Mijn naam is Anthony Powell.
Ik ben opgegroeid op deze boerderij in Taranaki, Nieuw-Zeeland.
Maar eigenlijk heb ik de meeste tijd van mijn leven
besteed aan wonen en werken in Antarctica.
De meest gewone vraag die ik had was:
"Hoe is het om daar te leven?"
Het is zo moeilijk in woorden te beschrijven,
en het is nooit eerder echt goed vastgelegd op film.
Maar nu is er zoiets als time lapse fotografie
dat brengt de dynamische macht van de natuur tot leven.
De beweging om je heen kan je voelen,
maar je kan het eigenlijk niet zien.
Dus ik leerde mijzelf een reeks van camera's te gebruiken
en bouwde in mijn vrije tijd wat eigengemaakte apparatuur
die ook in de extreme kou zouden werken.
Het koste me meer dan 10 jaar om deze film te maken.
Ik heb duizenden dollars uitgegeven aan
waardevolle camera apparatuur...
en heb talloze uren in de vriezende kou gestaan
in een poging het gevoel vast te leggen van deze enorme vlakte
en deze belangrijke plaats.
Er zijn in werkelijkheid maar twee seizoenen op Antarctica:
een drukke zomer als het onderzoek gebeurt...
en een ruige en eenzame winter,
die maar weinig mensen ooit zullen ervaren.
Om deze plaats goed te begrijpen
moet je er een vol jaar blijven
hier beneden op het ijs.
ANTARCTICA EEN JAAR OP IJS
Het Werelddeel Antarctica ligt op de bodem van de planeet.
Het is groter dan heel Amerika
In de zomer werken er maar 5000 mensen
Ze opereren vanuit kleine internationale basissen verspreid over het ijs,
ter ondersteuning van Nationale claims en wetenschappelijk onderzoek
Minder dan 700 mensen blijven er overwinteren
Christchurch, Nieuw-Zeeland
OKTOBER, start van het zomerseizoen
Ik denk dat de meeste mensen denken
dat wij allemaal wetenschappers zijn.
Maar het zijn echte mensen op deze plaats.
Het zijn ook niet alleen mensen die je ziet
op het National Geographic kanaal.
En het zijn ook niet alleen mensen die zich
een cruise van $ 10.000 kunnen veroorloven.
Deze mensen zijn zoals jij en ik.
Het zijn gewone burgers
die werken en een baan hebben.
Die eerste adem...
Het is als een mokerslag in je gezicht.
Je wordt er onmiddelijk wakker van.
Je bent er nu.
Dit is de werkelijkheid.
Ik kan het niet geloven dat ik het gedaan heb.
Ik ben hier werkelijk.
Ik ben in Antarctica...
de bodem van de planeet.
En mijn tweede gedachte was
"Oh shit, wat heb ik gedaan?"
Waarom ben ik hier?
Ik zag de Erebus
en wilde er gaan wandelen
en er vanaf snowboarden,
maar er werd mij snel gezegd; "Nee"
Ik was hier voor werk.
We hebben toen gedacht zullen we naar Antarctica gaan.
En als je hier komt is het van, oh ja, ik moet werken.
Je stopt het niet in je hoofd de eerste maal.
Je bent zo opgewonden nu je hier bent,
dat je bent vergeten dat bent gekomen met een reden.
Ze jaagden ons het vliegtuig uit.
Daardoor konden we niet rond kijken,
terwijl het hier groots was.
En het volgende dat we wisten was dat we in de stad waren.
Dus het eerste wat we werkelijk zagen van Antarctica was McMurdo
en dat is altijd een soort van teleurstelling.
McMurdo Station (US) is veruit de grootste basis op Antarctica
Er wonen meer dan 1200 mensen in de zomer
Geen dieren of kinderen toegestaan
Het is een kleine dichte gemeenschap,
mensen trekken hier samen op en krijgen dingen gedaan.
Verbazend is hetgeen we gedaan krijgen met het weinige dat we hebben.
Ik zie veel verschillende personaliteiten hier naar toe komen.
Diegene die slagen zijn meestal
de volhouders en de meer getrainde mensen.
McMurdo Station is gelegen aan de zee op Ross Island.
Het is dwerachtig vergeleken bij de berg Erebus
de meest zuidelijke actieve vulkaan in de wereld.
Drie kilometer hier vandaan aan aan de andere kant van de peninsula
is de kleine Nieuw-Zeeland buiten post
Scott Base.
Scott Base is veel meer typerend in afmetingen
dan de andere basissen verspreid over Antarctica.
Bevolking in de zomer: 80 Bevolking in de winter: 10
De ligging nabij McMurdo is ongewoon.
Er zijn alleen 30 permanent bemande basissen
op het gehele continent en in de meeste
wonen minder dan 20 mensen in de winter.
In Scott Base moet je wonen en werken in één gebouw.
Onze accommodatie is een hele kleine kamer.
Het lijkt op een kluis, of als je wenst,
een kast.
Veel dingen hier kan je niet erg snel krijgen
zeker niet in winter.
En je kan ze niet ruilen.
Je kan er ook geen ruzie over maken
omdat deze persoon je recht in je ogen zal kijken,
weet je, in de volgende rookpauze.
Dus tolerant zijn is erg belangrijk.
Als mensen me vragen waarom
ik ben teruggekomen omdat dit de tweede keer is
dat ik in Antarctica arriveer.
Voor mij zijn het de witte bergen.
Deze witte bergen.
Je kijkt rond en je weet,
juist omdat de menselijkheid problemen had
in het verleden hier te komen zijn we relatief nieuwe bezoekers.
We hadden niet de mogelijkheid het erg te verknoeien tot nu toe.
Er kwamen Naties langs die het beter deden op Antarctica
dan ik denk waar dan ook ergens anders in de wereld.
Het is het waard sommige dingen zo te houden
om alles te doen wat we kunnen de samenwerking te behouden
en juist de sierlijkheid van dingen
dat ons beter maakt als mensen.
Dat is wat nu gebeurt
op dit continent, en het is speciaal.
Ik kan hier onbepaald leven,
als ik bij gelegenheid,
weg zou kunnen.
Maar dat kan ik niet...
Ik kan letterlijk nergens heen
sinds Augustus.
De meeste mensen die hier zo lang zijn
gingen misschien op zijn minst naar
de Pool of zoiets...
of gingen op zijn minst uit de stad.
Je wilt wat leuke dingen gaan zien.
Maar het belangrijkste is dat je hier bent om te werken.
En ik haat het om kil te klinken
als het hierbij op aankomt,
maar ik denk dat veel mensen de concentratie verliezen
als ze hier komen.
Alles wat ze te zien krijgen is een kombuis
of staren de hele tijd naar een computer.
Ik denk dat ze mogelijk een beetje ontgoocheld zijn.
Ik kwam hier naar toe met de Italiaanse originaliteit.
Ik heb het één keer gedaan,
met gedachten het niet zoveel te doen.
Maar een paar jaar later
was ik toch weer terug.
En nog steeds hier.
Rob heeft 20 jaar in Antarctica gevlogen,
maar hij was nooit één winter hier.
Helicopters vliegen hier alleen in de zomer.
Het is waarschijnlijk veiliger hier te vliegen dan in Nieuw-Zeeland.
Omdat je nooit hoeft te worstelen met het weer.
Thuis zijn er verscheidene weer variaties.
Hier is het alleen goed of niet goed.
Terwijl thuis, het goed kan zijn
of precies goed
of ik denk dat ik het kan doen.
Maar daar is hier niet.
Wat is je favoriete plaats om naar toe te vliegen?
Christchurch.
Nee hoor, ik hou van de Dry Valleys
en de hogere Wright Valley en tevens de Beacon Valley.
Het is werkelijk een spectaculair landschap.
Net zoals Rob, ben ik één van de gelukkigen.
Het werk wat ik doe op Antarctica
geven me de gelegenheid om erop uit te gaan en te experimenteren.
Iets van de grootsheid en de uitgestrekte leegte te ontdekken
van dit verbazingwekkende continent.
Overal waar onderzoek plaatsvindt gebeurt dat in het veld
en daar is communicatie support voor nodig.
Hierdoor besteed ik veel tijd aan
het instellen van radio apparatuur
op afgelegen locaties.
Toen ik in 1998 voor het eerst hier kwam,
werd ik getroffen hoe zuiver en ongerept het hier was.
Er zijn hier nog steeds plaatsen
waar nog nooit een mens één voet heeft gezet.
De Dry Valleys
De plaats op Aarde die het meeste op Mars lijkt
Ik hou ervan dat er nog steeds plaatsen zijn
in de wereld waar je naar toe kan om in absolute stilte te experimenteren.
Als je buiten bent en er is geen wind
worden je oren juist getraind om iets te horen...
wat dan ook.
Je realiseert het niet
hoe veel geluids verontreiniging er is
in je dagelijks leven terug in de werkelijke wereld.
Een heel belangrijk ding als je...
werkt in het afgelegen veld is...
verzeker je ervan nooit je urine fles te verwisselen
met je water fles.
Heh...
een gedeelte van de Erebus
en een ijs gasbron die groeit
door de stoom die uit één van de scheuren hierkomt.
De meeste dagen
kan ik niet geloven dat ik werk in deze plek.
Maar er zijn ook dagen dat ik denk
ze kunnen me niet genoeg betalen.
God, dit is een afschuwelijke plek.
In theorie moet daar rechtvoor een vlag zijn.
Oh ja, daar gaan we
ik hou van GPS 'en.
Het is midden zomer
en als we de tijd controleren is het...
net na 12 uur.
Dat is 12 uur middernacht.
De zon blijft 4 maanden boven de Horizon op McMurdo
Zoooo, oooh!
Gelukkig Kerstfeest
Ah, Kerstdiner...
Eten maken voor veel, heel veel mensen.
Het is een grote dag.
We verspeiden een vakantie sfeer.
Ik denk vaak aan jonge mensen die hier komen
dat het een goede ervaring voor hun is.
Het is mogelijk geen carriëre voor de meeste mensen,
maar voor sommige... is het dat wel.
Ik denk dat ik het heb gevonden
en in een soort van verliefdheid ben gevallen.
George is ieder jaar naar Antarctica gekomen sinds 1999
Hij heeft hier meer winters doorgebracht dan alle anderen.
Ik ben ongeveer 13 jaar geleden
naar Antarctica gekomen.
En toen ik hier voor de eerste keer kwam
dacht ik, "Ah ja dit is fantastisch om een keer te doen."
Weet je, ik ga gewoon naar Antarctica.
En kan dan zeggen; "Wow, ik ga naar Antarctica."
Toen heb ik ingetekend
voor een contract voor het volgende jaar
en toen... ik weet niet wat er gebeurt is
maar ik ben nog steeds hier.
Er is een gezegde over de vrouwen op Antarctica
"De kansen zijn goed
maar er zijn er minder beschikbaar"
Christine en Ik hebben elkaar hier ontmoet
en ik heb haar een aanzoek gedaan in the winter van 2003.
Zes weken later hadden we een geimproviseerd huwelijk
hier op het ijs.
De bloemen zijn met de hand gemaakt van gevouwen papier.
Christine's vriendin Lori
heeft een jurk gemaakt van gedoneerd materiaal.
En de loodgieters hebben voor ons de ringen gemaakt,
gemaakt van koper.
Ik heb het enige diner jasje op de basis geleend
van Eric, de station manager
die toen ook onze voorganger speelde.
In deze nacht hier op Ross Island,
Christine Marie Gamble
en Anthony Brendan Powell
vieren hun liefde
en verbintenis aan elkaar.
En vannacht zijn zij verbonden
als man en vrouw
in hart, lichaam en geest.
Hi, Vader!
Hi Antz en Chris hoe gaat het?
Prima, ga verder.
Ik wil eerst met hem praten
Antz ben je daar?
Ik ben hier.
Okay, Antz
Gefeliciteerd, ik geef je mijn dochter ten huwelijk.
Dank je.
Ik denk dat je een geweldige jongen bent
ik heb goede dingen van je gehoord.
Ik ken je nog niet zo goed
maar we leren elkaar in de toekomst beter kennen.
Nu Christine
Ik wens jou en Antz een lang leven met blijdschap toe
samen.
Ik heb nu negen keer overwinterd
en Christine heeft acht keer overwinterd.
Leven op het ijs is iets
dat zo is ingeworteld in ons beide.
De Adéliepinguïns
De oudste Adélie is nu 18 jaar maar niemand weet hoe oud ze kunnen worden
Intelligentie: is gelijk aan een kip
Een TV versie over pinguïns
is niet vergelijkbaar met het in werkelijkheid
zien van een pinguïn kolonie.
Er zijn duizenden bevroren
pinguïns lichamen die op de grond liggen.
In de zomer kan de rioolstank van 100.000 pinguïns
aardig ondragelijk zijn.
Tien... negen... acht...
Zeven... Zes... Vijf... Vier...
Drie... Twee... Een...
Gelukkig Nieuwjaar, McMurdo!
Ik hou van deze plaats om veel redenen
een gedeelte van mij voelt het leven op McMurdo
als een leven in Never-never Land.
Er zijn veel verschillende mensen
net als die in Amerika van mijn leeftijd
die verschillende paden hebben bewandeld in hun leven.
En soms is één van de dingen die ik het fijnst vind
de mogelijkheid een leven te leiden
met mensen die een beetje ander pad willen nemen in het leven
En zo voor de eerste keer in mijn leven
ben ik een onderdeel van een meerderheid omdat veel van ons dat zo voelen.
Ik was hiervoor nooit een onderdeel van een meerderheid.
We zitten hier in een... we zitten in een doos.
En we kunnen niet ontsnappen van elkaar.
Je kan niet weg.
Je wordt gedwongen samen te werken dag in en dag uit.
En je leert mensen kennen
heel, heel snel.
Of deze betrekkingen nu goed zijn of slecht
ze worden heel, heel intens.
Dat was geweldig!
Okay, stand by voor weer een contact.
Een ijsbreker arriveert in het nieuwe jaar om een doorgang te maken voor de bevoorradingschepen
McMurdo is erg zuidelijk gelegen en ver van de bewoonde wereld.
Het is mogelijk met een schip te bereiken.
En het arriveren van het bevoorradingschip
markeert de laatste snuiven van de zomer.
10 miljoen pond goederen worden ieder jaar verladen
Lossen is altijd een race tegen de komende winter
Als een schip is uitgeladen wordt het onmiddelijk weer geladen.
Met al het afval, van gerecyclingde, menselijke uitwerpselen,
en wetenschappelijk gerelateerde vracht van het laatste jaar.
Niets blijft achter.
Aan het einde van Februari, als de zon korter gaat schijnen
en eerder ondergaat achter de horizon.
En degene van ons die willen overwinteren
beginnen elkaar op te zoeken.
Maar de meeste mensen denken erover naar huis te gaan.
Ben je ooit verleid
over te blijven tijdens winter?
Nee.
Als het laatste vliegtuig vertrekt is het over.
Je zit hier dan vast voor de komende 6 maanden
is er dan geen weg meer terug.
Ik herinner me dat ik dacht verdorie wat heb ik gedaan?
Ik moest in dat vliegtuig zitten.
Nee!
God help ons!
Als het weg is,
en het laatste geluid is verdwenen,
Is het alsof de hele stad een enorme zucht laat.
Okay, hier zijn we dan.
Je kijkt in het rond naar de mensen
en je zegt, "Aah okay, jullie zijn mijn vrienden...
jullie zijn mijn familie voor de komende 6 maanden."
Mijn eerste seizoen was in de winter
ik herinner me dat ik keek naar
dat laatste vliegtuig wat vertrok en dacht
jongen ik hoop dat dit is wat ik wil doen.
Attentie alle stations.
Hier volgt een aankondiging voor zwaar weer.
De McMurdo weersomstandigheden zijn gezet op: zwaar weer conditie 2.
Voor de volgende locaties;
McMurdo Station, T-Site, Arrival Heights,
de weg naar Scott Base,
Pegasus Field en de weg naar Pegasus Field.
Voor alle andere locaties blijft het conditie 3.
Als er vragen zijn
neem dan contact op met het McMurdo Weerstation
op number 2523-2524.
Sommige mensen denken dat de winters hier erg goed zijn
en andere die hier komen
vinden het juist niet goed in de winter.
Je weet dat er voor hun niet genoeg gebeurt.
Er is niet genoeg sociaal leven voor hen.
Het is eigenlijk, wat ik denk een hele definitieve lijn
tussen winter mensen en niet-winter mensen.
Ik bedoel, dat het doorgaans volkomen duidelijk is.
Een van mijn hoofdtaken gedurende de winter
is het onderhouden van de communicatie met de buitenwereld.
Dat betekent standaard naar buiten en reizen over de ijs laag.
Naar het satelliet station op Black Island
gedurende de zomer,
is het maar 10 minuten vliegen per helicopter.
Maar gedurende de winter betekent het er met een voertuig,
zoals een Pisten Bully, naar toe rijden.
Als de condities goed zijn is het ongeveer 6 uur rijden.
Maar in de afgelopen jaren heeft de ijslaag
veel problemen door het smelten van de bovenlaag.
Dus moesten we soms letterlijk
in en uit gaten kruipen die groter waren dan de voertuigen,
en proberen een weg te vinden om er te komen.
Hmm, wat nu?
Ga er omheen.
He Bill, kan je er een weg er doorheen zien?
Ja, het moet goed zijn.
Black Island is één van de winderigste plaatsen
op de planeet.
Het is zo winderig dat de windvlagen
nooit excact zijn gemeten,
doordat de wind meetstokken weggeblazen worden.
Winden die overeenkomen met een storm van
Categorie 1 komen wekelijks voor in de winter
Stormen van Categorie 3 komen ééns per maand voor
Er is gewoonlijk op zijn minst één Categorie 5 storm elke winter
Als een Satelliet technicus te werken op Antartica
klinkt best aantrekkelijk
maar ze vergeten de andere verplichtingen te noemen
van de taakinhoud van de baan
zoals het proberen te ontdooien van bevroren urine leidingen
tijdens windsnelheden van 145 km per uur.
Huidige windsnelheid is 184 km per uur
of 99 knopen...
Ops..maak ermaar 198 km per uur van.
Ondanks dat de camera op een driepoot staat,
kan je zien dat het beeld schokkerig is.
Dat komt omdat het hele gebouw
staat te schudden bij een wind van 100-knopen
die we op dit moment hebben.
Ik ga hieruit en loop de hoofd-Satelliet koepel binnen
en laat je zien hoe de situatie is.
Zoals je kan zien, is het een klein beetje winderig.
Ik zal je nu laten zien hoe het eruit ziet
hier in de slaapcabine na de laatste storm.
Al de sneeuw die je ziet in de hoek van de kamer hier
werkt zich naar binnen
door de kleine openingen in de raam afsluitingen.
De wind snelheden lopen op tot 357 km per uur
in een een paar uur vult het zich zo op.
Daar is een een complete zithoek
in de hoek daar.
Dit is de openhaard
die wordt normaal gebruikt om de kamer warm te houden.
Als de zee opnieuw bevriest en de dieren beginnen te vertrekken in de omtrek van Ross Island
In het midden van maart,
zijn er een paar magische korte weken.
Dat de zon opkomt en ondergaat
zoals tijdens normale dagen.
Je kan dan feitelijk de gordijnen
's-nachts open laten voor je raam,
om 's-morgens wakker te worden tijdens het opkomen van de zon.
Een walvis.
We waren buiten en de wind stak op.
Toen waren er momenten dat het zo koud was,
dat ik werkelijk
het gevaar kon voelen.
Dat gevoel... dat vreemde in mijn hoofd
dat gebeurde, het was...
moeilijk op alles te concentreren.
Uitgezonderd om weg te gaan uit de situatie waarin we waren.
En te proberen weer warm te worden.
Het was ook moeilijk je te concentreren op
het verzamelen van alle spullen en te proberen
te doen wat gedaan moest worden.
Alles te verplaatsen
met welk voertuig dan ook.
Of, je weet wel, het was...
het was verbazingwekkend hoe
je instinct.. Gewoon...
gewoon ingrijpt.
De eerst keer, dat ik gewoon belachelijk koud was
was eigenlijk met jou slechts een paar dagen geleden.
Toen we de groepsfoto maakten op de berg.
Oh ja.
De wind ging langs ons heen met zweepslagen.
Ik zou zeggen dat de gevoels temperatuur -45 C was.
En ik herinner me dat ik naar Chris Cavanaugh keek
de tranen stroomden over zijn gezicht.
Hij wist het zelf niet eens omdat het zo koud was.
En hetgeen wat mij verbaasde
was dat toen hij de tweede keer naar me keek,
de tranen op zijn gezicht bevroren waren.
Dus dat, dat...
dat maakte een indruk op mij.
Misschien is het tijd om naar binnen te gaan.
We zijn ongeveer 30 km van
het dichtbij zijnde zeewater en het is heel gewoon
om deze jongens zo te vinden.
Hij is gemummificeerd ingepakt.
Verdwaalde
en zwerfde op het land.
Het is verbazingwekkend dat het een gewone gebeurtenis is.
Het is hartverscheurend als je
dieren als deze in nood ziet.
En het niet toegestaan is in te grijpen.
We moeten de natuur zijn gang laten gaan.
Het kan ook werkelijk hard zijn
om ver weg van thuis te zijn en verhalen van thuis te horen.
Mijn zus heeft een week geleden een baby gekregen.
En die dag was...
werkelijk bitterzoet.
Het was echt cool,
maar ik wilde niets liever dan
hier zo snel mogelijk weg.
Al was het maar voor één dag.
Naar huis en een moment genieten
met mijn familie omdat ze allemaal bij elkaar waren.
Terwijl ik hier was,
weet je, de hele dag emails verzenden.
En een paar keer via de telefoon,
het was werkelijk werkelijk echt moeilijk.
Dus wat mij,
stoort is het om mijn
familie te missen, maar meer belangrijk
de belangrijke momenten te moeten missen met hun.
Weet je,
mijn familie leven thuis.
Goed, ik bedoel, ten eerste van alles,
had ik mijn zorgen.
Over wat ik altijd doe in mijn leven.
Dat als ik mij soms slecht voel,
ik altijd dingen om mij heen heb voor het geval dat.
Een van de dingen die ik meebracht zijn heel veel foto's van mijn familie.
Die heb ik op koelkast geplakt.
Dan weet ik,
dat er altijd mensen om mij heen zijn,
zelfs als het lijkt of de muren zich om mij sluiten.
Het was net als iedere andere dag.
De telefoon belde,
het was mijn grootmoeder.
En onmiddelijk stokte mijn hart.
Ik wist dat er iets fout was.
Ze vertelde mij dat mijn vader was overleden,
en...
het was werkelijk een schok.
Ik had het nooit verwacht.
Het was... het was werkelijk moeilijk.
Ik bedoel, als je een ouder verliest
is een grote gebeurtenis, en dan niet in de mogelijkheid
zijn om gedurende die tijd bij je familie te zijn.
En dat het niet mogelijk is naar de begrafenis te gaan.
Het laat... dingen onafgemaakt.
Ik wilde daar zijn voor mijn familie.
En ik heb het zelf nodig daar te zijn.
En ik kan niet.
Het is waarschijnlijk de meest geïsoleerde plaats op de planeet.
En het is werkelijk hard dat ook te moeten vast te stellen.
Ik kan mensen zien voor wie...
één winter genoeg is.
Het is werkelijk hard voor veel mensen.
Ik vond het een ommekeer
toen ik werkelijk dingen begon te missen zoals
het eten van sushi en indiaans voedsel.
En naar de film gaan net zoals...
in het normale leven.
En toen werd het zo zwaar
dat ik werkelijk zoveel miste,
dat het ineens van me afviel...
Ik miste niets meer...
Ik weet niet wat het was
een post-traumatische stress of een verwarde reactie.
Ik wil er niet aan denken aan wat ik mis
anders wordt ik werkelijk angstig,
maar het is niet zoveel wat ik mis.
Ik heb laatst gedacht aan avocado's.
Een avocado zou fijn zijn.
Als je een toast wilt
hebben met Avocado,
dan kan je er alleen maar over dromen.
Of simpel...
Zwarte thee met verse melk,
of wat nog beter is;
met verse room.
Bruin brood.
Bloemkool.
Het is heerlijk
om een verse kroon bloemkool te hebben.
Dat zou nu heel fijn zijn.
Neeeeee!
Het is fout gegaan we kunnen nu niets voor hem doen.
In de winter van 2008,
starte ik het 48-uur durend
Antarctic film festival.
En heb ik iedereen van alle basissen op het continent uitgenodigd mee te doen.
Één van de plezierigste dingen
om elk jaar naar deze films te kijken
is te zien hoe andere basissen er uit zien...
En anderen die daar buiten zijn
te zien overwinteren op het ijs.
Carolina,
fijn om je stem te horen.
Ja, hoe is het met jou?
Alles goed met mij, ja, ja, prima,
alles is goed hier.
Alleen um...
ik nuttig...
mijn ontbijt met koffie.
Hoe is het met je ouders?
Een ander uur? Ummm
zullen we ooit de zon nog zien?
Op een dag.
Aan het einde van April gaat de zon onder voor vier maanden
Ik denk dat je eraan gaat wennen,
om te leven in een wereld zonder licht.
De dagen worden kort en de nachten lang.
Tot de nachten echt heel lang worden.
Naar het einde van de maand...
is er geen zon meer.
En... en dat was alles wat ze schreef.
Ik was bang voor de komende duisternis.
De komende duisternis
van zoveel maanden, en ik dacht
komt dat op me af?
Wat maakt dat van mij...
Hoe gaat dat mij beïnvloeden?
Ik was daar best bang voor en hoe dat mogelijk...
mij zou veranderen.
Ik ging corresponderen met overwinteraars
toen ik weer thuis was.
En je kon uit hun emails lezen
dat ze wilden ruilen.
Ik vond het fijn, wow zou mij dat veranderen?
Ik weet het niet.
Als het licht genoeg verandert aan de hemel.
Zodat het er op lijkt
dat de zon werkelijk om de hoek staat.
Dan denk ik dat het een groot effect op mij zou hebben.
Omdat het mij eraan herinnert, dat het niet
niet werkelijk donker is.
Attentie alle stations
Hier volgt een aankondiging voor zwaar weer.
De McMurdo weersomstandigheden zijn gezet op zwaar weer; niveau 1
Voor McMurdo Station, T-site, Arrival Heights,
Pegasus Field,
Williams Field, de weg naar Williams Field...
Als er een storm heerst van niveau 1 mag niemand naar buiten.
Ik probeer het uit.
Dit is de toegangsweg naar onze slaapcabine.
Normaal ligt er vloerbedekking op de grond.
En de muren zijn werkelijk normale muren, weet je,
maar...
We gaan de deur nu openen.
Het lijkt een beetje op het openen van
een deur naar de andere wereld.
Ben je zover?
Het is buiten nu een beetje winderig.
Weet je, als je hier naar de TV kijkt.
En je ziet alle dingen
die fout gaan in de wereld.
Weet je dat is...
als dank de hemel dat ik hier ben.
Maar ook als je hier naar een uitzending kijkt
waarin je zwaaiende palmbomen ziet,
en waar mensen lachen.
En met dorps scenes,
en je bent daar niet.
Maar je hier bent waar het donker, koud en winderig is.
Het grootste gedeelte van de winter wordt gebruikt om zomeruitrusting en gereedschap te repareren
Er is veel inventaris werk te doen vaak in ongeisoleerde opslagruimten.
Ik was buiten op de ijszee,
en plotseling vanaf Observation Hill
kwamen er werkelijk golven aan rollen...
Groene golven...
Het leek op toverstof,
een gigantisch gordijn van toverstof.
Als een soort golfslag ging het over me heen.
Het vulde de hele hemel en bewoog in golven verder.
Ik dacht het lijkt erop of
Aliëns je willen ontvoeren.
Het gevoel alsof je kan opstijgen en het aanraken.
Of je bent iemand die in wonderen gelooft...
misschien is dit wat je ziet als je naar de Hemel gaat.
Ik weet het niet zeker,
maar het was een emotionele levensveranderende ervaring voor mij.
Ik bedoel dat ik werkelijk mijzelf vond niet realiserende dat ik dat deed.
Toen kwam ik erachter hoe mijn lichaamshouding was
ik zat op mijn kniën en ik huilde.
Omdat het zo mooi was voor mij.
Het nu Juni
en op dit ogenblik is het midden op de dag.
Juni en Juli zijn bijna gehuld in volkomen duisternis.
Ik groeide op in een heel landelijke omgeving
zodat ik de sterren erg goed kon zien.
In landelijk Minnesota.
En ik was in de bergen,
in Colorado.
Ik dacht; wow, wat is de hemel mooi.
Maar ik wist niet dat een ster kon flitsen van...
fluorescerend roze... fluorescerend groen...
fluorescerend blauw... wit...
precies zo roterend.
Werkelijk blink-blink- blink-blink-blink één ster
een ster zoals...
Een stroboscooplamp voor mij.
Er zijn er veel van die lijken
op een stroboscooplamp daar boven.
En je weet nooit...
Je weet het nooit...
Hoe de hemel eruit zal zien
het is schitterend.
Ik hou van de 24 urige duisternis.
Soms zijn er nachten, bij volle maan,
dat ik de bergen kan zien.
Maar soms denk ik dat er helemaal geen bergen zijn.
En zo is mijn complete wereld precies een klein ruimtelandschap.
Waar ik in rond wandel.
Het verandert werkelijk je normale besef.
Het einde van de zomer,
kijk ik het meest uit naar,
het zien van de duisternis.
Alsof ik meer nachtelijk uren wil zien.
En nu het nacht is
mis ik de de dag weer heel erg, juist nu.
We hebben hier elk jaar drie diners.
Tijdens de start van de zonsondergang en in de midwinter,
en zoals we allemaal weten als de zonopkomst niet lang meer duurt.
Dus vul de glazen,
op vriendschappen en langdurige vriendschappen.
Dank je.
Proost!
Het is heel cool dat er een
speciale feestdag is op Antarctica.
Die mensen over heel de wereld vieren.
Dan sturen we wensen naar elkaar,
en hartelijkheid,
En herinneren ons het verleden en wat ons hier bracht,
in de eerste plaats.
Het doel waarvoor we hier
zijn in de eerste plaats.
Het is echt...
geweldig,
ik vind de mid-wintertijd werkelijk heel fijn.
Oh, God.
Dat maakt me wakker.
Kom op, Brody.
Doe het, doe het, doe het.
Hoe is het?
Koud.
De andere dag toen ik van buiten kwam
en Christine aan me vroeg is het vandaag koud buiten?
Ik zei "Oh nee
niet zo erg."
Toen trof mij...
het absurde van de conversatie
omdat we in Antarctica zijn,
midden in de winter.
En ze vraagt aan mij of het koud is buiten,
en ten tweede het was 40 graden onder nul.
We hebben de zon voor maanden niet gezien
en ik dacht dat het een mooie dag was.
Het is fascinerend dat de manier van waarnemingen
van datgene wat we normaal vinden verandert.
Negen, nul, zes. Brandweerkazerne
Roep op negen, nul, zes.
Ik controleer de voortgang
of de weg naar Scott Basis weer open is?
Negatief we hebben nog 10 minuten nodig.
Zittend in dit kantoor onder TL-lampen
zes werkdagen per week.
Ik denk dat dit veel meer eindigd in een...
een uitdaging omdat je niet buiten komt
en je niet veel doet.
Brandweerkazerne, Genevieve.
Zeker, één seconde
Proberen uit te breken uit de sleur van...
wakker worden... werken...
eten... slapen...
en dat steeds weer herhalen.
Brandweerkazerne, Genevieve.
Veel mensen doen het zelfde werk
iedere dag.
En als ze steeds herhaalde bewegingen gebruiken
in hun acties,
kan het erg vermoeiend zijn
om iedere dag hetzelfde te doen.
Je moet er wat verandering in aanbrengen.
Dank je.
Francis, je chef op McMurdo,
en ik wisselen soms wat.
Hij bracht vlees mee
en ik gaf hem een fles,
van deze gemixte wijn.
Hij zei dat het een hele goede drank is.
Dus, vertel wat vindt jij?
Cheers! L'chaim!
Het winter seizoen start op en het bied meer
mogelijkheden voor zelfonderzoekend vooruitzicht...
Neem de tijd om te lezen als het kan.
Of werk aan een handwerk.
Vaak is er tijd om plezier te hebben met anderen.
Maar ik denk dat het werkelijk helpt,
als je kan, die tijd alleen te gebruiken.
Er is niets beter dan een goed boek in je hand te hebben.
Andrew Weil.
Dit is hier is er een hele kleine druk van.
Bijbels Joodse gramatica.
Grammar of biblical Hebrew.
Ik brei.
Het houdt het gevoel weg van een opkomende gekte in de winter.
Zodat ik niet het gevoel krijg mijn haren uit te trekken.
Of gillend naar buiten te rennen.
Tegen het einde van de winter,
de extreme kou, de vermoeienis,
en het constant te kort aan zonlicht of enige nieuwe stimulans,
creëren de condities voor het T3 Syndrome.
Attentie alle stations,
hier volgt een aankondiging voor zwaar weer;
de N-S-S...
N-S-F station manager,
heeft de weersomstandigheden op zwaar weer: conditie 1 gezet...
voor de volgende locaties....
Ik werk in de winkel,
en we openen iedere dag om 11:30.
En bijna iedere dag
komt er een persoon binnen,
die iets koopt rond 11:35 of 11:40.
We hebben dezelfde conversatie.
Ik hoef hem ook niet te vragen wat hij wil.
Meestal geef ik hem een pakje sigaretten.
En de andere dag om ongeveer dezelfde tijd,
komt hij binnen en hij zegt: "Wow!
Ik wist niet dat jullie om deze tijd open zijn,
zijn jullie altijd open om deze tijd?"
En ik voelde me alsof;
"Nou, nou, je komt iedere dag binnen,
je koopt dezelfde dingen iedere dag."
En hij was als;
"Ik wist niet dat jullie open zijn om deze tijd."
Hij deed gewoon verbaasd.
Brandweerkazerne, Genevieve.
Een paar dagen geleden belde Talie en ik zei;
"Oh, Talie, ik ben zo blij dat je belt.
Ik was net in gedachten... ik dacht aan jou.
Ik wilde je net gaan oppiepen."
En ze zei, "je hebt me opgepiept".
Ik was dus totaal vergeten dat ik haar opgepiept had.
En dat schijnt vaker te gebeuren.
Een keer moest.. ik naar buiten
en de commandant gooide een paar laarsen naar beneden.
Ik pakte ze op en trok ze aan
en wandelde ermee rond.
Ze voelde zo vreemd,
en ik wist niet waarom,
ik ging door de deur van de ruimte
die ik verliet...
keek naar beneden en...
ze zaten verkeerd om!
Dus ik wandelde terug, trok ze uit;
Ik trok de rechter laars uit en zette hem neer,
toen trok de linker laars uit en zette hem ook neer.
Ik pakte de eerste weer
en trok hem aan, aan dezelfde voet waar ik hem eerst aan had
en trok de andere...
Dus eigenlijk deed ik ze uit en
trok ze weer aan, weer aan de verkeerde voeten,
en liep zo weer naar buiten.
Ik kom hier al sinds '99
en soms is het best...
eentonig voor mij.
Soms is het weg is mijn geheugen weg.
Ik herinner mij dat ik mijn vader wilde bellen
op hetzelfde nummer als waar ik mee ben opgegroeid.
En ik herinnerde het mij niet meer.
Ik verzonk in mijzelf en probeerde...
het koste mij meer dan 10 seconden...
te herinneren of de S voor of achter de T komt in het alfabet.
Dat was een signaal
dat ik op moest staan en weg moest van mijn bureau.
Ik moest mij zelfs vastpakken.
Ahhhhh.
Ik begon te zeggen: "Ahhh" meerdere keren
dan ik normaal deed en het is niet iets
wat ik wilde doen
Het was iets dat ik gebruikte om de tijd mee te vullen.
Voordat ik hier kwam deed ik dat nooit.
Ik zou nooit, ik bedoel, zou zeggen: "Ah",
en zeker niet zeggen: "Ahhhhhhhhhhh."
Ja ahhhh...
Ik had werkelijk een T3 moment.
Ik vergat totaal mijn manier van denken.
Sorry, wat was de originele vraag?
Als het op de een of andere manier mogelijk zou zijn,
te bottelen of te verzenden,
de reuk van de zomer...
de geur van bloemen...
van regen, van groen gras,
en van rivieren.
De geur van het gewas en graan,
of gewoon de geur van afval!
Er is geen geur van afval hier.
Het is hier allemaal vulkanisch.
Oh, man.
Ik mis de regen,
bomen en water en...
mijn familie en mijn lullige neefjes.
Je mist hier best veel.
Je geeft dingen op door hier te komen.
Ongetwijfeld herhaal ik nooit meer de winter.
Het probleem is...
dat je nooit weet,
waar je mee eindigd.
Je voelt alsof je bijna klem zit...
klem in een heel klein dorp.
En er buiten niets anders is...
Totdat de zon begint op te komen,
dan realiseer je het je weer waar je bent.
Er is een heftig gevoel van verwachting.
Wanneer de schemering begint
terug te kruipen aan de hemel in Augustus.
Het is een beetje als weer een kind te zijn
wachtend op kerstmis.
Augustus is ook de koudste tijd van het jaar
en paarlemoer-achtige wolken komen steeds vaker.
Nietemin is het dit deel van het proces,
dat de ozon laag vernield.
Als de zon hun eindelijk raakt.
Het kan er ongelofelijk uitzien,
alsof de hele hemel in brand staat.
Het lijkt dat de zon altijd stil staat.
Dat is de meest wonderlijke ervaring.
Ik wacht, ik wacht tot het terug komt
En dat daar dan het moment is dat ik het weer zie.
En je weet nooit wanneer dat moment komt.
Maar wanneer het gebeurt,
dan moet ik stoppen waar ik ook ben!
Stoppen op mijn weg en er naar kijken.
Ik wil het binnenste van mijn hoofd vullen.
De zon recht in mijn ogen laten schijnen.
Het is hetgeen het leven schenkt.
Okay, daar ga je...
Er zit kokend water in deze kom,
het is 40 graden onder nul buiten.
Dit is wat er gebeurt als je heet kokend
water in de 40 graden onder nul koude lucht gooit,
hier gaan we....
De eerste 'WINFLY' vlucht arriveert aan het einde van Augustus
'WINFLY' betekend de eerste traditionele wintervlucht
De populatie op de basis verdubbeld plotseling tijdens Winfly.
Voor diegene van ons die over hebben winterd,
kan het arriveren van een hele menigte nieuwe gezichten
een beetje verbuisterend zijn.
Het is een beetje gek;
Ik denk dat er mensen zijn die er energie van krijgen
of juist het tegenovergestelde,
dat er energie uit hun wegtrekt.
Ik nijg naar één van deze mensen
waarbij er energie uit mij wegtrekt.
Ik ben geen grote fan van het binnenkomen van zoveel mensen.
Gedurende zes maanden zie je alleen dezelfde gezichten iedere dag,
er is niemand nieuw.
En plotseling komen er al deze nieuwe mensen bij.
Een soort gevoel van vreugde en blijdschap,
vermengd met een gevoel als, "Aggghhh, blijf weg!"
Ik zag een soort overwinteraars die zich verstopten
achter hoeken, en een soort die naar ze uitkeken.
We hebben een gesloten gemeenschap gedurende de winter.
Er waren geen infecties, niemand was ziek.
Maar de nieuwe mensen komen binnen... samen met nieuwe infecties.
Ze hebben allemaal veel energie en ze zijn allemaal oranje.
Ik bedoel we praten altijd over oranje mensen
omdat ze gebruind zijn.
Je realiseert je werkelijk niet hoe bleek wij zijn
door het gebrek aan zonneschijn.
Ik wandelde door de kombuis,
het voelde alsof ik langzaam bewoog.
En alle anderen renden rond...
rond om mij.
Ik was verbaasd over hoe territoriaal we allemaal zijn.
Ik herinnerde me dat ik terug kwam van de lijnvlucht
en direct naar het diner ging.
Ik pakte mijn dienblad en mijn bord,
en ik keek op en zag een rij.
Ik was zo ongeduldig
dat ik moest wachten in de rij.
Die nieuwe mensen
waren nog niet georganiseerd.
Ze wisten niet wat ze aan het doen waren.
De hele routine was weg.
En ik was zo ongeduldig,
het voelde alsof ik iemand kon steken met mijn vork.
En ik begreep het niet.
Ik was zo; "waarom was ik zo boos?"
Ik kon niet eten in de kombuis.
Ik ging naar mijn kamer,
en... toen ik op mijn kamer zat
voor ongeveer 5 minuten, en zat na te denken over
waarom ik zo boos was
werd er op mijn deur geklopt;
Het waren de rest van de jongens van de brandweerkazerne.
"Kunnen we bij jou eten?"
Yeah!
Dus we gingen zitten en gedurende een half uur
aten we onze maaltijd en keken TV.
We zeiden geen woord tegen elkaar en het was geweldig.
De eerste paar dagen,
of misschien de eerste week,
is het een soort cultuur schok.
Weet je, de dynamische verandering
het geluidsniveau stijgt.
Maar daarna, de nieuwe mensen die gekomen zijn,
hebben zoveel energie.
Dat, dat mij er weer bovenop heeft geholpen.
Ik werd weer enthousiast van de dingen die ik deed.
En kwam meer in beweging.
Het maakte me wakker!
Keri, hoe voelt het een verse appel te hebben na 6 maanden?
"Ik ga naar Disney World"
Sinaasappel, appel?
Waarom pak je ze niet achter de deur?
Ik heb er binnenkort ook één!
Wees voorzichtig met de banaan!
Ik zou het fijn vinden de mogelijkheid te hebben,
om de mensen te laten zien wat ik hier het mooiste vind.
Waar het hier op lijkt...
Hoe de hemel er hier uitziet in de winter.
Omdat ze dat nooit zullen zien.
Het is grappig;
Precies als de winter start vertellen we deze verhalen,
over hoe we T3 krijgen en hoe bleek je wordt.
En dat je soms emotioneel wordt.
De mensen die nooit hebben overwinterd,
kijken naar ons alsof we exentriek zijn.
Zoals: waarom wil je ooit
zoiets doen?
En dan, aan het einde
kijken we naar elkaar, en zeggen;
De winter's zijn het best!
Het is groots!
Ik probeer mijn ervaring over te brengen,
het Antarctica gevoel, aan de mensen thuis.
Ze vinden het fijn erover te horen.
De verhalen en hoe het hier is.
Maar, je weet dat...
Ze het werkelijk... nooit zullen bevatten.
Ze nooit volledig zullen begrijpen hoe het hier is.
Dus als je hier nog een keer zou komen,
wat zou je dan anders doen?
Niet zoveel spullen meenemen!
Ik heb de beste mensen van de wereld ontmoet hier.
En ik denk dat het een feit is dat veel
van degene die hier komen,
altijd iets avontuurlijks hebben.
En dat is iets wat ons aan elkaar verbindt.
Dit zijn mogelijk...
de gouden jaren van Antarctica.
Juist nu, hetgeen gedaan wordt, is wetenschappelijk onderzoek.
Er is een afspraak die zegt:
Je bent hier om samen te werken,
de zorg voor vrede,
en de zorg voor kennis voor de mensheid.
En ik kan me geen andere plaats bedenken
waar dat werkelijk zo goed gebeurt, ik voel me hierdoor erg betrokken.
Als een inwoner van Antarctica.
Dat gevoel heb ik echt echt.
En op een dag, vindt iedereen een weg
om olie commercieel te winnen.
En op een dag, eindigd de overeenkomst.
En op een dag, weet je...
Ik weet niet of we het altijd zo vriendelijk kunnen spelen
zoals we het nu doen.
Je komt hier zonder gevoel van avontuur.
Maar dan haakt het aan jou vast.
En je realiseert je
hoe magisch en kwetsbaar het allemaal is.
En als we niet voorzichtig zijn,
en niet zorgvuldig,
dan kan het allemaal vernield worden.
Stel je voor dat je in een huis woont,
en er is alleen één kamer in je huis...
Een koude kamer waar niemand leeft.
Maar het blijft een kamer in je huis.
En als zodanig moet je die kamer verzorgen.
En je moet weten wat daar gebeurt.
Er is een goede uitdrukking in de Engelse taal:
Vrede hebben in je geest!
Ik vind het prettig
vrede in je geest te hebben, is heel fijn.
De vrienden die je maakt en de herinneringen
die je meeneemt van hier duren levenslang.
Ik ontmoette een jongen die hier 50 jaar geleden kwam,
en die niets fijner vond in de wereld
dan de kans te hebben hier weer terug te komen...
Nog één keer meer!
Weet je, je kan deze plaats nooit je thuis noemen.
Maar dezelfde tijd is er toch een gemeenschap gevoel
dat zich opbouwd.
Ik verlang er vast naar tot ik weg moet.
Ik verwacht dat mijn tijd hier niet
eindigd volgens mijn planning.
Het programma kan veranderen
of ik passeer de psychische test niet...
of er is geen baan meer.
Niemand kan hier voor onbepaalde tijd blijven.
En dan komt de tijd dat het jou beurt is te vertrekken.
En je weet nooit zeker
of je ooit nog terug komt.
Één van de dingen die ik mij herinner
in het proces van re-aclimatiseren in de gemeenschap;
Het was op een maandagmorgen.
Ongeveer 8:30 uur.
Ik zat vast in het verkeer.
Ik herinner me daarbij dat ik naar alle auto's om me heen keek.
En iedereen... in hun eigen kleine...
Zaten in de beweging van de wereld.
En ik kon het niet helpen maar keek naar alle anderen,
en dacht...
Het is net vee...!
Eén grote horde bewegend van punt A naar punt B.
En... op dat punt,
wilde ik weer terug naar het ijs.
In het Nederlands vertaald door Leo van den Berg
Het is niet als je van het ijs gaat
dat je je realiseert weg te zijn, maar het is de stank die we hier hebben...
de afwezigheid van parfumerie.
Maar ja...
Je kan naar de Botanische tuinen gaan.
Om je te overlading met geuren.
Ik ga naar de Nieuwe Wereld Supermarkt.
En ik ga in het productie gedeelte staan.
En ruik alleen de lucht,
voor ongeveer 15 minuten.
Van werkelijk goed stevig knapperig brood,
een brok echt goede blauwe kaas,
een avocado en wat rode druiven zonder pit.
Dat is wat ik ga eten gedurende 3 maaltijden.
Er komt een punt in de winter,
wanneer...
op zijn minst wij, de jongens,
van de brandweerkazerne,
stoppen met praten over vrouwen.
Dan beginnen we te praten over eten.
Omdat dat een meer realische verwachting is.
Dus...
Ik ga me niet beperken, ik ga ervoor,
ik ga biefstuk eten en zeekreeft.
Ik ga uitspatten met
verse groenten en kruiden.
Een bonen burrito van Taco Bell.
Donker brood.
Avocado.
Bloemkool.
Een schaal cornflakes met echte melk,
en gesneden banaan.
Gebakken eieren op de Boulevard in Nieuw Zeeland.
Alles in Christchurch is altijd alles goed.
En niets zonder afwisseling.
Als ik terug kom in Nieuw-Zeeland is het eerste wat ik lang ga doen,
echt het eerste, eerste dat ik doe is naar de Botanische tuinen gaan.
Het gras aanraken en de bloemen ruiken.
En daarna probeer ik naar de oceaan te gaan,
om de beweging te zien...
Je staat nu bij de oceaan!
Exact.
Dat is wat zo leuk is, ik ben een berg meisje,
en ben hiervoor er nooit toe aangetrokken.
Om blootvoets in het gras te lopen.
Ik vlieg rechtstreeks naar huis naar de staat Washington.
Ik ga vliegvissen en ga uit mijn dak voor ongeveer 3 weken,
ik ga voor zalm en regenboogforel.
En als ik moet overgeven, denk ik dat ik stop.
Ik wil echt gaan slapen in mijn eigen bed.
Ik vind het heel fijn... om regen,
regen te horen en te zien.
Het weer voelen, prachtig.
En ik plan een keer niets te doen!
Ik hoop dat het minstens één dag regent als ik in Christchurch ben,
dan kan ik rond wandelen in de regen.
Daar hou ik van!
Ik hoop werkelijk dat het... een beetje regent.
Een goede slaap,
een paar dagen goed slapen.
Ik weet het niet,
in-checken in een Hotel kamer en een goed bad nemen.
Mijn hersenen bevriezen,
laat me nadenken.
Ik denk dat mijn hersenen nu bevroren zijn ik kan niet meer denken.
Wis dat laatse gedeelte!