A.I. - SZTUCZNA INTELIGENCJA
Efekt cieplarniany sprawił, że roztopiły się lodowce,
a wody mórz i oceanów
zatopiły setki miast.
Amsterdam, Wenecja, Nowy Jork
zniknęły na zawsze.
Przesiedlono miliony ludzi.
Klimat oszalał.
W biednych krajach były setki milionów głodujących.
W krajach rozwiniętych żyło się dostatnio,
bo żeby zajść w ciążę, trzeba było mieć pozwolenie.
Dlatego roboty, które po wyprodukowaniu
nie zużywały zasobów
były tak ważne
dla dobrobytu społeczeństwa.
O stworzeniu sztucznej istoty marzono,
odkąd istnieje nauka.
Znacznie wcześniej niż powstały myślące maszyny,
czyli prymitywne automaty do gry w szachy.
Jak daleko zaszliśmy!
Sztuczny człowiek istnieje. Świetnie naśladuje prawdziwego:
ma zręczne członki, obrotny język
i niemal ludzkie reakcje.
Reaguje nawet na ból.
Co poczułaś? Gniew? Wstrząs?
- Nie rozumiem. - Zraniłem twoje uczucia?
Tylko dłoń.
Dobrze.
W tym problem.
Rozbierz się.
W firmie Cybertronics stworzono najlepszego sztucznego człowieka.
Model Mecha
jest podstawą przeróżnych
robotów służebnych.
Wystarczy.
Ale nie mamy powodów, żeby sobie gratulować.
Mamy prawo być dumni.
Ale co osiągnęliśmy?
Sheilo, otwórz usta.
Mamy zabawkę z sensorami
i inteligentnymi obwodami behawioralnymi,
opartą na technologii
tak starej, jak ja sam.
Moje badania nad wędrówką impulsów w neuronach
mogą prowadzić do skonstruowania
nowego rodzaju robota.
Proponuję
zbudować robota,
zdolnego do miłości.
Do miłości?
Produkujemy tysiące modeli kochanek.
A ty jesteś najlepszym nabywcą.
Trzeba kontrolować jakość produktu.
Powiedz... Czym jest miłość?
Lekko rozszerzam źrenice,
przyspieszam oddech, podnoszę temperaturę skóry...
I tak dalej. Dziękuję.
Nie mówiłem o tym.
Użyłem słowa miłość.
Taka jak miłość dziecka do rodziców.
Zbudujmy robota-dziecko, zdolnego do uczuć.
Zdolnego naprawdę kochać osoby, które uzna za rodziców.
Do końca istnienia.
Substytut dziecka?
Robot rozumny, ze wspomaganiem neuronowym.
Miłość może być sposobem,
żeby roboty wreszcie zyskały podświadomość.
Wewnętrzny świat metafor, intuicji,
motywacji. Marzeń.
Marzący robot? Jak my to zrobimy?
Ludzie są
wrogo nastawieni do Mechów.
Więc najtrudniejsze nie jest stworzenie kochającego robota.
Trudniej będzie sprawić, żeby ludzie pokochali jego.
To będzie idealne dziecko: niezmienne, kochające, zdrowe.
Tyle par nie dostaje pozwolenia na ciążę...
Stworzymy nowy rynek i zaspokoimy ogromną potrzebę.
Pytam o co innego.
Skoro robot będzie kochał człowieka,
jaką odpowiedzialność wobec niego będzie ponosił człowiek?
- To kwestia moralna. - I to stara jak świat.
Ale Bóg też stworzył Adama, żeby Adam Go kochał.
PO DWUDZIESTU MIESlĄCACH
KRIOGENIKA
"Dziecko przyszło na świat jesienią.
Był to chłopczyk, tak jak pragnęła Marian.
Miał białe włosy.
Dostał imię po dziadku: Martin" .
Witam, panie doktorze.
Medycyna chińska podaje...
Witaj, Moniko.
Piszą o syntetycznych pogromcach wirusów...
Słyszę was!
Martwię się o nią.
Jest jej ciężko, bo czuje, że powinna opłakiwać syna.
Po pięciu latach ty też to czujesz.
Ale medycyna mówi, że Martin czeka na lekarstwo.
Czeka.
Więc Monica nie może odbyć żałoby.
Twojemu synowi nauka nie może pomóc,
ale żonie owszem.
Trudniej było znaleźć rodziców, niż zbudować prototyp.
Z dwóch tysięcy pracowników tylko paru się nadawało.
Monitor!
Przebieg kariery, styl życia.
Pytanie. Dane wewnętrzne.
Lojalność wobec firmy
i tragedia rodzinna, wysuwają tego kandydata na czoło.
Porozmawiam z nim.
- Nie zabij mnie! - Co robisz?
Kocham cię. Nie zabij mnie.
Drzwi się zamknęły.
Fajna podłoga.
Nie zniosę tego. On nie zastąpi naszego dziecka.
- Mogę go odwieźć. - Co ci odbiło?
- Zrobię, co każesz. - Myślisz, że mogłabym...
- Zrobię, co każesz. - Sama nie wiem.
Odwiozę go jutro z samego rana.
Już go nie ma.
To świetnie.
Widziałeś jego twarz?
Wygląda jak człowiek.
- Ale nim nie jest. - Nie.
- W środku jest taki jak inne? - Setki mil światłowodów.
Ale na zewnątrz wygląda jak człowiek.
Jak dziecko.
Mecha-dziecko.
Dziecko.
Firma okazała nam ogromne zaufanie.
Tu mam instrukcję obsługi, jeśli postanowisz go zatrzymać.
Procedurę wdrukowania uruchamia siedem słów,
wypowiedzianych w określonej kolejności.
Dla naszego dobra jest to nieodwracalne.
Raz zaprogramowana miłość zostanie w nim na zawsze.
Takiego Mecha-dziecka nie można odsprzedać.
Jeśli rodzice je odrzucą,
muszą je oddać do zniszczenia.
Musiałem podpisać pisemną zgodę.
Też musisz ją podpisać.
Nie włączaj wdrukowania, póki nie jesteś pewna.
Głuptasie... Jasne, że nie jestem pewna.
Mam się położyć spać?
Świetny pomysł.
Jest późno. Po dziewiątej.
Do której pozwalają ci siedzieć?
Mogę nigdy nie spać.
Ale umiem leżeć cichutko.
Ta piżama będzie w sam raz. Zajrzymy do ciebie rano.
Przebierzesz mnie?
Dobranoc. Zostawiam was, chłopcy.
Podnieś ręce.
- Czy to zabawa? - Tak.
W chowanego.
Znalazłam cię.
To twój pokój. Idź, pobaw się.
Znalazłem cię.
Zmykaj stąd!
I zamknij drzwi!
UWAGA: procedura nieodwracalna.
INSTRUK CJE
NR 1: Wypowiedz wyraźnie następujące słowa:
Czy to zabawa?
Odczytam kilka słów.
One nic nie znaczą, ale słuchaj uważnie.
I patrz na mnie.
Możesz?
Tak, Moniko.
Czujesz moją rękę na karku?
Tak.
- Czy to boli? - Nie.
A teraz
popatrz na mnie.
Gotów?
Cirrus.
Sokrates.
Cząstka.
Decybela.
Huragan.
Delfin.
Tulipan.
Monica.
David.
Monica.
Dobra.
Ciekawe, czy nic nie pokręciłam.
Co to za słowa, mamusiu?
Jak do mnie powiedziałeś?
Mamusiu.
Kim jestem?
Moją mamusią.
Ślicznie pachniesz. Kocham ten zapach na tobie.
- A kochałbyś mnie bez perfum? - Nie.
Przestań!
Ale zaczęlibyśmy od nowa, z łatwiej dostępnymi perfumami.
Chodź, spóźnimy się.
- Cześć, David. - Cześć, Henry.
Odprowadź nas, kochanie.
Pantofel!
- Krawat! - Nie umiem lepiej. Pościelił łóżko.
Stara się.
Stara się mnie zadowolić. A jaką kawę parzy!
I zjawia się bezszelestnie.
- To tylko dziecko. - Raczej zabawka.
To dar.
Od ciebie.
Gdy wyjdziemy, włączą się zabezpieczenia.
Siedź u siebie...
- Przesadziłam z perfumami. - Pachnę ślicznie?
Boże, nie!
Mamusiu?
Czy ty umrzesz?
Któregoś dnia tak.
Zostanę sam.
Nie zamartwiaj się.
Długo będziesz żyła?
Całe wieki.
50 lat.
Kocham cię, mamusiu.
Liczę, że nigdy nie umrzesz.
Nigdy.
Tak.
Kotku!
Będziemy niemodnie, przesadnie spóźnieni.
To miś mojego synka.
Ma na imię Teddy. Teddy, to jest David.
- Cześć, Teddy. - Cześć, Davidzie.
Teddy to superzabawka. Opiekujcie się sobą nawzajem.
Nie jestem zabawką.
- Przepraszam. - Coś ty tam robiła?
Powiem ci w aucie.
Czy 50 lat to długo?
Nie sądzę.
Ja odbiorę!
- Daj mi to. - Pokażę ci coś.
Pani Swinton? Telefon od pani męża.
Czekam. Daj mi słuchawkę.
Słyszysz mnie?
- Daj słuchawkę. - Odbierz telefon.
- Pobaw się z Teddym. - Boże, odbierz...
Cześć, o co chodzi?
Co?
Kiedy?
Boże!
Stało się coś przecudownego.
To jest Martin,
mój synek.
Martin, nie!
Zobaczymy, do kogo przyjdzie najpierw.
Chodź, Teddy!
Chodź tutaj!
- Też go zawołaj. - Chodź, Teddy! Chodź, misiu!
Do mnie, Teddy!
Mamusiu!
Znęcają się nad tobą?
Był superzabawką,
ale teraz jest stary i głupi.
Chcesz go?
Tak, proszę.
Teraz ty jesteś superzabawką. Co potrafisz?
Możesz chodzić po ścianach i suficie?
Masz napęd antygrawitacyjny? Możesz latać?
A ty?
Nie, bo jestem prawdziwy.
Możesz to połamać?
Wolałbym nie.
Zabawki są fajniejsze w kawałkach.
Nie mogę.
Wstań.
- Zrobili cię większego niż ja. - Kto zrobił?
Lalkarze. Jesteś wyższy.
Czemu nie wyglądasz jak inne?
Jak co?
Nie wyglądasz jak lalka,
tylko jak zwykłe dziecko.
Kiedy masz urodziny?
Nie mam urodzin.
Kiedy cię uruchomili? Kiedy masz uruchominy?
Nie pamiętam.
A jakie jest twoje pierwsze wspomnienie?
Ptak.
Jaki ptak?
Z ogromnymi skrzydłami
i piórkami sterczącymi z ogona.
Narysujesz go?
Tak.
Jakby paw. Możesz powiedzieć paw?
Paw.
- A rzucić? - Rzucić.
To powiedz: rzucić pawia.
Trzeba wybrać zielone...
Poczytasz nam?
Pokaż to.
To bajka w sam raz dla Davida.
"Właściciel teatru marionetek wszedł do kuchni,
gdzie na rożnie
piekł się cały baran.
A że zabrakło mu drew,
zawołał Arlekina i Punczinellę,
i rzekł: 'Przynieście mi Pinokia.
Jest zrobiony z suchego drewna, będzie się dobrze palił' .
Pinokio pracował do północy
i zrobił 16 koszyczków.
Potem położył się i zasnął.
Przyśniła mu się Wróżka, śliczna i uśmiechnięta.
Ucałowała go, mówiąc:
'Dzielny Pinokio,
w nagrodę za dobre serce wybaczam ci wszystkie wybryki.
Bądź grzeczny, a będziesz szczęśliwy' .
W tym momencie sen się skończył i Pinokio się obudził.
Wyobraźcie sobie jego zaskoczenie:
nie był już marionetką,
ale chłopcem takim jak inni.
Josephine poszła na urlop.
Boże! Wiedziałam!
- Było im dobrze razem. - Ona się męczyła.
- On nie narzekał. - To dlatego...
- To przez cięcia budżetowe? - Nie wiem. Nic mi nie mówią.
- Trzeba odchudzić firmę? - I mnie.
Nieprawda. Nie mów głupstw.
Nie wiem.
Jest coś takiego jak wewnętrzne piękno.
Zepsujesz się.
- To śmieszne. - Właśnie.
- Praca zrobiła się śmieszna. - Wiem co masz na myśli.
- On je? - Nie wiem.
- Nie powinieneś. - Co robisz?
- Martin, odłóż widelec. - David, przestań.
Prowokujesz go. Przestań.
Dosyć!
David, przestań!
- Plwocina w obudowie. - Pachnie czosnkiem.
Wrzuć miętówkę.
- Widzisz silniczek? - Nie ruszaj.
- Wszystko zalane. - Ale się urządziłeś!
Szpinak jest dla królików i dzieci.
Nie dla robochłopców.
Wsuń ssak.
Oczyść niższe poziomy.
Nie martw się, mamo. To nie boli.
Cała lewa strona jest wyłączona.
Cicho!
To nie wszystko.
Jeśli zrobisz dla mnie coś wyjątkowego,
jeśli wykonasz specjalne zadanie,
to powiem mamie,
że cię kocham.
I ona pokocha ciebie.
Co mam zrobić?
Obiecaj, to ci powiem.
Powiedz, to ci obiecam.
Chcę mieć pukiel włosów mamy.
Podzielę się z tobą. Noś go przy sobie,
a będzie cię bardziej kochała.
Jak ta księżniczka na filmie.
Miała włosy księcia w medalionie
i on ją kochał.
Poprośmy mamę.
To musi być wykonane w tajemnicy.
Wejdź po cichu do sypialni mamy w środku nocy
i utnij pukiel.
Nie mogę. Nie wolno mi.
Obiecałeś.
Powiedziałeś: "Powiedz, to obiecam" .
Tak czy nie?
Co robisz?
Cholera, mów! Dlaczego?
Jeszcze mu coś zrobisz!
Chciałem, żeby mamusia bardziej mnie
kochała.
Boże!
Skaleczyłam się w oko. Leci mi krew.
Patrz.
Wszystkie dzieci są zazdrosne.
Martin wrócił miesiąc temu. To normalne, że ze sobą konkurują.
David się bawił, popełnił błąd. Jest jak człowiek.
- Przyszedł z nożem. - Z nożycami.
To też broń.
- Czemu to sobie wmawiasz? - Nie wiemy, jak było.
Chcesz dla niego ryzykować?
- Nie oddam go na zagładę. - Zastanów się.
Skoro on umie kochać, zapewne umie i nienawidzić.
Kto wie, do czego jest zdolny w ostateczności?
Wszystkiego najlepszego. To dla ciebie.
- To twój młodszy brat? - W zasadzie nie.
- To Mecha. - Co to takiego?
My jesteśmy organiczni,
a ty - mechaniczny.
Orga i mecha.
Przestań!
Są roboty-dzieci? Możesz siusiać?
- Nie. - Pokaż, czym nie możesz siusiać.
Dajcie spokój!
Dotknijcie go.
Zupełnie jak prawdziwy.
Niesamowite!
Jak prawdziwy.
Mecha-prawdziwy.
Ma UUU?
- Co? - Syrenę?
Układ Unikania Uszkodzeń.
Taki alarm bólowy. Nasz służący go ma.
Żeby nie wkładał rąk do ognia.
Patrzcie.
Nie zatnę cię. To nie zaboli.
Nie przetnę skóry. Powiedz, gdy coś poczujesz.
- Broń mnie! - Puść!
Mamo!
Boże!
Nie oddycha.
Oddychaj. Wykrztuś wodę. Brawo!
- Dzięki Bogu! - Dzwoń do Fraziera.
Zabierz go ze słońca.
- David? - Mamusia!
Musimy porozmawiać.
MAMUSIU, TEDDY POMAGA MI PISAĆ
K OCHAM CIEBIE I HENRY'EGO A SŁOŃCE ŚWIECI
NAPRAWDĘ JESTEM NASZYM SYNEM A TEDDY NIE
MARTIN I JA JESTEŚMY WASI ALE TEDDY NIE
Piękne listy.
Dziękuję.
Może jutro przejedziemy się za miasto.
Tylko my dwoje. Co ty na to?
- A Teddy? - Teddy też.
Dziękuję, mamusiu.
Bardzo dziękuję.
Jutro będziemy tylko we dwoje.
Gdzie jedziemy?
Czy tam jest fajnie?
Płaczesz z radości?
Co będzie na kolację?
Przecież nie możesz jeść.
Ale lubię siedzieć przy stole.
David...
Posłuchaj mnie.
Słuchaj.
Nie zrozumiesz tego,
ale muszę cię tu zostawić.
Czy to zabawa?
Nie.
Kiedy po mnie wrócisz?
Nigdy. Zostaniesz tu sam.
Sam?
Z Teddym.
Nie!
Mamusiu, proszę!
Oni by cię zniszczyli.
Przepraszam, że się uszkodziłem, że obciąłem ci włosy,
że skrzywdziłem Martina...
Muszę jechać.
Przestań!
- Muszę jechać. - Mamusiu!
Jeśli zostanę prawdziwym chłopcem, będę mógł wrócić?
- To była bajka. - Bajki mówią prawdę.
Bajki to oszustwo. Takie jak i ty.
Weź pieniądze.
Nie pokazuj ich nikomu.
Nie idź tam. Patrz na mnie! Nie idź tam.
Nie daj się złapać.
Unikaj Robocich Jarmarków i w ogóle ludzi.
Trzymaj się innych Mechów.
Czemu mnie zostawiasz?
Zobaczysz, będę zupełnie prawdziwy.
Puść mnie!
Przepraszam, że nie powiedziałam ci prawdy o świecie.
Boję się.
- Mnie? - Tak.
Boisz się, że cię skrzywdzę?
Tak.
Moim zdaniem
boisz się odprężyć.
Boisz się być szczęśliwa.
I to mnie zaczyna podniecać.
Boisz się, że zobaczysz gwiazdy?
Pokażę ci, jak do nich sięgnąć.
Boję się tego, co masz w spodniach.
Możesz to najpierw pokazać?
Pierwszy raz jesteś
z czymś takim jak ja?
Nigdy nie byłam z Mechem.
Ja także.
Boję się, że to będzie boleć.
Jak zakosztujesz kochanka-robota,
to już nie spojrzysz na prawdziwego
mężczyznę.
To ślady namiętności?
Słyszysz tę muzykę?
Jesteś
boginią.
Nakręcasz mnie w środku.
Zasługujesz na to, co najlepsze.
Zasługujesz
na mnie.
Hotel Shangri-La, pokój 102
- Joe, siemanko! - Jane, kochanko!
Proszę o znak "Nie przeszkadzać" do pokoju 102.
Proszę.
Po robocie lepiej odsłoń licencję.
W Barn Creek jest Roboci Jarmark. Wszędzie szukają przybłędów.
- Dobrze, że już wiem. Dzięki. - Nie ma za co.
Dama czeka.
Panno Bevins...
To ja, Joe.
Do usług.
Liczyłem sekundy od ostatniego spotkania.
Płakałaś, Samanto?
Znalazłem łzę.
Joe, siemanko!
Ile sekund minęło
od waszego ostatniego spotkania?
255 133 sekundy.
Żegnaj, Samanto. I nie zapominaj:
ty mnie zabiłaś pierwsza.
Wpakowałem się.
Jak będę prawdziwym chłopcem,
będę mógł wrócić.
A mama mnie pokocha.
Ale jak...?
Wróżka zamieniła Pinokia w prawdziwego chłopca.
Może zamieni i mnie.
Muszę ją znaleźć, muszę być prawdziwy.
Na pewno ktoś wie, gdzie ona mieszka.
Księżyc wschodzi!
Roboci Jarmark. Niszczą nas na scenie.
Co robimy?
Uciekamy.
Dawać wszystkie graty!
Wypędźcie Mechów!
Pozbądźcie się tego, co sztuczne.
Wypędźcie Mechów.
Jest tam jakiś grat bez licencji?
Widzisz?
To może być człowiek.
Nie wydziela ciepła. Nie ma identyfikatora.
- Co on robi na wolności? - To nowy model kochasia.
Zawsze to odmiana. To na pewno nie człowiek?
Nie chcę wpadki jak w Trenton.
To bezdomny Mecha.
Zwijamy go! Wypuść psy gończe.
Przeszukajcie szałasy.
Jak masz na imię?
David.
Witaj, Davidzie. Ile masz lat?
Nie wiem.
Potrzebujesz opiekunki?
Nie chcesz niani? Mam dobre referencje.
Wiesz, gdzie mieszka Błękitna Wróżka?
Wypuść linę. Tak trzymać!
Otwórz klatkę.
Nie bój się, Davidzie.
Nie utrzymam się.
Cześć! Czyja to zguba?
To wasz piesek?
Odnieś go do Biura Rzeczy Znalezionych.
ROBOCI JARMARK ŚWlĘTO ŻYCIA
- Gdzie David? - Gdzie masz wyłącznik?
Gdzie David?
Pomożesz mi go znaleźć?
Muszę go odszukać.
Niesiesz mnie do Davida?
RZECZY ZNALEZIONE
Wystrzelcie mnie ponad wirnik.
Nie w sam środek. Zmieniłem zdanie.
Panowie, włączcie silniki!
10!
9!
8!
7!
6!
5!
4!
3!
2!
1!
A my?
Co z nami?
Jesteśmy żywi,
a to jest święto życia!
Jesteśmy zdecydowani walczyć
o prawdziwie ludzką przyszłość!
- Jak masz na imię? - Cześć, Teddy.
Cześć, Davidzie.
Kręćcie to!
Kręćcie Psy Motogończe!
- Tato! - Wyjdź, tu jest nakopcone.
W klatce jest chłopiec.
- Co? - W klatce jest chłopiec.
Prawdziwy! Za kratkami.
- W zagrodzie? - W tym więzieniu.
- Reakcje tłumu... - Masz kamerę przy zagrodzie?
Puść ją na jedynkę. Zobaczymy.
- Czego szukasz? - Amanda widziała tam chłopca.
- Skąd wiedziałaś? - Od misia.
Ode mnie.
Proszę łaskawie wyłączyć moje czujniki bólu.
Czemu nam to robią?
Historia się powtarza.
Rytuał krwi i elektryczności.
Przy pierwszej okazji wyłapują nas,
co pozwala im zachować przewagę liczebną.
Nadeszła moja godzina? Żegnajcie wszyscy.
- Broń mnie, broń mnie! - Jeszcze nie. Chcą jego.
Broń mnie.
Ochrona?
Czy ktoś zgłaszał zaginięcie dziecka?
Dzięki.
Mały! Chłopcze!
Jak masz na imię?
Nie ugryzę cię.
Pokaż no się.
Nic ci nie zrobię. Tylko cię obejrzę.
- Jesteś maszyną. - Jestem chłopcem.
To chłopiec-zabawka?
Mam na imię David.
Niemożliwe.
Wciąż jestem sprawny. Mogę pracować w ciemności.
Siadł mi tylko reflektor. Uderzyłem nim o belkę.
Żegnaj, Davidzie.
Nikt nigdy nie budował dzieci. Bo niby po co?
Może na zamówienie. Dla burżujki, bojącej się porodu.
Mnie zrobili na zamówienie.
75 lat temu Time ogłosił mnie Mechem Roku.
Pierwszorzędna robota.
Czyjeś ukochane dzieło.
Jesteś jedyny w swoim rodzaju, wiesz?
- Kto cię zrobił? - Mamusia.
Ma udawać człowieka.
Jaka firma cię zrobiła? Serwis USA, Robiville,
- Cybertronics? - Moją mamusią jest Monica.
Pogadamy?
Chcesz go wycofać?
Nie wyrzucę tak oryginalnego wyrobu.
Bezcelowa oryginalność jest jak biały słoń.
Masz forsę.
- Co z nim zrobisz? - Wykorzystam.
Na estradzie.
Miałem fart, że cię spotkałem.
- Puść go. - Staram się.
- Nie puszczaj! Broń mnie! - Jak chcecie.
Panie i panowie,
chłopcy i dziewczęta w każdym wieku.
Czego to ludzie nie wymyślą?
Patrzcie!
Malutki robocik-zabawka, żywa lalka.
Wiadomo, po co powstał:
by wygryźć z naszych serc żywe dzieci.
To kolejna obelga dla ludzkiej godności,
spisek na rzecz eliminacji Dzieci Bożych.
Oto nowy typ dziecka,
stworzony w tym celu.
Nie dajcie się nabrać
temu mistrzowskiemu dziełu.
Ten symulator dziecka to dzieło geniuszu.
Ale gdy padnie cios,
na waszych oczach rozpadnie się kłamstwo.
Nie palcie mnie! Nie jestem Pinokiem!
Nie zabijajcie mnie. Jestem David!
Mechy nie błagają o litość. To chyba dziecko.
Udaje, żeby nas rozbroić.
Zobaczcie, jak naśladują nasze uczucia.
Cokolwiek udaje ten symulator, pamiętajcie:
niszczymy coś sztucznego.
Niech ten, kto nie zna grzechu sztuczności,
rzuci pierwszy kamień.
To dziecko!
Johnson, potwór z ciebie!
Zabierzcie go, nim zdemolują stadion.
PAMlĘCI DA VIDA
- Znaleźliśmy go. - Gdzie?
- Na Robocim Jarmarku. - Żyje?
Jest cały.
Widzę księżyc.
- Prawdziwy? - Nie wiem.
Wschodzi?
Jeszcze nie wiem.
Nie idźmy tam.
- Gdzie idziemy? - Tędy.
Też jesteś w tarapatach? Uciekłeś?
- Mama kazała mi uciekać. - Czemu?
- Chyba dlatego, że Henry mnie nie lubił. - A to czemu?
- Bo Martin wrócił. - Jaki Martin?
Ich prawdziwy syn.
Jak znajdę Błękitną Wróżkę, wrócę do domu.
Mama pokocha mnie, jak będę prawdziwym chłopcem.
Wróżka to Mecha, baba czy facet?
Kobieta.
Kobieta?
Znam się na nich.
Czasem proszą o mnie po imieniu.
Wiem o nich wszystko, co można wiedzieć.
Każda jest inna. A jak mnie poznają...
zmieniają się. Wiem, gdzie są.
- Gdzie? - W Rouge City.
Za rzeką. Pieszo tam nie dojdziemy.
Ktoś musi nam pomóc.
To ryzykowna wyprawa.
Będziemy jechali...
w stronę księżyca.
Tam jest dużo kobiet?
- Tyle, ile gwiazd na niebie. - Jak znajdziemy tę właściwą?
Zapytamy doktora Wie.
On wie wszystko.
Jak ona się nazywa?
Po prostu Błękitna Wróżka.
Błękitna Wróżka.
W świecie Orgów błękit to kolor melancholii.
Ale moje usługi przywrócą rumieńce każdej.
Także jej. Będzie krzyczała do księżyca:
"O tak! Boże!"
Zostaniesz prawdziwym chłopcem, a ona - prawdziwą kobietą,
i wszystko będzie wspaniale,
bo mnie uratowałeś,
a klientki, co mnie kochały, znów będą szalały.
"Żigolak Joe, siemanko!"
Czemu tańczysz?
Bo to mój zawód.
Chodźmy. Wszystkie drogi prowadzą do Rouge.
Tak się mówi, nie?
Są dziewczyny w waszym wieku, takie jak ja.
Rozkosz bez poczucia winy.
Bez ryzyka ciąży, bez teściów.
Pracujemy nad wami, pod wami i dla was.
Jesteśmy w tym lepsi niż jakikolwiek człowiek.
Jeśli nas przewieziecie do Rouge City, dostaniecie to,
i dużo, dużo
więcej.
Właźcie.
Powiedzcie "aaa" .
To budynek Kociaka.
Tu agencja mnie testowała.
Frak. Pompatyczna buda. Jeszcze w niej nie pracowałem.
Przyjmują tylko modele sierra,
zbudowane w Szwecji.
Nie poznają się na dowcipie.
To Mildred. Musisz tam wejść.
Czy to ty?
To Pani Niepokalanego Serca.
Nasi stwórcy poszukują swoich stwórców.
W tym budynku składają dłonie, śpiewają,
a gdy wyjdą - szukają nas.
Złapałem tu sporo klientek.
A gdzie jest Błękitna Wróżka?
To nam powie dr Wie.
Tam idzie każdy, kto ma jakieś pytanie.
Tam jest poczciwy doktor.
DR WIE
Umysły głodne wiedzy, witajcie u doktora Wie.
Szybka strawa dla umysłu
w 40 tysiącach lokali w całym kraju.
Pytajcie. Wiem wszystko.
Gdzie znajdę Błękitną Wróżkę?
Pytaj i płać. Pięć za dwa, trzecie darmo dam.
Pięć nowych dolarów za dwa pytania, trzecie pytanie darmo.
W naszych czasach najdroższa jest informacja.
- Mam tyle. - 10 nowodolców i dziesiątak.
W sumie 7 pytań.
Powinno wystarczyć.
To cwaniak,
wyciśnie nas na wiór. Ale trzeba spróbować.
Witajcie, koledzy. Fakty czy fikcja?
Dla analfabety i uczonego, od baśni po religię.
Kto jest kim, gdzie co jest,
albo nagie fakty.
- Nagie fakty? - Pierwsze pytanie.
Jest to określenie...
To się nie liczy, to nie pytanie.
Nie zmieniaj intonacji na końcu zdania.
- Nagie fakty. - Jeszcze sześć pytań.
Gdzie znajdę Błękitną Wróżkę?
W ogrodzie botanicznym.
K witnie dwa razy w roku, kwiatostan rozgałęziony.
Jeszcze pięć pytań.
Kim jest Błękitna Wróżka?
Jesteś samotny, smutny, szukasz przyjaciela?
Błękitna Wróżka zapewni ci towarzystwo.
Jeszcze cztery pytania.
Spróbujmy bajek.
Nowa kategoria.
Bajki wróżki.
Bajki o wróżkach.
Nie, bajki o wróżkach.
Kim jest Błękitna Wróżka?
Pinokio Carla Collodiego.
"Rozległ się jakby trzepot skrzydeł
i na parapecie wylądował duży sokół.
"Czego chcesz, piękna wróżko?"
To ona!
"Bo to błękitnowłose dziewczę
było poczciwą wróżką,
która żyła w owym lesie..."
To ona!
Tylko jej podobizna. Ale dobrze!
Ale skoro bajki są prawdziwe, powinny być w nagich faktach.
W faktach?
Ani słowa więcej.
Nowa kategoria.
Połącz...
nagie fakty
z bajkami.
Zapytaj
jeszcze raz.
Jak
Błękitna Wróżka
może zrobić
z robota
prawdziwego chłopca?
Pójdźże ze mną, ludzkie dziecię, nad wodami i po lesie.
Wróżce szybko podaj rękę.
Świat jest zły i niepojęty.
Droga będzie niebezpieczna, lecz nagroda za to wielka.
W książce Jak robot może zostać człowiekiem?
profesor Hobby pisze, jak tego dokonać.
Pomożesz mi znaleźć Wróżkę?
To niewykluczone.
Nasza Błękitna Wróżka istnieje tylko w jednym miejscu.
Na końcu świata, gdzie płaczą lwy.
Tam się rodzą marzenia.
Wielu Mechów tam poszło i nie wróciło.
Dlatego nazywamy Manhattan końcem świata.
I dlatego musimy tam iść.
Czekaj!
A jeśli ta wróżka nie jest prawdziwa?
Jeśli jest zaczarowana? Czary to zagadka.
Tylko Orgowie wierzą w niewidzialne. To nas dzieli.
A może to pasożyt,
żerujący na sztucznej inteligencji?
Ludzie nas nienawidzą, są zdolni do wszystkiego.
Mamusia mnie nie nienawidzi.
Bo jestem wyjątkowy.
Nigdy przedtem nie było takiego jak ja.
Kiedy będę prawdziwy, jak Martin,
mama będzie mi czytała, śpiewała,
będzie mnie przytulała
i ciągle mówiła, że mnie kocha.
Kocha to, co dla niej robisz,
tak jak moje klientki.
Ale nie kocha ciebie. Nie mogłaby.
Nie jesteś z ciała i krwi, nie jesteś kotem ani kanarkiem.
Zostałeś zaprojektowany i zbudowany jak my wszyscy.
A zostałeś sam, bo mieli cię dosyć,
kupili nowszy model,
obraziłeś ich albo coś im zepsułeś.
Stworzyli nas zbyt mądrych, zbyt szybkich i licznych.
My płacimy za ich błędy, bo końca świata
doczekamy tylko my.
Dlatego nas nienawidzą. I dlatego musisz zostać tu.
Ze mną.
Pa, Joe.
DR WIE
Odsunąć się!
Dalej od drzwi!
Wpakowałeś się.
Ruszaj się.
Uważaj, to nie zabawka.
- Cel lotu? - Manhattan.
Mechom wstęp wzbroniony.
- Manhattan. - Jesteśmy na miejscu.
Miasto na dnie morza, na końcu świata.
"Gdzie płaczą lwy. "
Zawróć, Joe.
Nie poddamy się tak prędko.
Leć z powrotem.
Panie profesorze!
Pójdźże ze mną, ludzkie dziecię, nad wodami i po lesie.
Wróżce szybko podaj rękę.
Świat jest zły i niepojęty.
Panie profesorze?
Tu uczą, jak być prawdziwym?
Uczą czytać.
Ty jesteś prawdziwy?
Pewnie tak.
Jesteś mną?
- Jestem David. - Nieprawda!
Prawda. Jestem David.
Ja też.
Cześć, David.
Umiesz czytać?
Może poczytamy razem?
Bądźmy przyjaciółmi.
Nie oddam ci jej.
Co?
Ona jest moja. Jestem jeden jedyny.
Ja jestem David! Jestem David!
Jedyny! Wyjątkowy! Jestem David!
Nie oddam ci jej!
Tak, jesteś David.
Profesor Hobby.
Czekałem na ciebie.
Przysłał mnie doktor Wie. Błękitna Wróżka też tu jest?
Powiedziała mi o niej Monica.
- Czego oczekujesz od wróżki? - Chcę być prawdziwy.
Ależ jesteś prawdziwy.
Jak żadne moje dzieło. Czyli chyba ja jestem tą wróżką.
Nieprawda. Ona miała być tu, w mieście na końcu świata...
Wmówiłem mu to, żeby cię tu ściągnął.
To była nasza jedyna interwencja.
Jedyny trop, jaki mu podsunęliśmy
do przekazania tobie.
Żebyś do nas trafił.
Przed tobą roboty nie miały marzeń
ani pragnień.
Czy ty wiesz, czego dokonałeś?
Uwierzyłeś w bajkę i w imię miłości
wyruszyłeś w podróż.
A przede wszystkim - nikt cię tego nie uczył. Zniknąłeś nam z oczu.
Próba była prosta:
jaki wniosek wyciągniesz?
Czy uznasz, że wiara we wróżki
to typowa ludzka słabość...
Czy też otrzymasz największy dar -
zdolność spełniania marzeń?
Jeszcze żadna maszyna tego nie osiągnęła.
Nie jestem jedyny w swoim rodzaju?
Mój syn był jedyny.
Ty jesteś pierwszy w swoim rodzaju.
Głowa mi pęka.
Chcesz poznać swoich prawdziwych ojców i matki?
Chcą z tobą porozmawiać.
Zaczekaj tu, zawołam ich.
Opowiesz nam o swoich przygodach.
Podziękujemy ci
i powiemy, co cię dalej czeka.
NARESZCIE KTOŚ DO K OCHANIA
Mamusia...
Widziałem to!
Widziałem jej dom. Tutaj, pod nami.
- Naprawdę? - Czeka na mnie.
Jak już będziesz prawdziwy, opowiadaj o mnie paniom.
- Żegnaj, Joe. - Żegnaj.
ZANURZENIE
Jestem.
Byłem.
David, bądź ostrożny.
Dawno, dawno temu...
- Wróżka jest cała. - Co się stało?
- Nie wiem. - Jesteśmy w klatce.
Błękitna Wróżko...
Proszę.
Błagam, zrób ze mnie prawdziwego chłopca.
Proszę.
Błękitna Wróżko...
Proszę!
Niech
będę prawdziwy.
Błękitna Wróżko! Proszę.
Niech będę prawdziwy.
Zrób ze mnie prawdziwego chłopca.
Proszę, Błękitna Wróżko.
David błagał Wróżkę,
a ona wciąż się uśmiechała.
Witała go bez końca.
W końcu reflektory zgasły,
ale za dnia David wciąż ją widział.
I wciąż do niej przemawiał.
Błagał, aż morskie anemony obumarły,
aż ocean zamarzł,
a lód uwięził amfibiokopter i Błękitną Wróżkę...
A David wciąż ją widział:
błękitnego ducha w lodzie.
Wiecznie
się uśmiechała
i czekała na niego.
W końcu przestał się ruszać.
Siedział z otwartymi oczami
i patrzył przed siebie w mrok nocy.
Mijały dni...
Dzień za dniem.
I tak minęły dwa tysiące lat.
Ten pojazd utknął pod ruinami, nim ocean zamarzł.
Czyli to są oryginały. Znały żywych ludzi.
Teddy, wróciliśmy.
Mamusiu!
Wróciliśmy!
Gdzie jesteś?
Szukałeś mnie, prawda?
Całe życie.
I o co chcesz mnie prosić po tak długim czasie?
- Mam życzenie. - Jakie?
Chcę być prawdziwym chłopcem,
żeby mama mnie kochała i nie wyrzuciła.
Zrobię wszystko, co możliwe,
ale nie zrobię z ciebie chłopca.
Gdzie ja jestem?
To niby mój dom, ale jakiś inny.
Tak, jest inny. Ale to twój dom.
Czytaliśmy w twoich myślach.
Zapamiętałeś dosłownie każdy drobiazg.
Chcemy, żebyś był szczęśliwy.
Jesteś dla nas bardzo ważny.
Jesteś jedyny na świecie.
Czy mama niedługo wróci?
Pojechała z Martinem na zakupy?
Ona nigdy nie wróci,
bo minęły dwa tysiące lat
i twoja mamusia już nie żyje.
Kochany Davidzie,
możemy ożywić innych ludzi z twoich czasów.
Skoro możecie ożywiać ludzi,
ożywcie ją!
Możemy ożywić tylko tych, których ciała zamarzły.
Musimy mieć próbkę tkanek.
Kość albo paznokieć.
Tak, Teddy?
Pamiętasz, jak przyciąłeś mamusi włosy?
Henry mną potrząsnął.
I upuściłeś te włosy.
Tak.
Teraz możecie ją ożywić,
tak?
Dajcie mu, czego chce.
Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.
Joe, siemanko!
Często zazdrościłem ludziom
tak zwanego ducha.
Ludzie tłumaczyli sens istnienia na milion sposobów:
tworzyli wiersze, wzory matematyczne.
Ludzie z pewnością są kluczem do sensu bytu.
Ale już nie istnieją.
Mamy taki program naukowy:
możemy odtworzyć człowieka
na podstawie DNA z kości czy zmumifikowanej skóry.
Zastanawialiśmy się,
czy można też odtworzyć pamięć.
Wiesz, co odkryliśmy?
Sama materia czasoprzestrzeni
przechowuje informacje o wszystkich wydarzeniach
z przeszłości.
Ale eksperyment był nieudany.
Ożywieni ludzie żyli tylko jeden dzień.
Szli spać pierwszego dnia po ożywieniu
i wtedy umierali.
Gdy tracili świadomość, ich byt
rozpływał się w mroku.
Okazuje się,
że gdy ktoś wykorzystał swoją ścieżkę w kontinuum,
nie może na nią wejść ponownie.
Gdybyśmy ożywili twoją mamę,
to na jeden dzień.
I nigdy więcej byś jej nie zobaczył.
Może...
Może będzie wyjątkowa.
Może zostanie.
Wiedziałem, że nie zrozumiesz.
Stworzono cię takim młodym.
Może ten dzień będzie taki jak mój dzień pod wodą.
Bez końca.
Jesteś cenną pamiątką
po ludzkości.
Ostatnim dowodem geniuszu tego gatunku.
Chcemy, żebyś był szczęśliwy.
Zaznałeś tak mało szczęścia.
Jeśli mi życzysz szczęścia,
to wiesz, co masz robić.
Słuchaj.
Słyszysz?
Nadszedł nowy ranek.
Idź do niej.
Właśnie się budzi.
Znalazłem cię.
Chyba przysnęłam.
Chcesz kawy?
Mam taką jak lubisz.
Bardzo chętnie.
Kawa mnie obudzi.
Nigdy nie zapominasz, jaką lubię.
Nie.
Nigdy nie zapominam.
Trochę się pogubiłam.
Jaki mamy dzień?
Dzisiejszy.
To był najlepszy dzień w życiu Davida.
Mamusia zapomniała o wszystkich kłopotach.
Nie było Henry'ego, Martina,
cierpienia. Był tylko David.
Miał nic nie mówić Monice.
Gdyby się przestraszyła, wszystko by się zawaliło.
Ale wędrówka Davida była jego tajemnicą,
więc śmiało malował rzeczy, których ona nie widziała.
David nigdy nie miał urodzin, bo się nie urodził.
Upiekli zatem tort i zapalili świeczki.
- Jakie masz życzenie? - Już się spełniło.
Za oknem zaczęło się ściemniać.
David, nieproszony, zaciągnął zasłony.
To ja powinnam utulać do snu ciebie.
Dziwne.
Niesamowite.
Oczy mi się kleją.
Co się ze mną dzieje?
To był piękny dzień.
Kocham cię.
Naprawdę.
Zawsze cię kochałam.
To była ta niekończąca się chwila.
I ta chwila minęła, bo Monica usnęła.
To nie był zwykły sen.
David nigdy by jej nie obudził.
Więc David także poszedł spać.
I pierwszy raz w życiu
poszedł tam,
gdzie rodzą się marzenia.
Tłumaczenie: Magdalena Balcerek
Napisy: ITI Film Studio
Adaptacja: SDI Media Group