
Doprawdy?
Może pańska droga żona zechce skorzystać z mych lekcji.
O co chodzi, Mozart?
Co się z panem dzieje?
Cóż...
Skoro nikt nie chce skorzystać z moich usług,
może poratuje mnie pan zapomogą finansową.
Niby czemu?
Skoro człowiek nie zarabia, musi pożyczać.
To nie najlepsze rozwiązanie.
Ma pan całkowitą rację.
Ale mnie nie poskąpiono talentu, a panu pieniędzy.
Rozdaję to, co mam.
Niech pan zrobi tak samo.
Przykro mi, ale nie.
Proszę.
Odmawiam, Mozart.
Proszę.
Proszę!
Nie otwieraj.
Dlaczego?
Powiedz mu...
Powiedz, że mnie nie ma.
Powiedz mu,
że nad tym pracuję.
Niech przyjdzie później.
- Przeszkadzam? - Nie.
Dobrze. Gdzie nasz przyjaciel?
Nie ma go.
Kazał powiedzieć, że nad tym pracuje.
Naprawdę?
Bawi go to?
Co to? Requiem?
- Nie zajmuję się pogrzebami. - Zostaw to!
- Zostaw! To nie dla ciebie! - Przepraszam.
A co masz dla mnie?
Skończyłeś już?
- Co? - Wodewil. A jak myślisz?
Tak.
- Mogę zobaczyć? - Nie.
Dlaczego?
Bo nie ma co oglądać.
Słuchaj...
Powiedziałeś, że w przyszłym tygodniu możemy zaczynać próby.
- Możemy. - Gdzie masz partyturę?
Tutaj.
Mam ją w głowie. Reszta to tylko pisanie.
Pisanie i gryzmolenie. Bez końca.
- Napijesz się? - Ty draniu!
Wiesz, ile osób czeka?
- Odejdź. - Muszę ich opłacić!
- Robi, co może! - Płacę, by czekali. To śmieszne!
Wiesz, co jest śmieszne? Twoje libretto.
Tylko idiota by nad tym pracował!
Węże, czarodziejskie flety!
A po co pisać Requiem?
Dla pieniędzy!
Jesteś szalona.
Ona zwariowała.
- Tak? - Wolfie, zapisz muzykę.
Zapisz ją.
Na papierze.
W twojej głowie niczemu nie służy.
Do diabła z tym Requiem!
Spokojnie. Co się stało?
- Już tam nie pójdę. - Dlaczego?
Nie wie pan, jak tam jest.
Herr Mozart mnie przeraża.
Ciągle pije.
Potem bierze lekarstwa i czuje się jeszcze gorzej.
Pracuje?
Naprawdę się go boję.
- Ciągle mówi bez sensu. - Czy pracuje?
Chyba tak.
Siedzi przy stole i pisze jakąś głupią operę.
- Operę? - Już tam nie pójdę.
Boję się. Bardzo się boję.
Na pewno pisze operę?
Jeszcze nie jest gotowe.
Zaniedbuje pan moje zamówienie?
Nie. Nie, ja...
Przyrzekam,
to będzie najlepsze, co kiedykolwiek...
To moja żona, Stanzi.
Chorowałem, ale już mi lepiej. Prawda?
Tak. Już jest zdrowy.
I bardzo dużo pracuje.
Niech mi pan da jeszcze dwa tygodnie.
Nagrodzę szybkie ukończenie dzieła.
Pracuj.
Wolfie.
Chyba tracisz zmysły.
Pracujesz jak niewolnik dla tego cwanego aktorzyny!
A to, to nie był duch!
To człowiek, który płaci twardą gotówką.
Czemu tego nie skończysz?
Podaj mi choć jeden sensowny powód.
Bo to mnie zabija.
Jesteś pijany, prawda?
Powiedz mi szczerze, piłeś.
To nie w porządku. Ciągle się o ciebie martwię.
Robię wszystko, by ci pomóc.
A ty pijesz, wygadujesz bzdury i straszysz mnie.
Wracaj do łóżka!
Proszę cię.
Pozwól mi tu posiedzieć.
Zostanę z tobą.
Udało się. Jestem z tego dumna.
"Wyjeżdżaj z dzieckiem. Tu są pieniądze.
Jedź do uzdrowiska i podlecz się". Nie mogłam uwierzyć.
Wyglądała koszmarnie.
Nie mogłam uwierzyć własnym oczom.
Ty potworze! Myślisz tylko o sobie!
I o muzyce! Ostrzegałam ją:
"Wybierz mężczyznę, nie dziecko".
Mówiłam: "Przy nim nie będziesz miała nawet własnego nocnika".
Jesteś zwykłym egoistą! Słyszysz mnie?
Podnieście go!
Ostrożnie! Chodźcie.
Idziemy.
- Już koniec? - Tak, już koniec. Koniec.
Jazda!
Idźcie.
Idźcie!
Gdzie pańska żona?
Gdzie jest pańska żona?
Też źle się czuje. Pojechała do uzdrowiska.
Jest pan dla mnie dobry.
Bardzo dziękuję.
Proszę!
Przyszedł pan na moją operę.
Ze wszystkich mych kolegów przyszedł tylko pan.
Mozarcie.
Nie opuściłbym żadnego pańskiego utworu.
- To tylko wodewil. - O nie.
To podniosły utwór.
Wielka opera.
Naprawdę...
Jest pan największym kompozytorem, jakiego znam.
Poważnie?
- To on! - Kto?
Ten człowiek.
Przyszedł.
Proszę go odprawić.
Niech pan powie, że pracuję. Niech nie wchodzi.
Nie! Chwileczkę.
Niech pan go poprosi o zaliczkę.
To mi pozwoli skończyć ten utwór.
- Salieri? - Tak.
- Możemy wejść? - Lepiej nie. Mozart śpi.
- Jest zdrów? - Tak. Był tylko zmęczony.
Miał tylko zawroty głowy.
- Proszę mu powiedzieć, że byliśmy. - Oczywiście.
I jeszcze to. To jego udziały.
- Na pewno się ucieszy. - O tak.
Życzę wam dobrej nocy. Byliście...
naprawdę doskonali.
Dziękujemy.
Co się stało?
Kazał to przekazać.
Jeśli skończy pan do jutra wieczorem,
da panu jeszcze sto dukatów.
Jeszcze?
To za wcześnie. Jutro wieczorem?
To niemożliwe.
- Powiedział sto? - Tak.
Nie zdążę.
A może...
Może mógłbym pomóc?
Zechce pan?
Czemu nie?
- Chcę jechać. - Dokąd?
- Wracam do Wiednia. - Teraz?
- Tak. - Czemu?
Źle się czuję.
Źle się tu czuję.
- Gdzie przerwałem? - Na końcu "Recordare".
Teraz "Confutatis".
Jak byś to przetłumaczył?
"Skazani na płomienie".
- Wierzysz w to? - W co?
W palące przez wieczność płomienie?
Tak.
To możliwe?
- Zaczynajmy. - Skończyliśmy na f-dur.
- Tak. - Teraz a-moll.
- A-moll. - Tak.
"Confutatis". A-moll.
Rozpoczyna chór.
- Najpierw basy. Druga miara... - Metrum?
Na cztery. Druga miara, takt pierwszy.
Od a.
Drugi takt, druga miara.
Widzisz?
- Gis? - Oczywiście.
Druga miara trzeciego taktu. Od e.
Masz to? Pokaż!
Świetnie.
Teraz tenory.
Czwarta miara, pierwszy takt. Od c.
Drugi takt. Czwarta miara. D.
- W porządku? - Tak, dalej.
Druga miara. Czwarty takt. Od f.
Teraz orkiestra. Drugi fagot, puzony basowe i basy.
Rytm i nuty te same.
Pierwszy fagot, tenorowe puzony i tenory.
- Za szybko. - Zapisałeś?
- Fagot, puzon i co? - Tenory.
- Tak samo? - Instrumenty zdwajają głosy!
Teraz trąbki w d i kotły. Trąbki w d. Słuchaj!
- Nie rozumiem! - Słuchaj!
Trąbki w d. Tonika i dominanta. Pierwsza i trzecia miara.
To prosta harmonizacja!
Tak. Tak!
Rozumiem. To wszystko?
Nie. Teraz pora na ogień. Smyczki unisono.
Ostinato, od a. Tak.
Drugi takt o stopień wyżej.
Zapisałeś? Pokaż.
- To jest cudowne! - Tak. Dalej.
- Zapisz to! - Już.
"Powołaj mnie do świętych".
C-dur.
Soprany i alty w tercjach. Alty na c, soprany wyżej.
Soprany aż do f na drugie voca?
I na dictus. A poniżej tylko pasaże skrzypiec.
Pasaż w ósemkach i powrót do ostinata.
- Zapisałeś? - Za szybko.
- Zapisałeś? - Chwileczkę!
Świetnie! Pokaż całość! Od początku.
Chcesz odpocząć?
Nie jestem zmęczony.
Zrobimy małą przerwę.
- Później dokończymy "Lacrimosa". - Mogę pisać dalej.
Zostaniesz tu, gdy się trochę zdrzemnę?
Nie zostawię cię.
Tak się wstydzę.
Czego?
Byłem głupi.
Myślałem, że nie dbasz o moją pracę ani o mnie.
Wybacz mi.
Wybacz.
Co pan tu robi?
Pani mąż źle się poczuł.
Przywiozłem go do domu.
Czemu pan?
Ponieważ byłem akurat pod ręką.
Dziękuję, może pan już iść.
On mnie potrzebuje.
Nic podobnego.
Ja pana też nie potrzebuję. Proszę iść.
- Prosił, bym został. - Ja proszę...
Wróciłam.
Tak bardzo tęskniłam.
Gdybyś tylko...
okazał, że mnie potrzebujesz.
Ja też byłabym lepsza.
Co to znaczy?
Nie, Wolfie, nie to. Tylko nie to.
Nie będziesz już nad tym pracował.
Postanowione.
To nie jego pismo.
Moje.
Pomagałem mu.
Nie będzie już nad tym pracował.
To mu niszczy zdrowie.
Dobranoc.
Nie mamy służby, która odprowadziłaby pana do drzwi.
Życzę sobie, by pan wyszedł.
Proszę pani...
Uszanuję jego życzenie.
Miłosierny Bóg księdza...
Wolał zniszczyć Swego ulubieńca, niż obdarzyć miernotę...
choćby odrobiną Swojej chwały.
Zabił Mozarta,
a mnie pozostawił przy życiu.
32 lata tortur.
32 lata obserwowałem, jak rozpada się moje dzieło.
Moja muzyka...
coraz bardziej...
rozpada się i zanika.
A teraz nikt już jej nie gra.
A jego?
Dzień dobry, profesorze. Czas do toalety.
Później pańskie ulubione śniadanie: słodkie rogaliki.
Świeże rogaliki.
Przemówię w imieniu księdza.
Jak też w imieniu wszystkich miernot.
Jestem ich mistrzem.
Ich aniołem stróżem.
Wszystkie miernoty,
rozgrzeszam was.
Rozgrzeszam.
Rozgrzeszam wszystkich.