"เขาเป็นช่างภาพชื่อดัง"
"เป็นตากล้องนิโกรคนเดียว ของนิตยสาร 'ไลฟ์'"
"เขาเป็นนักแต่งเพลง นักเขียน และผู้กำกับภาพยนตร์"
"ในบรรดาเพื่อนฝูง จากวงการศิลปศาสตร์ของเขา"
"เขาประสบความสำเร็จอย่างคู่ควร ได้รับการยอมรับจากเรื่องนั้น"
"แต่เขาก็ยังเป็นนิโกร ที่อาศัยอยู่ในอเมริกา"
"ชาวอเมริกันผิวขาวไม่ได้รู้จัก กอร์ดอน พาร์กส์ ผู้โด่งดังกันทุกคน"
ตอนผมเดินเข้าไปที่นิตยสาร "ไลฟ์"
เมื่อ 18 ปีก่อน
"ไลฟ์"
"นิโกร... ขอพูดแบบนี้แล้วกัน นิโกรต้องสร้างการป้องกันสองชั้น"
"ตอนคุณยังเด็ก คุณต้องเตรียมตัว"
"ให้ทำอะไรได้มากกว่าเด็กผิวขาว เพื่อที่..."
"เมื่อถึงเวลาที่ความสามารถของคุณ ถูกนำเสนอ"
"แข่งกับคนขาว"
"คุณจะได้รับการยอมรับ เพราะพวกเขาขาดคุณไปไม่ได้"
คำว่า "อยู่ในโลกของคนขาว"
เป็นคำที่ผมไม่ค่อยชอบเท่าไร
คนดำหลายคนใช้กัน คนขาวหลายคนก็ใช้
แต่ผมมองว่านี่คือโลกของผม
"ตำรวจลอสแอนเจลิส ยิงนิโกรไร้อาวุธเจ็ดคน"
"เราอยู่ในรัฐตำรวจ"
- "ยกมือขึ้น อย่ายิง" - "ยกมือขึ้น อย่ายิง"
"ยกมือขึ้น อย่ายิง"
- ไปกันเลย ๆ - ไปกันเลย ๆ
"บัลติมอร์ แมริแลนด์"
"ผมได้แต่จินตนาการว่า ถ้ากอร์ดอน พาร์กส์ยังมีชีวิตอยู่"
"เขาจะทำอะไรได้บ้าง"
"เพื่อพูดถึงปัญหาร้ายแรงเหล่านี้"
แถวนี้มีเรื่องเกิดขึ้นตลอด
"เดวิน อัลเลน ช่างภาพ"
ไปเลย ไอ้หนู
"ผมต้องทำผิดพลาดหลายครั้ง กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้"
"ชีวิตคนดำก็มีความหมาย"
"การประท้วงที่บัลติมอร์ โดยเดวิน อัลเลน 2020"
"ผมต้องดิ้นรน ผมอยู่ข้างถนน"
ผมเสียเพื่อนคนแรกตอนอายุ 16 17 เพราะความรุนแรงของปืน
และมันเปลี่ยนโลกของผมไปเลย
"ผมอยากหันมาเอาดีทางศิลปะ"
"ผมก็เลยไปที่ ร้านบาร์นส์แอนด์โนเบิล"
หยิบหนังสือภาพถ่ายออกมา
แล้วผมก็นั่งดูผลงานของกอร์ดอน
"เขาเป็นคนถ่ายรูปในฮาร์เล็ม"
"เรื่องราวนั้น และแก๊ง"
"ก็ยังดำเนินมาจนถึงวันนี้"
"ผมก็คิดว่า 'ฉันก็ถ่ายเรื่องแบบนี้ได้เหมือนกัน'"
"ฉันจะไปหากล้องมา"
มันจึงเริ่มต้นจากการเดินทางส่วนตัว
"แต่เมื่อผมเข้าสู่ เส้นทางอาชีพมากขึ้น"
- "ขอความยุติธรรมให้เฟรดดี้" - "นั่นคือตอนที่ผมเริ่มตระหนักว่า"
"ภาพถ่ายมีพลังมากแค่ไหน"
"การจลาจลที่บัลติมอร์ 2015"
เพราะอาชีพของผมสร้างขึ้น บนแผ่นหลังที่หักของเฟรดดี้ เกรย์
"ชายวัย 25 ปี อยู่ในอาการโคม่า จากอาการช็อก"
"และเสียชีวิตเจ็ดวันต่อมา"
- เฟรดดี้... - เฟรดดี้...
"ผมรู้ว่าเมืองของผมเป็นยังไง และพลังที่สั่นสะเทือนอยู่ตอนนั้น"
"ผมเลยออกไปที่ถนน"
- ไม่มีความยุติธรรม - ไม่มีสันติ
ไม่มีตำรวจเหยียดผิว
"ตอนที่ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด คือตอนที่เราอยู่ในแคมเดนยาร์ด"
"และตำรวจทุกคนกังวลกับ ความจริงที่ว่า"
"เรามีการแข่งของทีมโอริโอลส์"
"แฟนกีฬาบางคนที่บาร์ เรียกเราด้วยคำเหยียดผิว"
"พวกเขาเรียกเราว่าลิง"
"และนั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง"
"แล้วผู้ชายคนนี้ก็วิ่งผ่านมา"
"เขาขว้างบางอย่างออกไป"
"แล้วผมก็ถ่ายรูปไว้"
"โดยที่ไม่ได้คิดอะไร"
"ผมจำได้ว่าตอนอัปโหลดรูป ขณะกำลังเกิดเรื่องขึ้น"
"ผมก็บอกว่า 'เราเบื่อและเอือมเต็มทีแล้ว'"
"และในช่วงนั้น"
ก็มีสายที่ถูกบล็อกโทรเข้ามา
แล้วเขาก็พูดว่า "นี่โอลีวีเยจากนิตยสาร 'ไทม์'"
"ผมอยากคุยกับเดวิน อัลเลน เรื่องผลงานของเขาในบัลติมอร์"
"คุณสังกัดสำนักพิมพ์ไหน"
ผมก็บอกว่า "ผมไม่มีสังกัดหรอก"
"ผมก็เล่าเรื่องของผมให้พวกเขาฟัง แล้วเราก็ทำบล็อกจากเรื่องนั้น"
"พูดให้น้อย ลงมือทำให้มากขึ้น"
"ผมเข้านอน"
"ผมตื่นขึ้นมา แล้วเห็นการทวีตสารพัด"
บอกว่า "ช่างภาพมือสมัครเล่น จากเวสต์บัลติมอร์"
"ได้ขึ้นปกนิตยสารไทม์"
ผมปล่อยโฮเลย แล้วก็โทรหาแม่
แล้วเธอก็ร้องไห้ ทั้งครอบครัวร้องไห้กันหมด
"อเมริกา 2015 สิ่งที่เปลี่ยนไป สิ่งที่ยังไม่เปลี่ยน"
"เป็นครั้งแรกที่ผมเข้าใจ สิ่งที่กอร์ดอนพูด"
"ว่ากล้องเป็นอาวุธของจริง"
และผมได้รู้ว่าผมทรงพลังแค่ไหน เมื่อมีกล้องในมือ
"จริง ๆ ผมอาจหันไปหาปืนหรือมีด"
"เพื่อเป็นอาวุธในการเอาชีวิตรอด แต่ตอนนั้นผมเลือกกล้อง"
"การถ่ายรูปเป็นวิธีที่ผม แสดงความรู้สึกของตัวเองได้"
"เกี่ยวกับการเหยียดผิวในอเมริกา เกี่ยวกับผู้ถูกกดขี่"
"แล้วผมก็อาจจะก้าวพ้น ประสบการณ์ที่ตัวเองเคยเจอ"
"ผมอยู่ได้ด้วยอารมณ์ของตัวเอง"
"ผมจึงเปลี่ยนอารมณ์เหล่านั้น ให้เป็นงานรับจ้าง"
"ที่ทำให้ผมอยู่รอดได้"
"สิ่งที่ทำให้กอร์ดอน พาร์กส์ ต่างจากศิลปินคนอื่น ๆ"
"คือเขามีประสบการณ์ แบบคนดำขนานแท้"
"เขาเป็นลูกหลานของคนดำ"
"ที่หนีจากการเป็นทาสมา"
"โตมาในแคนซัส"
"ที่เสี่ยงต่อการถูกรุมประชาทัณฑ์ และการก่อการร้ายทางเชื้อชาติ"
"จนเข้าใจถึงความหนักใจ ที่คนผิวสีรู้สึกในพื้นที่เหล่านี้"
ที่คุณต้องวางตัวสองบุคลิก
บุคลิกหนึ่งอยู่ท่ามกลางคนขาว ที่จะทำให้คุณปลอดภัย
และบุคลิกตอนอยู่กับครอบครัวคุณ
ผมว่ามันทำให้เขาเข้าใจ เรื่องราวของคนดำมากขึ้น
"ต้นไม้แห่งการเรียนรู้"
"เขียนและกำกับโดย กอร์ดอน พาร์กส์"
ให้ตายสิ พวกเขาดูสนุกกันมาก กับการพนันนั่นนะ
"แคนซัสมอบอิสรภาพให้คุณ ในด้านหนึ่ง"
"แต่อีกด้าน มันก็พยายามพรากมันไปจากคุณ"
ทัค ๆ เคิร์กกี้มาแล้ว
หนีเร็ว ทัค วิ่ง
หยุดนะ ไม่งั้นฉันยิง
"เพื่อนสนิทของผมสี่ห้าคน ตายจากความรุนแรง"
"ถูกยิงตายประมาณสี่คน"
"แม่อยากให้ผมออกไปจากที่นั่น"
"แม่รู้ว่าที่นั่นอันตรายต่อตัวผม"
"กอร์ดอนใช้ชีวิตพเนจร ในฐานะคนหนุ่ม"
เขาได้งานเป็นบริกรบนตู้เสบียง
ของนอร์เทิร์นแปซิฟิก
"ผมคาดหวังไว้สูง"
"ผมคิดว่าจะได้พิชิตโลกใบใหม่นี้"
เขาต้องถูกไล่ออกจากรถไฟ
- "แอดเจอร์ คาวแอนส์ ช่างภาพ" - เขาต้องไปใช้ชีวิตกับคนจรจัด
เขาต้องผ่านชีวิตหลากหลายรูปแบบ
"แต่เมื่อคุณเดินทางไปทั่วโลก"
"และคุณไปยังสถานที่ ที่ไม่เคยไปมาก่อน"
สิ่งแรกที่คุณต้องทำก็คือสังเกต
และยิ่งคุณสังเกตมากเท่าไร คุณก็ยิ่งเข้าใจ
ว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวคุณ
"เขาจะขึ้นรถไฟ แล้วหยิบนิตยสารมาดูภาพ"
"และเห็นเรื่องราวเบื้องหลัง"
"การมีโอกาสได้ไปเมืองต่าง ๆ"
- "จาเมล ชาแบซซ์ ช่างภาพ" - ที่อยู่ภายใต้สภาพที่ลำบาก
เพื่อเอาตัวรอด และอยู่ท่ามกลางความสกปรก
ความมึนเมาและการเสพติด
"โชคดีที่เขาได้กล้องนั้นมา"
"เม็กซิโก อเมริกัน"
"เขาหัดถ่ายรูปเอง ด้วยการอ่านคู่มือการฝึก"
"สตูดิโอของเขาคือห้องครัวในบ้าน"
และไฟของเขาก็ทำจากกระป๋อง
"นั่นคือวิธีที่กอร์ดอน พาร์กส์ เริ่มถ่ายรูป"
"แล้วก็เอาไปขายให้หนังสือพิมพ์"
"เธองดงามและฉลาด"
"เมื่อช่างภาพผิวดำเริ่มถ่ายภาพ ชีวิตของชาวแอฟริกันอเมริกัน"
"มันก็สร้างความสัมพันธ์ใหม่"
ระหว่างคนดำกับตัวตนของพวกเขา
"กอร์ดอน พาร์กส์ ช่างภาพประจำ"
"พอกอร์ดอน พาร์กส์เข้ามา"
"เขาพบคุณค่าและความน่าสนใจ"
และศิลปะ ในชีวิตของคนธรรมดา
"ภาพโดยกอร์ดอน พาร์กส์"
"ในยุคนั้น ในสังคมตอนนั้น"
"ที่มีคนบอกคนดำบ่อย ๆ"
- "เอวา ดูเวอร์เนย์" - ว่าเราเป็นอาชญากร
- "ผู้ผลิตภาพยนตร์" - เราอัปลักษณ์ เราไม่มีค่าพอ
ที่จะเป็นจุดสนใจ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร
"ดัชเชสแห่งกลามัวร์"
"กอร์ดอนใช้เลนส์กับไฟส่องมาที่เรา เพื่อตัวเราเอง"
"เธอมีบุคลิกเฉพาะตัว"
และทำให้เราได้เห็น ความสง่างามของชีวิต
ที่เราเป็น และสถานที่ที่เราอยู่
"อยู่ในวงสังคมเสมอ"
"ในเดือนมกราคม 1942 พาร์กส์ได้รับข่าว"
"ว่าเขาได้รับทุน"
"ให้ไปทำงานหนึ่งปี"
ที่สำนักบริหารความมั่นคง ทางเกษตรกรรมในวอชิงตัน
"เป้าหมายของเอฟเอสเอคือ หาที่ทำกินใหม่ให้เกษตรกรอเมริกัน"
"ผู้สูญเสียที่ดินไปช่วงพายุฝุ่น"
"อาเทอร์ รอธสไตน์ 1936"
"ก็เลยตั้งหน่วยช่างภาพ และผู้ผลิตภาพยนตร์"
"ที่จะช่วยบันทึกภาพ งานที่พวกเขาทำ"
"ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของ ชายที่ชื่อ รอย สไตรเกอร์"
"โดโรเธีย แลงจ์ 1936"
"ช่างภาพหลายคนที่ทำงานให้สำนัก บริหารความมั่นคงทางเกษตรกรรม"
กลายเป็นฮีโร่ของกอร์ดอน พาร์กส์
และเขาก็สนใจในกระบวนการ และวิธีการของพวกเขามาก
"เบน ชาห์น 1938"
"เขาก็เลยคิดว่า 'ให้ผมออกไป'"
"แล้วเรียนรู้กับรอย สไตรเกอร์ ดีกว่า"
"เขาเป็นคนสอนผมว่า เวลาทำข่าว"
"ไม่ใช่ให้คุณยอมรับผู้คน"
"แต่ต้องให้ผู้คนยอมรับคุณ"
เพราะคุณไปหาพวกเขา ขอให้พวกเขาช่วยคุณ
"รอย สไตรเกอร์แนะนำกอร์ดอน ให้รู้จักแม่บ้านคนหนึ่ง"
"ที่ทำความสะอาดสำนักงาน ในกระทรวงเกษตร"
"ผู้หญิงคนนั้นชื่อเอลล่า วัตสัน"
"เขาถ่ายรูปเธอตอนทำงาน กวาดพื้น"
"ทำความสะอาดสำนักงานต่าง ๆ"
"ในสำนักงานหนึ่งมีธงชาติอเมริกา"
"แขวนอยู่บนผนัง"
"นี่คือผู้หญิงที่ในบางแง่มุม เป็นกระดูกสันหลังของอเมริกา"
แต่เธอกลับยืนอยู่หน้าธงชาติ
ต่อหน้าอเมริกา ที่ไม่เชื่อมั่นในตัวเธอ
"กอร์ดอน พาร์กส์ เป็นหนึ่งในฮีโร่ของผม"
"เอลล่า วัตสัน"
สำหรับผม รูปนี้พูดถึง บรรพบุรุษของเรา...
"สไปก์ ลี ผู้ผลิตภาพยนตร์"
ตั้งแต่ปี 1619...
ตอนที่เรือขนทาสลำแรก มาถึงเจมส์ทาวน์ เวอร์จิเนีย
"เราต่อสู้และตายเพื่อประเทศนี้"
เรารักประเทศนี้ แต่ไม่ได้รับความรักตอบ
นั่นคือสิ่งที่รูปนี้บอกผม
"แล้วผมก็นึกถึงแกรนต์ วูด กับอเมริกันกอธิก"
"ผลงานของกอร์ดอน พาร์กส์"
"ผมบอกว่า มือหนึ่งถือไม้กวาด อีกมือถือไม้ถูพื้น"
"แล้วยืนตรงหน้าธงชาติอเมริกานะ"
"เช้าวันต่อมาผมล้างรูป เอาไปวางบนโต๊ะของสไตรเกอร์"
"เขาแทบจะเป็นลม"
"เขาบอกว่า 'พระเจ้า คุณจะทำให้เราโดนไล่ออกกันหมด'"
"เธอยืนอยู่หน้าธงชาติอเมริกา"
ในสังคม ในประเทศ
และในรัฐบาลที่ไม่ยอมรับเธอ ในฐานะมนุษย์เต็มตัว
"ผมแสดงออกอย่างซื่อตรง กล้าหาญ และอุกอาจมาก"
"รู้ไหม มันทำให้ฉันนึกถึง คำพูดของมัลคอล์ม เอกซ์"
"คนที่ถูกเกลียดชังที่สุด ถูกทารุณที่สุด"
"และถูกข่มเหงที่สุดในอเมริกา คือผู้หญิงผิวดำ"
"นี่ไงล่ะ เห็นชัดบนสีหน้าของเธอเลย"
"อเมริกันกอธิก"
"พาร์กส์ตามถ่ายรูป เอลล่า วัตสันต่อไป"
"เขาทำงานกับเธออยู่หลายสัปดาห์"
"เขาถ่ายรูปเธอที่โบสถ์ และในชุมชนของเธอ"
"มีรูปหนึ่ง ที่เขาถ่ายเอลล่า วัตสันที่บ้าน"
"รูปนั้นถูกแบ่งครึ่ง"
"คุณเห็นเอลล่า วัตสันอยู่ทางซ้าย"
"ช่วยป้อนอาหารเด็กเล็กคนหนึ่ง"
"ทางขวาของรูปมีกระจก"
"และลูกสาวบุญธรรมของเธอ ก็สะท้อนอยู่ในกระจก"
"แล้วคุณยังเห็นรูปถ่าย"
"เป็นรูปพ่อแม่ของเอลล่า วัตสัน"
"คุณจึงได้เห็นคนสี่รุ่นในครอบครัวนี้"
"ทั้งหมดอยู่ในรูปถ่ายใบเดียว ที่วางองค์ประกอบอย่างมีชั้นเชิง"
"นั่นคือจุดเปลี่ยนสำหรับเขา"
"สิ่งที่อยู่ในโปรเจกต์นี้"
"ทำให้เขาเข้าใจว่า มันสำคัญแค่ไหน"
"ที่ต้องทำความรู้จักคนที่ถูกถ่าย"
เพื่อพยายามถ่ายทอด ความเป็นมนุษย์ของบุคคล
ที่เขากำลังถ่ายรูปอยู่
"นิวตัน มิสซิสซิปปี"
มันเกาะติดผมแบบนี้แหละ
เพราะผมไม่ค่อยได้ใช้เวลากับมัน
มันบอกว่า "ฉันจับนายได้แล้ว"
"ไปไหนไม่ได้แล้ว"
- หมายความว่าไง - ใช่ "นายมัวแต่ทำอะไรอยู่"
"ทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวได้ไง"
มองทางนี้ค่ะ คุณสไมลีย์
"ตอนอ่านอัตชีวประวัติของกอร์ดอน 'อาวุธที่ผมเลือก'"
"ทุกอย่างที่เขาเผชิญมา"
"กว่าจะหาจุดยืนด้วยตัวเอง"
"กว่าจะพูดผ่านกล้องได้ว่า"
"นี่คือวิธีที่ฉันจะสร้างชื่อให้ตัวเอง"
"และเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง"
"ที่ฉันไม่ชอบเกี่ยวกับอเมริกา"
"ฉันจึงจำได้ขึ้นใจ เพราะฉันโตมา"
"ในบ้านโกโรโกโสข้างรางรถไฟ"
"ในเมืองอุตสาหกรรมเล็ก ๆ เห็นทุกคนหายไป"
"และเมืองหดตัวลง และถูกริบสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานไป"
"ฉันจึงพบความสามารถในการทำใจ และก้าวต่อไปผ่านศิลปะ"
"มันเริ่มจากการวาดภาพและลงสี"
"และในที่สุดก็ขยับไปเป็น การถ่ายภาพ"
ภาพถ่ายพวกนั้นช่วยให้ฉัน รักษาชีวิตตัวเองไว้ได้
ในปี 2016 ฉันได้รับงาน
จากนิตยสาร "แอล" และบริษัทเฮิสต์
"ให้ทำภาพถ่ายเรียงความ เกี่ยวกับวิกฤตน้ำที่ฟลินต์"
"มันไม่ปลอดภัยที่จะดื่มน้ำ ในเมืองฟลินต์ รัฐมิชิแกน"
"ฟลินต์ตัดน้ำประปาผ่านดีทรอยต์"
"แล้วเริ่มสูบน้ำจากแม่น้ำฟลินต์แทน"
"น้ำในแม่น้ำที่มีฤทธิ์กัดกร่อนสูง ไหลผ่านท่อตะกั่วของเมือง"
"ทำให้สารตะกั่ว เจือปนเข้าไปในน้ำ"
"กรองตะกั่วออกไป"
"นั่นคือตอนที่ฉันกับเช คอบบ์ ได้รู้จักกัน"
"แล้วสร้างมิตรภาพ ที่แน่นแฟ้นนี้ขึ้นมา"
"เป็นเวลาหลายเดือน ที่ฉันถ่ายรูปเช"
"กับลูกสาววัยแปดขวบของเธอ ไซออน"
"และเชต้องตัดสินใจ"
"เพื่อปกป้องสุขภาพของลูกสาว"
และปัญหาของตะกั่ว ในตัวเด็กอายุแปดขวบก็คือ
มันจะซึมเข้าไปในสมอง
"ไม่น่าจะเกินหนึ่งสัปดาห์"
"ที่ฉันถ่ายรูปเชในฟลินต์"
"เธอบอกว่าพ่อเธอ ส่งบางอย่างมาให้"
"เป็นรูปของเธอตอนอายุ 12 กำลังจิบน้ำครั้งแรก"
"จากบ่อน้ำผุด บนที่ดินที่พ่อเธออาศัยอยู่"
"ในมิสซิสซิปปี"
"พร้อมข้อความที่บอกว่า"
"น้ำนี่จะไม่ฆ่าลูกนะ กลับบ้านเถอะ"
"เธอจึงตัดสินใจ แยกจากแม่ของเธอ"
"แล้วย้ายกลับลงใต้"
"ที่พ่อของเธออาศัยอยู่บนที่ดิน ที่เป็นของครอบครัวเขามาตลอด"
ตัวโตขึ้นเยอะเลย
นี่คือคนที่ฉันเห็นตอนเป็นทารกเหรอ
ตอนที่หนูเริ่มฝึกท่าคาราเต้
เขาคิดว่าเขาทำได้ เขาเลยเกาะข้าวของ
แล้วก็ล้มก้นจ้ำเบ้า
"ฉันเลยกลับไปมิสซิสซิปปี"
"เพื่อสานต่องานที่ฉันตั้งใจไว้ กับเช คอบบ์"
"ลูกสาวของเธอ ไซออน ที่ตอนนี้อายุ 12 ปีแล้ว"
"และพ่อของเช คุณดั๊ก สไมลีย์"
ขอบคุณพระเจ้าสำหรับอาหารมื้อนี้ และสิ่งต่าง ๆ ที่ประทานให้เรา
ขอบคุณครับ
- เอเมน - เอเมน
"มันจึงเป็นช่วงเวลาที่วุ่นวาย ที่จะเข้าไปในชีวิตของเช"
"เธอไม่จำเป็นต้องไว้ใจฉันเลย แต่ฉันว่ามันย้อนกลับไปที่กอร์ดอน"
คุณต้องไปอยู่ด้วย และพูดคุยกับผู้คนให้นานที่สุด
"ฟลินต์คือครอบครัว ตอนสอง ลาโตยา รูบี เฟรเซอร์ 2017"
"ฉันได้รู้จักคน ที่เป็นตัวเอกของงานฉัน"
"และได้เรียนรู้ที่จะเห็นอกเห็นใจ"
"และให้ความรู้สึกของพวกเขา นำทางฉัน"
"ผ่านท้องถิ่นที่พวกเขาอาศัยอยู่"
นี่เป็นบทเรียนที่แท้จริง ไม่ใช่แค่เรื่องการเห็นอกเห็นใจ
แต่รวมถึงการรับฟัง และทำตามคำแนะนำ
"และปล่อยให้ภาพ ถูกเล่าเรื่องโดยคนอื่น"
"นั่นเป็นการร่วมมือกันอย่างแท้จริง"
และฉันรู้จักจับจังหวะเหล่านั้น เพราะฉันพินิจพิเคราะห์ผลงาน
ที่ราล์ฟ เอลลิสันกับกอร์ดอน พาร์กส์ ร่วมมือกันทำในช่วงปลายยุค 40
"ราล์ฟ เอลลิสัน เขียนเรื่อง 'อินวิซิเบิลแมน'"
"ผมทำข่าวเรื่องผู้ที่ต้องการ การรักษาทางจิตเวชในฮาร์เล็ม"
"ภาพชุด 'ฮาร์เล็มไร้ตัวตน'"
"โดยกอร์ดอน พาร์กส์ และราล์ฟ เอลลิสัน 1948"
เอลลิสันเขียนคำประกาศเจตนารมณ์ ให้กอร์ดอน พาร์กส์
"มีชื่อว่า 'ปัญหาภาพข่าว'"
"ปัญหาภาพข่าว"
"เขาอยากให้ภาพถ่าย เป็นทั้งรายงานข่าวและสัญลักษณ์"
และวลีนี้ก็กลายเป็น หลักการนำทางของกอร์ดอน พาร์กส์
ตลอดอาชีพของเขา
"ความคิดที่ว่าภาพถ่าย มีอะไรมากกว่า"
"สิ่งที่ถูกถ่ายทอดออกมา"
"เอลลิสันแจกแจงรายละเอียด ของภาพบางประเภท"
ที่เขาอยากให้พาร์กส์ถ่ายออกมา
"ภาพที่ส่งผลต่อจิตใจของคนดู"
"ความรู้สึกของสถานที่"
"ความรู้สึกของการถูกปล้น และลดทอนความเป็นมนุษย์"
ในแบบที่สร้างแรงกระเพื่อม อย่างมีสุนทรียะทางภาพ
"ภาพชุด 'ชายผู้ไม่มีใครเห็น'"
"โดยกอร์ดอน พาร์กส์ และราล์ฟ เอลลิสัน 1952"
"ต่อมาในปี 1952 พาร์กส์เข้าหาราล์ฟ เอลลิสัน"
เอลลิสันเพิ่งตีพิมพ์ "อินวิซิเบิลแมน"
"แล้วเขาก็พูดว่า 'มาร่วมงานกันอีกเถอะ'"
"เพื่อฉลองการตีพิมพ์"
"อาร์เคโอ อาลัมบรา"
"พวกเขาจึงลงไปเดินถนนอีกครั้ง"
"และพวกเขาสร้างภาพถ่าย"
"ที่สื่อถึงเกือบทุกฉากในหนังสือ"
"ภาพพวกนี้เหมือนถ่ายไว้ในยุคทาส"
เราทุกคนพยายามระวัง พวกจับคนไปเป็นทาส
แล้วพี่ชายคนนี้ก็หนีมาจากไร่
และเขากำลังหนีเอาชีวิตรอด
พาร์กส์นำแฟ้มผลงานภาพ ที่เขาถ่ายไว้ในการร่วมงาน
กับราล์ฟ เอลลิสันในปี 1948 ไปเสนอที่นิตยสาร "ไลฟ์"
"เสนอเรื่องราว เกี่ยวกับหัวหน้าแก๊งในฮาร์เล็ม"
"นิตยสาร 'ไลฟ์' คือคัมภีร์ไบเบิล"
"ไลฟ์"
"ผู้คนอ่านหนังสือพิมพ์ ฟังวิทยุ"
"แต่สำหรับหลายคน"
"นิตยสาร 'ไลฟ์' ต่างหาก ที่ช่วยให้พวกเขาเข้าใจ"
ว่าเกิดอะไรขึ้นในอเมริกา
"ผมเจอบรรณาธิการภาพ"
"ที่เสนอเงินก้อนโตให้ผม 500 ดอลลาร์"
"เพื่อทำข่าวแก๊งฮาร์เล็ม"
"ตอนผมเดินออกมาจากที่นั่น ผมกลัวมาก"
คุณจะเดินเข้าไปขอหัวหน้าแก๊ง
ให้ผมถ่ายรูปตัวเป็น ๆ ได้ยังไง ในเมื่อเขาซ่อนตัวจากตำรวจอยู่
"ผมใช้วิธีโยนหินถามทาง ตอนไปที่สถานีตำรวจครั้งแรก"
"ถามสายสืบคนหนึ่งว่า รู้จักหัวหน้าแก๊งแบบนี้ไหม"
พวกเขาบอกว่า "ใช่ เรารู้จักหลายคน"
"แต่ไม่มีใครยอมให้คุณถ่ายรูปหรอก"
"ตอนผมอยู่ที่โรงพัก มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา"
"แล้วเขาก็ด่าจ่าที่ทำงานธุรการ เกี่ยวกับอะไรสักอย่าง"
"ผมเลยถามเพื่อนสายสืบว่า 'หมอนั่นเป็นใคร'"
"เขาบอกว่า 'นั่นคือหัวหน้าแก๊งที่ฉาวโฉ่ที่สุด'"
"ในฮาร์เล็ม"
"เขาชื่อเร้ด แจ็กสัน"
"ผมบอกเขาว่า ผมมาจาก 'ไลฟ์' และอยากทำบทความเรื่องเขา"
"บอกกันตรง ๆ เลย นั่นคือวิธีที่ผมได้บทความนั้นมา"
"ตอนแรกผมไม่ได้ถ่ายรูปเลย"
"ผมแค่นั่งกับพวกเขา ที่ระเบียงในฮาร์เล็ม"
"ในช่วงฤดูร้อนที่ร้อนระอุ แล้วฟังพวกเขาคุยกัน"
"แล้ววันหนึ่งเขาก็พูดว่า"
"เมื่อไหร่จะใช้กล้องล่ะ"
"ผมบอกว่า..."
"เมื่อเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น"
นี่คือสิ่งที่เขาได้จากงานของสำนัก บริหารความมั่นคงทางเกษตรกรรม
ที่เขาเคยทำกับเอลล่า วัตสัน
"เขารู้ว่าเขาต้องรู้จักบุคคลให้ดี"
"และใช้เวลากับพวกเขา"
เร้ดค่อนข้างน่ากลัว
แต่พวกเขาสร้างสายสัมพันธ์ อันแน่นแฟ้นต่อกัน
และกอร์ดอนก็ยอมรับ ความเป็นผู้นำของเขา
"พวกเขาพัฒนาความสัมพันธ์ ที่ไม่เหมือนใครขึ้นมา"
"ผมอยู่กับแก๊งของเขา ประมาณสามเดือน"
"เขาถ่ายรูปเร้ดในชีวิตประจำวัน"
"ทำอาหารในครัวกับแม่"
"ล้างจาน"
นั่งกับน้องชาย ขณะที่น้องเขาอ่านหนังสือ
เป้าหมายของเขาคือสร้างเรื่องราว จากมุมมองของคนวงใน
เขาเพิ่มระดับความซับซ้อน และความเข้าใจ
ที่คุณไม่อาจหาได้จากภาพถ่ายอื่น
ไม่มีใครเป็นนักเลง ตลอด 24 ชั่วโมงหรอก
ทุกคนที่เป็นนักเลงก็มีครอบครัว
"เขายังถ่ายรูปเร้ดบนถนน กับสมาชิกในแก๊งของเขาด้วย"
"เขาถ่ายภาพการทะเลาะวิวาท และความรุนแรง"
"มันจึงเป็นมุมมองที่น่าสนใจ เกี่ยวกับชีวิตของคนหนุ่ม"
ที่เป็นหัวหน้าแก๊ง
"เด็กหนุ่มสองคนถูกฆ่า ขณะที่ผมอยู่กับเขา"
"รูปหนึ่งใน 'ไลฟ์' คือรูปเฮอร์บี้นอนอยู่ในโลง"
"เขาถูกแทงที่คอ และบางส่วนของหัว"
"เร้ดยกหัวเฮอร์บี้ขึ้น คลำแผล"
"แล้วบอกว่า 'เราจะทำแบบเดียวกันกับพวกมัน'"
"ผมคิดว่ากอร์ดอนเห็นตัวเอง ในเร้ด แจ็กสัน"
เพราะถ้ากอร์ดอนไม่หันมาจับกล้อง
เขาก็อาจเป็นเหมือนเร้ด แจ็กสันได้
"เขาเห็นเด็กหนุ่มที่มีศักยภาพสูง"
"เขาเป็นผู้นำ เขาเห็นว่า เร้ดไม่มีพ่อ"
"ในขณะเดียวกัน ก็พยายามถ่ายทอด ภาพของเขา ในแบบที่เผยให้เห็น"
"ปัญหาบางอย่าง ที่เกิดขึ้นในฮาร์เล็ม"
"ในด้านความยากจน สงครามแก๊ง และความไม่เป็นธรรม"
"เร้ด แจ็กสัน"
- "บรุกลิน นิวยอร์ก" - วันนี้เป็นไงบ้าง
ฉันชอบชุดนั้นนะ พ่อหนุ่ม
ขอยืมแจ็กเก็ตนั่นได้ไหม ฉันชอบผมทรงนั้นด้วย
ใครเป็นคนตัดให้เหรอ เอาแล้วนะ
พอฉันบอกว่า โชว์ไทม์ ก็ลุยกันเลยนะ
- "จาเมล ชาแบซซ์ ช่างภาพ" - พวกเธอพร้อมไหม
เพราะฉันคิดว่าพวกเธอจะต้องดังแน่
โอเค เอาล่ะนะ พร้อมนะ
เอาล่ะ มองฉันนะ ฉันว่าพวกเธอทำได้ดีเลย
"กอร์ดอนพูดถึงพลังของภาพถ่าย และรูปภาพ"
"และคุณใช้กล้องเป็นอาวุธได้ยังไง"
"ผมอยากแสดงความรู้สึกตัวเอง ผ่านทางภาพถ่าย"
"มันทำให้ผมมีปากเสียง เพราะก่อนหน้านั้นผมหลงทาง"
"ผมตกเป็นเหยื่อบนถนน แต่พอผมหยิบกล้องขึ้นมา"
"มันก็กลายเป็นเข็มทิศของผม"
"ชีวิตคนดำก็มีความหมาย"
ผมมีเครื่องมือที่สามารถใช้ได้ ไม่ใช่แค่เพื่อบันทึกภาพชุมชน
แต่มันช่วยชีวิตคนได้ด้วย
- "ช่วงเร่งด่วน จาเมล ชาแบซซ์" - "กอร์ดอนพูดถึงฟิล์ม 35 มม."
"ว่ามันเป็นอาวุธที่ได้ผลดีกว่ายังไง"
"และนั่นโดนใจผมมาก เพราะผมโตมาในวัฒนธรรมปืน"
"ที่มีปืนเก้ามิลลิเมตร"
ความเข้าอกเข้าใจ ที่เขามีต่อบุคคลที่เขาถ่าย
เป็นสิ่งที่ผมคิดว่าทรงพลังมาก
"แสดงให้เห็นชีวิตที่ยากลำบาก ของเร้ด แจ็กสัน"
กอร์ดอนอยากเป็นเหมือน ที่ปรึกษาและผู้ชี้นำ
"ผมทำงานที่กรมราชทัณฑ์มา 20 ปี"
"เมื่อมีโอกาสได้ทำงาน ที่เกาะไรเกอร์"
- "เกาะไรเกอร์ นิวยอร์ก" - "ผมยอมรับมันเป็นงานใหม่"
"โคเคนทำให้เกิดการฆาตกรรม และอาชญากรรมรุนแรงอื่นเพิ่มขึ้น"
"นั่นเป็นช่วงเดียวกับ ที่โคเคนระบาด"
"พอผมได้อยู่ในพื้นที่นี้ ผมก็เห็นผลกระทบของยา"
"และการไม่ได้รับการบำบัด"
"ผมพกกล้องไปทำงานทุกวัน"
"ผมบันทึกภาพโลกภายใน เห็นความโหดร้าย ความเกลียดชัง"
"ผมรู้สึกว่าเป็นหน้าที่ของผม"
"ที่จะคุยกับคนหนุ่มสาว เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น"
"เพราะชายหนุ่มหลายคนต้องตาย ด้วยน้ำมือของชายหนุ่มอีกคน"
และผมไม่สบายใจกับสิ่งที่เห็นเลย
ผมจึงไปตามจุดต่าง ๆ
ที่คนหนุ่มสาวไปกัน แล้วผมจะเข้าไปหาพวกเขา
"วันวาน จาเมล ชาแบซซ์ 1982"
"ถ้าผมเห็นเป็นกลุ่ม ผมจะมองไปที่ผู้นำ"
"แล้วพูดว่า 'ด้วยความเคารพนะ'"
"ผมเป็นช่างภาพ พอเห็นคุณแล้ว ผมเห็นความยิ่งใหญ่"
"ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมอยากถ่ายรูปคุณกับกลุ่มคุณหน่อย"
"แล้วผมก็เริ่มจัดท่าให้พวกเขา แล้วพวกเขาก็จะคิดท่าเอง"
"แล้วท่าเหล่านี้ทำให้ภาพมีชีวิต"
"ดาวน์ทาวน์ตัดบรุกลิน"
"พอฟิล์มหมดม้วน ผมก็จะเอาฟิล์มไปที่ร้าน"
"อีกชั่วโมงกลับมารับ แล้วก็กลับไปยังจุดเดิม"
"แจกรูปที่อัดมาให้"
"นั่นทำให้พวกเขารู้ว่า พวกเขาไม่ได้ไร้ตัวตน"
"ตอนเด็ก ๆ เราอาจหาเรื่องทำร้ายกันได้"
"ผมใช้กล้องสร้างกำลังใจให้คน และทำให้พวกเขารู้สึกพิเศษ"
"หลายคนรับฟังสิ่งที่ผมพูด"
"เพราะผมพูด จากสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้น"
เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ผมอยู่ที่เกาะไรเกอร์
และผมเห็นคนถูกแทง
และคนที่คิดว่าตัวเองรับมือได้
แต่พวกเขารับไม่ได้ และพวกเขาก็จะฟัง
ผมจึงพยายามกระตุ้น ให้พวกเขาเป็นคนที่ดีขึ้น
ผมไม่อยากเห็นเด็กหนุ่มพวกนี้ ถูกจำคุกอีกแล้ว
ผมติดหนี้กอร์ดอนอย่างมาก ที่ทำให้ผมมาถึงจุดนี้ได้
"เพราะเราไม่ค่อยมี ช่างภาพผิวดำเป็นแบบอย่าง"
"สมัยที่ผมโตมา"
"กอร์ดอนเป็นเหมือนช่องมองกล้อง"
"นิตยสาร 'ไลฟ์' เป็นสนง.ใหญ่ ของช่างภาพกอร์ดอน พาร์กส์"
"ที่ทำงานให้นิตยสารภาพข่าวดัง มาตั้งแต่ปี 1949"
"และชายผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุด ในอาชีพของเขา"
"เพราะความสำเร็จของ 'หัวหน้าแก๊งฮาร์เล็ม'"
"พาร์กส์จึงถูกจ้าง เป็นพนักงานประจำ"
"ในฐานะช่างภาพแอฟริกันอเมริกัน คนแรกของ 'ไลฟ์'"
ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่มาก
"นี่คือการเข้าสู่วงการสื่อ ที่มีผู้อ่านในระดับนานาชาติ"
"งานของพาร์กส์จัดเป็นงานที่ดีที่สุด ในนิตยสารที่ขึ้นชื่อ"
"ว่ามีภาพถ่ายชั้นเลิศ"
"กลางทศวรรษ 1950 พาร์กส์ได้กลายเป็น..."
หาคำที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้ว... เป็นที่ยอมรับอย่างมาก
"ในตัวเขามีความ..."
- "เจลานี คอบบ์ นักเขียน" - อุตสาหะอย่างมั่นคงจริง ๆ
"ผมพยายามใช้กล้อง เพื่อแก้ไขสิ่งต่าง ๆ"
"ที่ผมเคยประสบในฐานะหนุ่มผิวดำ ที่เติบโตในอเมริกา"
"และทุกอย่างที่คนดำกำลังเผชิญอยู่ ในขณะนั้น"
มันต้องใช้ความอวดดีอย่างมาก ถึงกล้าบอกว่า
คุณจะเปลี่ยนแปลงมัน ด้วยกล้องของคุณ
"ข้อจำกัด: เปิดเผยและปกปิด"
"ในปี 1956 'ไลฟ์' ส่งกอร์ดอนไปแอละแบมา"
เพื่อทำข่าวเรื่องการแบ่งแยกสีผิว ในกฎหมายจิมโครว์ทางใต้
"ภาพชุด 'ข้อจำกัด: เปิดเผยและปกปิด' 1956"
"รายงานที่มาจากทางใต้"
- "คาห์ลีล จิบราน มูฮัมหมัด" - เป็นรายงานตามปกติ
- "นักประวัติศาสตร์ อาจารย์" - เรื่องความรุนแรงทางเชื้อชาติ
"ทั่วประเทศตะลึง ขอให้ดำเนินคดี ต่อการลงประชาทัณฑ์เด็กชิคาโก"
"ในปี 1955"
"ไม่กี่เดือนก่อนที่กอร์ดอน พาร์กส์ จะเดินทางไปแอละแบมา"
"เอ็มเม็ตต์ ทิลล์ถูกทรมาน และฆ่าอย่างโหดเหี้ยม"
"ในมันนีย์ มิสซิสซิปปี"
ถ้าการตายของลูกชายฉัน
มีความหมายกับผู้โชคร้ายคนอื่น ๆ
- "เมมี่ ทิลล์ มอบลีย์" - ทั่วโลก ถ้างั้น...
การที่เขาตายอย่างวีรบุรุษ ก็จะมีความหมายกับฉันมากกว่า
การที่เขาตายไปเปล่า ๆ
"เมมี่ แม่ของเขา อนุญาตให้นิตยสาร 'เจ็ต'"
"ตีพิมพ์ภาพศพที่ถูกย่ำยี และถูกทำลายของเขา"
"เด็ก ๆ ไม่เคยบอกปู่ เรื่องที่เกิดขึ้น"
"เอ็มเม็ตต์ ทิลล์ เดวิด แจ็กสัน 1955"
ผมเห็นรูปเอ็มเม็ตต์ ทิลล์ ในนิตยสาร "เจ็ต"
"คารีม อับดุล-จับบาร์ นักเขียนและนักเคลื่อนไหว"
ผมจะไม่มีวันลืมเลย
ผมยังสะเทือนใจอยู่เลย
ผมอายุแปดขวบ ตอนที่เอ็มเม็ตต์ ทิลล์ถูกฆ่า
และผมไม่...
นี่มันเรื่องอะไรกัน ผมไม่เข้าใจเลย
"รูปนั้นเป็นหลักฐาน ถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นกับคุณได้"
"ในฐานะคนดำทางใต้"
"และนั่นคือโลก"
"ที่กอร์ดอน พาร์กส์ก้าวเข้าไป ในปี 1956"
กอร์ดอนชอบนำเสนอบุคคล
- "พอล รอธ ผู้อำนวยการ" - ที่บรรณาธิการของเขา
- "ศูนย์ภาพไรเออร์สัน" - ขอให้เขานำเสนอ
ในแบบครอบครัว
"เพราะเขารู้ว่า ผู้อ่านนิตยสาร 'ไลฟ์'"
"จะเห็นใจสถานการณ์ของเด็ก"
"ของครอบครัว และของชุมชน"
"ภาพเหล่านั้น สร้างผลกระทบอย่างยิ่ง"
"ส่วนหนึ่งเป็นเพราะภาพสี"
"คนขาวเท่านั้น"
"สมัยนั้น ภาพถ่ายเรียงความหนัก ๆ ในหน้าของ 'ไลฟ์'"
"มักจะเป็นภาพขาวดำ"
"เขาอยากให้สีสัน ดึงดูดผู้คนที่เห็นภาพเหล่านี้"
"เพื่อให้พวกเขาเข้าใจว่า 'นี่คืออเมริกาของคุณในตอนนี้'"
มีคนบอกว่าการแบ่งแยกสีผิว ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ไม่เป็นไรหรอก คนดำก็อยากให้มี
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณเห็น
เมื่อคุณเห็นภาพของเขา เห็นความเจ็บปวดและการกีดกัน
"ที่ครอบครัวเหล่านี้แสดงให้เห็น"
"เด็ก ๆ เหล่านี้ถูกกีดกัน โดยรั้วที่พวกเขาข้ามไปไม่ได้"
"แม้แต่จากด้านหลัง เขาก็สามารถ ถ่ายทอดความรู้สึกโหยหา"
"ที่จะเข้าไปในพื้นที่นั้น"
"เขาสามารถถ่ายภาพ ที่เป็นแง่ลบมาก ๆ"
"แต่ตอนคุณทำความเข้าใจตอนแรก และมองดูมัน"
"ก่อนที่คุณจะเริ่มวิเคราะห์ทุกอย่าง"
"ภาพมันดูอบอุ่นมาก ทำให้คุณอึ้งไปเลย"
ผมว่าเขาเก่งมาก แม้แต่เรื่องที่
อาจทำให้รู้สึกอึดอัด
ในฐานะที่เป็นคนดำถ่ายภาพ
"แต่เขามีวิธีที่เขา จัดกรอบสิ่งต่าง ๆ"
"มันดึงดูดคุณเข้าไป ทำให้คุณอยากพูดคุย"
มีความสง่างาม
แม้แต่การถ่ายทอดความชั่วร้าย ก็ยังออกมาสวยงาม
"ทางเข้าคนผิวสี"
"ชุดของเธอโดนใจฉันมาก แล้วก็ต่างหูกับกระเป๋า"
"และรองเท้าที่เข้าคู่กัน"
เธอเหมือนราชินี แต่ก็ต้องมีทางเข้าแยก
จากผู้หญิงผิวขาวใส่ชุดแดง ที่อยู่เลยไปบนถนน
"คุณนายโจแอนน์ วิลสัน กำลังเดินอยู่กับหลานสาว"
"ผ่านโรงหนังที่แบ่งแยกสีผิว"
"แล้วแม่หนูน้อย ก็ได้กลิ่นข้าวโพดคั่ว"
"ผมสัมภาษณ์คุณนายวิลสัน 60 ปีหลังจากถ่ายรูปนั้น"
เธอบอกว่า "ฉันกำลังลนลานว่าจะทำยังไงดี"
"ฉันจะไม่พาหลานเข้าไป ทางประตูหลังที่แบ่งแยกสีผิว"
"ฉันจะไม่ทำแน่"
"ผมจึงถามคุณนายวิลสัน ถึงประสบการณ์การถ่ายภาพ"
ผมถามว่า "มีอะไรที่คุณไม่พอใจ หรือไม่สบายใจบ้างไหม"
เธอบอกว่า... เธอรักกอร์ดอนนะ แต่เธอบอกว่า "มี"
"ตอนที่ฉันดูรูป ฉันก็เห็นว่า"
"สายชุดชั้นในของฉันหลุด"
"ฉันเป็นผู้หญิงผิวดำเต็มภาคภูมิ ในแอละแบมา"
"และฉันไม่เคยออกจากบ้าน โดยแต่งตัวไม่เรียบร้อยเลย"
"ผมเข้าใจว่าเธอรู้สึกยังไง แต่ผมไม่คิดว่ากอร์ดอน"
"จะบอกให้เธอจัดสายชั้นในนั่น"
"เพราะสำหรับเขา มันสะท้อนถึงสิ่งที่น่าสนใจ"
"เธอกำลังเสียสมาธิ"
"ถ้าคุณเป็นแม่คน หรือมนุษย์คนหนึ่ง"
"คุณย่อมเห็นความว้าวุ่นเล็ก ๆ ในภาพนั้น"
และย่อมรู้สึกเข้าใจหัวอก ของคุณนายวิลสัน
"ทางเข้าคนผิวสี"
"ภาพถ่ายของกอร์ดอน พาร์กส์ เรียกร้องให้คนอเมริกันมองตัวเอง"
ผลงานของเขา ทำสิ่งที่ศิลปะทำได้ดีที่สุด
"มันทำให้ผู้ชมภาพ ผูกพันกับบุคคลในภาพอย่างลึกซึ้ง"
"และเห็นเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิต เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเรา"
ดังนั้นเมื่อคุณดู ภาพถ่ายสวย ๆ เหล่านั้น
"สิ่งที่คุณเห็นคือศักดิ์ศรี ขณะที่เผชิญกับ"
"การแบ่งแยกและอคติอย่างยิ่ง"
"สะพานเอ็ดมันด์ เพ็ตตัส"
แล้วก็ลุกขึ้น...
"กองถ่าย 'เซลม่า' 2014"
คนอื่นรอให้เขาลุกก่อนนะ
โอเค ทีนี้ลุกขึ้นมาข้างหลังเขา คุณต้องมองหาเขา
"สิ่งหนึ่งเกี่ยวกับคุณพาร์กส์ ที่เป็นแรงบันดาลใจ"
"และให้ความรู้อย่างมากก็คือ ความคิดที่ว่า ถ้าฉันหยิบกล้องขึ้นมา"
"ฉันก็พูดบางอย่าง หรือถ่ายทอดบางอย่างได้"
และจะมีคนได้ยิน จะมีคนเห็นมัน
และเรื่องราวจะถูกเล่าออกไป
แอ็กชั่น
"และกล้องของฉัน มอบพลังให้ฉันทำแบบนั้นได้"
การคิดว่ากล้องเป็นอาวุธ เป็นวิธีคิดที่แรงอยู่
แต่เป็นสิ่งที่ฉันเริ่มยอมรับได้
"บรรดาผลงานของเขาที่ฉันชอบที่สุด เป็นภาพสี"
"มีบางอย่างเกี่ยวกับสีสัน ที่ให้ความรู้สึกเหมือนภาพวาด"
"ในแบบที่ต่างจากภาพขาวดำ"
"ฉันจำได้ว่าดูรูปพวกนั้น และดูมันบ่อย ๆ"
"มันให้ความรู้ แม้แต่ทางเลือก ที่ฉันใช้ถ่ายภาพยนตร์ของฉัน"
"มีรูปที่ฉันชอบมาก"
"เป็นรูปเด็กผู้ชายนั่งอยู่ในทุ่ง แล้วมีกากบาทอยู่บนหัวเขา"
"เหมือนเป็นเป้าเลย"
"ภาพนั้นบอกอะไรได้เยอะ"
"การพัก ความผ่อนคลาย ความใกล้ชิด"
"ตัดกับความยากจน"
"เรามองว่าการถ่ายภาพ เป็นงานศิลปะฉายเดี่ยว"
"มีแค่ช่างภาพกับกล้องของเขา แต่จริง ๆ แล้ว"
"พวกเขามีความสัมพันธ์ กับสิ่งที่ถ่ายด้วย"
"เวลาฉันดูผลงานเขา ฉันจะคิดว่า 'พระเจ้า เขาถ่ายออกมาได้ไง'"
ความสบาย ๆ และความใกล้ชิด
ที่สื่อออกมาในงานส่วนใหญ่ของเขา
"ขั้นตอนทำงานกับนักแสดง คือคุณพยายาม"
"ให้ได้ระดับนั้น ในแง่ความใกล้ชิด"
- "ในแง่ความผูกพัน" - แอ็กชั่น
"ในแง่ความเข้าใจบท และเข้าใจกันและกัน"
"เพื่อให้คุณไปถึงผลงานที่แท้จริงได้"
อารมณ์ที่เก็บกดไว้ และความไม่ใส่ใจ
จะนำไปสู่สถานการณ์ตอบโต้ ที่ควบคุมไม่ได้
ดีมาก เรียบร้อยแล้ว
ดูดีนะ ขอบคุณ
"สำหรับคนทำหนังผิวดำ เป็นเวลานานมากที่เราถูกบีบ"
"ให้ใช้เครื่องมือแค่ชุดเดียว หรือไม่มีเลย"
แต่คุณพาร์กส์สามารถทำงาน ในหลาย ๆ กรอบได้
และใช้เครื่องมือได้หลากหลาย
"ภาพชุด 'นิวยอร์กคอลเลกชั่น' 1956"
"ถ้าดูอาชีพทั้งหมด ของกอร์ดอน พาร์กส์"
คุณจะทึ่งกับขอบเขตงานที่เขาทำ
"มันน่าทึ่งที่เขาสามารถข้ามไปมา"
"จากการถ่ายภาพข่าว ไปยังการถ่ายภาพแฟชั่น"
"ไปยังภาพบุคคล ภาพนามธรรม และทุกแนวที่อยู่ระหว่างนั้น"
"แต่ทุกอย่างกลับสอดคล้องกัน ด้วยวิธีการทำงานของเขา"
"ฮาร์เล็ม 1952"
ไอเดียที่ว่าเขาใส่ใจเต็มที่ กับทุกคนที่เป็นหัวข้อของงานเขา
"วิธีการของเขาคืออยู่ที่นั่น"
- "นิวยอร์ก 1952" - "และแสดงมุมมอง"
เขามีมุมมองเรื่อง การปลดแอกคนดำ เสรีภาพคนดำ
การกดขี่ของคนขาว แฟชั่น
"นิวยอร์ก 1949"
"แต่ไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตา หาสิ่งแวดล้อม"
"ที่จะเข้าไป แล้วต้องเจอจังหวะเจ๋ง ๆ"
ที่มีอะไรเกิดขึ้นแบบ "ตูม..."
"นักบวชคณะเบเนดิกต์ 1955"
"กลอเรีย แวนเดอร์บิลต์ 1954"
แม่ผมกับกอร์ดอน พาร์กส์เจอกัน ตอนถ่ายแบบให้นิตยสาร "ไลฟ์"
"เธอจะเล่นละครเวทีเรื่อง 'เดอะสวอน'"
"และกอร์ดอนเป็นช่างภาพ ที่ได้รับมอบหมายมา"
พวกเขาเข้ากันได้ทันที
"แม่ผม มีพื้นเพต่างกันสุดขั้ว"
"เธอโตมาพร้อมทรัพย์สินมหาศาล"
"เธอบอกว่านี่คือ ชาวแอฟริกันอเมริกันคนแรก"
"ที่เธอได้เป็นเพื่อนด้วยจริง ๆ"
"ผมคิดว่าพวกเขาผูกพันกัน ในฐานะศิลปิน"
"นั่นคือจุดเริ่มต้น ของสิ่งที่จะกลายเป็น"
มิตรภาพชั่วชีวิตที่ไม่ธรรมดานี้
"ผมรู้มาตลอดว่า ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นอะไร"
"มากกว่าเพื่อนของครอบครัว ที่มาใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์"
"ในลองไอแลนด์กับเรา"
"แต่ผมรู้จักผลงานของกอร์ดอน ตั้งแต่ผมยังเด็ก"
"ผมติดตามมัน"
"เขามีความสามารถ ในการเล่าเรื่องของคนอื่น"
และสามารถเอาตัวเอง เข้าไปอยู่ในชีวิตของคนอื่น
แล้วบันทึกภาพมันออกมา ผมว่ามันน่าทึ่งมาก
"กอร์ดอนเป็นคนที่ ผูกพันกับคนเหล่านี้ได้"
"และไม่จำเป็นต้อง เป็นเพื่อนสนิทของทุกคน"
"แต่ได้รับความนับถือมากพอ ให้เข้าไปอยู่ในพื้นที่ของพวกเขา"
"ในฐานะช่างภาพ และผมได้เรียนรู้ในฐานะนักข่าว"
มันคือความสามารถที่จะอยู่ที่นั่น อยู่ตรงนั้น แต่ไม่ก้าวก่าย
"การนั่งเฉย ๆ ปล่อยให้เหตุการณ์เป็นไป"
"สังเกตสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างใกล้ชิด และหาว่า"
"มีอะไรน่าสนใจเกี่ยวกับมัน"
"เขามีความสามารถนั้น และมันสื่อออกมาในภาพของเขา"
"ภาพชุด 'บรรยากาศอาชญากรรม'"
"ในปี 1957 'ไลฟ์' ส่งกอร์ดอน"
"ไปถ่ายภาพ วิกฤตอาชญากรรมของอเมริกา"
เขานำเสนออาชญากรรม ในแบบคลุมเครือ
"เขาลดการเหยียดเชื้อชาติ ในข่าวอาชญากรรมลง"
"มีทั้งอาชญากรผิวขาว มีทั้งอาชญากรผิวดำ"
"เขายังแสดงให้เห็นถึง ความเป็นมนุษย์ในอาชญากรรม"
มันท้าทายแนวคิดที่ว่า อาชญากรคือคนที่...
มีแต่ความน่ารังเกียจ มีแต่ความชั่วร้าย
"มีภาพถ่ายที่น่าทึ่งของห้องขัง"
"คุณจะเห็นมือยื่นมาเหนือลูกกรง พร้อมบุหรี่"
"แต่ด้านล่าง คุณจะเห็นมือจับลูกกรงไว้"
สิ่งที่คุณเห็นคือความกังวล...
"ของคนที่อยู่หลังลูกกรง"
"กอร์ดอนสามารถเล่าเรื่อง จากทั้งสองด้านได้"
"เขาสามารถเข้าไปสถานีตำรวจ"
"แล้วถ่ายภาพจากมุมมองนั้น"
"ในฐานะศิลปิน เราคือสื่อกลาง"
"ระหว่างฝ่ายตรงข้ามกัน และเราเป็นคนกลุ่มเดียว"
ที่สามารถสร้างเรื่องราว
เพื่อเปิดการพูดคุยกันได้
"ถ้าคุณเป็นคนผิวสี ที่เติบโตมาในเมืองทางเหนือ"
ไม่มีทางที่คุณจะไม่สำเหนียกว่า
เจ้าหน้าที่ตำรวจเป็นสัญลักษณ์
พวกเขาหมายถึง ภัยคุกคามและอันตราย
"ลูกพี่ลูกน้องผม อยู่ในฟิลาเดลเฟียตอนเหนือ"
"แล้วเวลาเราไปเยี่ยมพวกเขา"
"ที่นั่นก็เป็นสภาพแวดล้อม ที่ต่างไปโดยสิ้นเชิง"
"แล้วลูกพี่ลูกน้องผมก็พูดว่า"
"ถ้านายเห็นแก๊งอันธพาล มาตามถนนเส้นหนึ่ง"
"แล้วนายเห็นตำรวจ มาตามถนนอีกเส้น"
"มันอันตรายทั้งคู่"
"แต่ให้วิ่งไปหาแก๊ง ไม่ใช่วิ่งไปหาตำรวจ"
"ไม่ใช่เพราะผู้คนไม่ต้องการ ความสงบเรียบร้อย เขาต้องการ"
"แค่ไม่อยากให้บังคับใช้ ด้วยการข่มเหง"
"แล้วพาร์กส์ก็ถ่ายไว้ได้ ในภาพที่นำเสนอ"
"ภาพที่เขาถ่ายเจ้าหน้าที่ตำรวจ"
"กำลังพังประตู พร้อมปืนในมือ"
"มันมีความรุนแรงอยู่"
"นึกภาพตัวเอง อยู่อีกฝั่งของประตูนี้ออกไหม"
"มันเป็นภาพที่ทรงพลัง ซึ่งขัดแย้งกับความคิดที่ว่า"
"นี่คือคนดูแลความปลอดภัยให้เรา"
"ผมเห็นภาพนี้แล้วก็คิดว่า"
"ขออยู่ห่างจากคนพวกนี้ ให้มากที่สุดดีกว่า"
"มอนต์โกเมอรี่ แอละแบมา"
"การใช้หลักกฎหมายเป็นวิธี"
ต่อสู้กับความไม่เสมอภาค และความไม่เป็นธรรม
"พิพิธภัณฑ์เลกาซี"
"แต่ผมตระหนักว่าแค่นั้นยังไม่พอ"
ตอนนี้ผมเห็นตัวเองมีส่วนร่วม ในด้านการเล่าเรื่องอย่างมาก
และใช้เครื่องมือเล่าเรื่อง
"ต่อสู้กับความไม่เสมอภาค และความไม่เป็นธรรม"
"และนั่นคือเหตุผลว่า ทำไมเราจึงควร"
"สร้างพิพิธภัณฑ์ขึ้นมา"
"การแบ่งแยก"
"เป้าหมายหลักก็คือ เล่าประวัติศาสตร์ของเรา"
"ที่ทำให้ผู้คนสะเทือนใจได้มากพอ"
"จนคุณต้องบอกว่า พอกันทีกับอคติ และความลำเอียงทางเชื้อชาติ"
"ภาพชุด 'วอชิงตัน ดี.ซี. แถบตะวันตกเฉียงใต้' 1942"
"กอร์ดอน พาร์กส์ กลายเป็นศูนย์กลาง"
"ของวิธีที่เราอยากพูด เกี่ยวกับภาพของเรา"
"และการเล่าเรื่องผ่านภาพถ่าย"
"งานเล่าเรื่องคือวิธีที่พาร์กส์ เปลี่ยนใจและความคิดผู้คน"
"ภาพชุด 'ทดสอบด้วยตุ๊กตา' 1947"
"คุณเปลี่ยนกฎหมายได้ แต่ถ้าไม่เปลี่ยนใจคน"
"และจิตวิทยาที่อยู่เบื้องหลัง ความมีอคติและการกีดกัน"
"คุณก็จะไม่ก้าวหน้าไปไหน"
"ภาพชุด 'ฮาร์เล็มไร้ตัวตน' 1948"
"พาร์กส์เข้าใจตั้งแต่ต้น ว่าเขามีหน้าที่ต้องทำ"
"ถ้าเราจะเปลี่ยนแปลงสิ่งต่าง ๆ"
"ที่ผู้คนเชื่อเกี่ยวกับความเสมอภาค"
"ภาพชุด 'ครอบครัวฮาร์เล็ม' 1967"
"ในฐานะช่างภาพของ 'ไลฟ์' คุณดูสิ่งพิมพ์แบบนั้น"
"ยาสีฟันกลีม"
"แล้วมันก็เป็นวิธีการอันแยบยล"
"ที่ตอกย้ำความคิดที่ว่า ใครกันคือชาวอเมริกัน"
"สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่า เดือนแล้วเดือนเล่า"
"วัฏจักรแห่งความสิ้นหวัง"
"แล้วภาพของพาร์กส์ ก็มาขัดความคิดนั้น"
"ถ้าคุณได้เห็นครอบครัวคนดำ ในรูปหนึ่งของเขาเทียบกับ"
"ครอบครัวคนขาวในโฆษณาพวกนี้"
"มันก็ทำให้คุณ คิดต่างออกไปนิดหน่อย"
"มันทำให้เกิดคำถาม"
"ว่าใครคือคนอเมริกันบ้าง"
"โคคาโคล่า"
กอร์ดอน พาร์กส์มักถูกวิจารณ์ มากพอ ๆ กับที่ได้รับคำชื่นชม
ในการทำงานที่นิตยสาร "ไลฟ์" และเขารู้ดีว่า
เขาอยู่ในสถานะ ที่มีผลประโยชน์ขัดกัน
"เขาเล่าว่า เขาถูกมองบ่อย ๆ ว่า"
"เป็น 'ช่างภาพผิวดำ' ของ 'ไลฟ์'"
"และสร้างเนื้อหา ที่ต้องดึงดูดผู้อ่านผิวขาว"
ในขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใจว่า ตอนที่เขาทำข่าว
ที่เกี่ยวกับเชื้อชาติ เขาก็อยู่ในสถานะที่ไม่เหมือนใคร
ที่จะเล่าเรื่องราวเหล่านั้น จากมุมมองของเขา
และตัวอย่างที่ดีก็คือในปี 1963
ตอนที่เขาถูกส่งไปทำข่าว เกี่ยวกับกลุ่มเนชั่นออฟอิสลาม
"อเมริกาเป็นประเทศของคนขาว"
- "เสียงของมัลคอล์ม เอกซ์" - "ประเทศที่ถูกคนขาวขโมยมา"
"จากอินเดียนแดงผิวเข้ม"
"จากนั้นก็ลักพาตัวคนของเรา และล่ามโซ่เรามาที่นี่"
"ผมเห็นมัลคอล์มตัวเป็น ๆ ครั้งแรก ตรงหัวมุมถนน"
"สาย 125 ตัดกับถนนเจ็ด"
- "ภาพชุด 'มุสลิมผิวดำ' 1963" - "ประเทศนี้ไม่มีความยุติธรรม"
"สำหรับคนดำ"
"และไม่มีความเสมอภาคใด ๆ"
"ในประเทศนี้สำหรับคนดำ"
"นี่คือประเทศของคนขาว"
"สิ่งแรกที่ผมถามเขาคือ ผมขออนุญาต"
"ทำข่าวมุสลิมผิวดำได้ไหม"
เขาบอกว่า "ท่านอีไลจาห์ มูฮัมหมัด"
"จะเป็นคนตัดสินใจเรื่องนั้น"
"มัลคอล์มกับผม บินไปฟีนิกซ์ แอริโซนา"
"สิ่งแรกที่อีไลจาห์ มูฮัมหมัด พูดกับผมคือ"
"ทำไมถึงทำงานให้ปีศาจผิวขาว"
ผมว่า "คุณเคยได้ยินเรื่อง..."
"การเข้าไปข้างหลังม้าเหล็ก แล้วดูว่ามันทำงานยังไงไหม"
เขาบอกว่า "ผมไม่เชื่อหรอก"
แต่เขาก็บอกว่า "เราจะให้คุณลองดู"
"น้องชายมัลคอล์มจะพาคุณ เข้าสู่โลกของอิสลาม"
"แล้วถ้าผมชอบสิ่งที่คุณทำ ผมจะส่งซิการ์กล่องใหญ่ไปให้"
"ถ้าผมไม่ชอบสิ่งที่คุณทำ เราจะออกไปเยี่ยมคุณ"
ผมกับมัลคอล์มเริ่มต้นกันแบบนั้น
"ในนามของอัลลอฮ์ ผู้ทรงกรุณาปรานี"
"ผู้มีเมตตา ผู้ได้รับคำสรรเสริญจากทุกคน"
"ผู้ที่เราจะขอบคุณตลอดไป"
"ที่ประทานท่านอีไลจาห์ มูฮัมหมัด มาให้เรา"
"เพื่อเป็นผู้นำ ครู และผู้ชี้แนะ"
"ผมพบว่าในมัสยิดมีระเบียบ มีรูปแบบเดียวกันแทบทุกอย่าง"
"มัลคอล์มจะเดินถือไม้ยาว ๆ ชี้ไปที่กระดานดำ"
"แล้วอธิบายว่าอีไลจาห์ มูฮัมหมัด คาดหวังอะไรจากชาวมุสลิม"
"ผมแปลกใจที่เห็นพวกเขา ฝึกหมาเยอรมันเชพเพิร์ด"
"มัลคอล์มจะมองผมแล้วยิ้ม"
"เขาว่า 'ถ้าพวกเขาเผชิญหน้ากับหมานั่น'"
"ที่มีเขี้ยวดุร้ายได้ พวกเขาก็เผชิญทุกอย่างได้"
"ผมเข้าไปหาครอบครัวมุสลิม บางครอบครัว"
"ผมถามพ่อคนหนึ่งในบรุกลิน"
"ผมบอกว่า 'ถ้าวันหนึ่ง ลูกชายคุณกลับบ้านมาบอกคุณว่า'"
"เขาออกจากศาสนาอิสลามแล้ว"
"เขาบอกว่า 'ผมจะไล่เขาออกจากบ้าน'"
"และจะไม่ให้เขาเข้ามาอีก"
"มันน่าทึ่งมาก ความศรัทธาที่พวกเขามี"
"ในตัวอีไลจาห์ มูฮัมหมัด และมัลคอล์ม"
"กอร์ดอน พาร์กส์อยู่กับสมาชิก กลุ่มเนชั่นออฟอิสลามหลายเดือน"
มันกลายเป็นการร่วมมือที่แท้จริง ที่กอร์ดอน พาร์กส์
"ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในกลุ่ม อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน"
ผมอยู่ในนิวยอร์ก ตอนที่มัลคอล์มโทรมา
เขาเพิ่งไปถึงสนามบินลอสแอนเจลิส
"เขาถามว่า 'คุณออกมาที่นี่ได้ไหม'"
"คนที่คุณได้รู้จัก ในฐานะโรนัลด์ สโตกส์"
"เรารู้จักเขาในฐานะน้องโรนัลด์ และเป็นผู้บริสุทธิ์"
"ตอนที่เขาถูกฆ่า"
"นั่นคือตอนที่โรนัลด์ สโตกส์ถูกยิง"
"ตำรวจไปที่มัสยิด แล้วมีการเผชิญหน้า"
"กับหนุ่ม ๆ มุสลิมที่หน้ามัสยิด"
"นี่คือเหยื่อจากกระสุนของตำรวจ"
"และตำรวจต่างหากที่ควร ถูกพิจารณาคดีในลอสแอนเจลิส"
"มัลคอล์มอยากแสดงให้โลกเห็น"
"ว่าคนพวกนี้ใช้ความรุนแรง โดยเฉพาะกับชาวมุสลิม"
"พวกเขาสามารถเข้าไปฆ่า นิโกรผู้บริสุทธิ์ที่ไม่มีอาวุธได้"
"และพวกผิวขาวก็ยังหัวอ่อนพอ ที่จะสนับสนุนพวกเขา"
"มัลคอล์มโกรธมาก เช่นเดียวกับคนดำหลายคน"
"ที่ไม่ใช่มุสลิม"
ผมเองก็โกรธ โกรธมากด้วย
"ตำรวจลอสแอนเจลิส ยิงนิโกรไร้อาวุธเจ็ดคน"
"ข้างนอกตึงเครียดมาก ตำรวจลาดตระเวนตามถนน"
"ผมรู้ว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ผมจะอยู่ในแนวยิง"
"ผมไม่เคยแยกตัวจากพวกเขา ในแง่ของการเป็นนักข่าว"
ผมรู้สึกเหมือนเป็นมุสลิมจริง ๆ
"ตำรวจลอสแอนเจลิส ยิงนิโกรไร้อาวุธเจ็ดคน"
"มัลคอล์มกับผม รู้สึกเหมือนเป็นพี่น้องกัน"
เขาไม่ใช่อสุรกายเลือดร้อน อย่างที่เขาเป็นตรงหัวมุมถนน
เขาเป็นคนอ่อนโยน น่ารัก
"เรานั่งเครื่องบินรอบดึก จากลอสแอนเจลิสไปนิวยอร์ก"
"เขาเอนตัวมาซบไหล่ผมแล้วพูดว่า"
"พี่ชาย รู้ไหม ผมนับถือคุณมากนะ"
อะไรทำนองนั้น
ผมก็ตอบว่า "ผมนับถือคุณมากเหมือนกัน"
"เขาซบไหล่ผมแล้วหลับไป"
พอเราไปถึงนิวยอร์ก ผมบอกว่า
"คุณเรียกผมว่าพี่ เป็นครั้งแรกเลยนะ"
เขาก็บอกว่า "นี่เป็นครั้งแรก ที่คุณสมควรถูกเรียกแบบนั้น"
"มูฮัมหมัดสปีกส์"
"พี่ชายของฆาตกร ได้รับเลือกให้มาตัดสิน"
เมื่อตีพิมพ์ข่าวนี้ใน "ไลฟ์"
"พาดหัวข่าวและเนื้อหา ไปจนถึงรูปถ่าย"
"สร้างความไม่พอใจอย่างมาก"
"วันเวลาของปีศาจผิวขาว ใกล้จะหมดลงแล้ว"
ข้อความล่อแหลมมาก
มันแสดงให้เห็นมุมมองที่เป็นที่นิยม
ของเนชั่นออฟอิสลามในตอนนั้น
"ในฐานะกลุ่มคนนอก"
"กลุ่มหัวรุนแรง"
"กองกำลังถึก ฝึกพร้อมลุย"
สิ่งที่น่าสนใจก็คือ กอร์ดอน พาร์กส์
เขียนบทความของตัวเอง แยกต่างหาก บอกว่า
"นี่คือปัญหาของระบบทั่วสหรัฐฯ"
"นี่เป็นปัญหาที่เกี่ยวข้อง"
"กับชีวิตของทุกคน"
"นี่คือปัญหาที่คุณควรมองจากมุมนี้"
นั่นคือตอนที่เขา กลายเป็นนักเคลื่อนไหว
"พวกเขาไม่ใช่ผู้ควบคุมผม แต่ผมเป็นพี่น้องของพวกเขา"
- บีมาร์ก - แอ็กชั่นถอยหลัง
คุณเห็นด้วย กับการปลดปล่อยคนดำไหม
- ต้องคุยเรื่องการเมืองด้วยเหรอ - จะมีอะไรสำคัญกว่าล่ะ
คัต เช็กเกต
"ผมรักกอร์ดอน"
"เรานับถือกันและกันมาก"
แอ็กชั่น
"เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มคน"
"ที่ถ้าไม่มีพวกเขา ผมก็คงไม่ได้ทำหนังอย่างทุกวันนี้"
"ฮาร์เล็มมาเพื่อบอกลา หนึ่งในความหวังที่เจิดจ้าที่สุด"
"ในตอนจบของ 'มัลคอล์ม เอกซ์'"
"เราให้ออสซี่ เดวิส พี่ชายผม บันทึกเสียงคำไว้อาลัย"
"ที่เขาเคยพูดไว้ ในงานศพมุสลิมของมัลคอล์ม"
"แล้วก็มีภาพตัดต่อ"
"หลายรูปถ่ายโดย"
"กอร์ดอน พาร์กส์ พี่ชายผม"
"เราดีใจมาก ที่กอร์ดอนอนุญาตให้เราใช้"
"ภาพถ่ายประวัติศาสตร์ ของมัลคอล์ม เอกซ์"
"ตำรวจลอสแอนเจลิส ยิงนิโกรไร้อาวุธเจ็ดคน"
"กล้องในมือเขาคืออาวุธ"
มันเป็นบาซูก้าชัด ๆ เลย
"สไปก์ ลี ผู้ผลิตภาพยนตร์"
นั่นไม่ใช่ปืนลูกโม่หรือปืนไรเฟิล
ตอนที่คุณกอร์ดอน พาร์กส์ถือกล้องนั่น
ในมือเขา มันคือบาซูก้า
แต่คุณจะไม่ได้รูปถ่ายดี ๆ
ถ้าคุณไม่สร้างความไว้ใจ
"กอร์ดอนเข้ามา ทำให้ห้องสดใส ให้ความเคารพทุกคน"
"ไม่ว่าคุณจะเป็น กลอเรีย แวนเดอร์บิลต์"
"หรือคนจรจัดข้างถนน"
คนเราจะเปิดใจ ก็ต่อเมื่อเรารู้สึกปลอดภัย
แล้วกล้องก็จะจับภาพสาระสำคัญได้
"อย่างน้อยในหนังที่ผมทำ"
"โดยเฉพาะหนังสารคดี"
"คุณต้องถามคำถามส่วนตัวกับคนอื่น"
เกี่ยวกับช่วงเวลาที่เจ็บปวด ในชีวิตของพวกเขา
เช่น "โฟร์ลิตเติลเกิลส์" ซึ่งเกี่ยวกับเหตุระเบิด
"ที่โบสถ์เบอร์มิงแฮมแบ๊บติสต์ บนถนน 16"
"และเมื่อคุณคุยกับ"
"คนที่ลูกของเขา..."
ถูกไดนาไมต์ระเบิดร่างเป็นชิ้น ๆ
มันไม่ง่ายเลยนะ
คุณรู้เมื่อไหร่ว่า แครอลอยู่ในเหตุระเบิด
- "โฟร์ลิตเติลเกิลส์" - ตอนที่สามีกับแม่สามีฉัน
กลับมาบอกฉัน
ให้ตายเถอะ
มันแย่มากจริง ๆ
มันเป็นหน้าที่ของศิลปิน ที่ต้องทำให้คนรู้สึกสบายใจ
และกอร์ดอนมีพรสวรรค์นั้น
- อิสรภาพ... - อิสรภาพ...
"การถ่ายภาพของกอร์ดอน สร้างรากฐาน"
ของการเล่าเรื่องด้วยภาพ ของชาวอเมริกันผิวดำ
ที่ถูกมองผ่านสายตาคนดำ
"ภาพชุด 'การเดินขบวนที่วอชิงตัน' 1963"
"ถ้าคุณดูมัน และลงวันที่ไว้"
"คุณจะเห็นวิวัฒนาการ ของการเคลื่อนไหวสิทธิพลเมือง"
"ผมยินดีนำเสนอ ดร.มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์"
"ถ้าคุณดูภาพถ่ายของเขา มันเป็นการบันทึกลำดับเวลาที่ดีมาก"
"ว่าศตวรรษที่ 20 เป็นยังไง สำหรับชาวอเมริกันผิวดำ"
"อดัม เคลย์ตัน พาวเวลล์ จูเนียร์"
"กอร์ดอนทำให้คนอื่นมองเห็นเรา"
"ในแบบที่ ไม่มีช่างภาพคนไหนทำได้"
"เขามาจากชุมชนของเรา นั่นเป็นสิ่งที่เห็นชัดมาตลอด"
"ความรู้สึกว่าคนขาวเหนือกว่า ในจิตใจของคนดำนั้นฝังรากลึก"
และเมื่อเราเริ่มเห็นภาพ
"ที่ยกสถานะเรา"
"ที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรามีค่า"
"เราถึงได้เริ่มเรียกร้อง ความยุติธรรม"
"ดุ๊ก เอลลิงตัน 1960"
"สโตกลี่ คาร์ไมเคิล 1967"
กอร์ดอน พาร์กส์จึงเป็น นักสู้เพื่อความยุติธรรม
"มูฮัมหมัด อาลี 1966"
"คุณไม่ได้ใช้ชื่อ แคสเซียส เคลย์แล้วใช่ไหม"
"ใช่ครับ ผมชื่อมูฮัมหมัด อาลี"
"มูฮัมหมัดแปลว่า ควรค่าแก่การสรรเสริญ"
"และอาลีแปลว่า 'สูงสุด'"
"ในภาษาแอฟริกันเอเชีย"
- "คุณได้ชื่อนี้มานานแค่ไหนแล้ว" - "ก็ประมาณ..."
"สองสัปดาห์แล้ว"
"มีคนพิเศษตั้งชื่อให้คุณไหม"
"มีครับ ผู้นำและครูของผม ท่านอีไลจาห์ มูฮัมหมัด"
"ภาพชุด 'การไถ่บาปของแชมป์' 1966"
"งานมูฮัมหมัด อาลี เริ่มต้นจากความลังเลที่จะทำ"
"พาร์กส์ไม่แน่ใจว่า มูฮัมหมัด อาลีเป็นใคร"
"เขาเปลี่ยนไปนับถืออิสลาม"
การที่เขาเปลี่ยนจาก แคสเซียส เคลย์
ไปเป็นบุคคล ที่มีมุมมองการเมืองสุดโต่ง
"ผมไม่เข้าใจว่า มาจัดกลุ่มผมใหม่"
"ให้เป็นหนึ่งเอได้ยังไง โดยไม่ทดสอบผมเลย"
"มาเรียกเกณฑ์ผมแบบนี้ ผมไม่เข้าใจเลย"
"พูดอีกอย่างก็คือ คุณคิดว่าพวกเขาจัดกลุ่มคุณแบบนี้"
"เพราะคุณเป็น แชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวท"
"และเป็นมุสลิมด้วย"
"ตั้งแต่ผมเข้าร่วมศาสนามุสลิม"
"ผมก็ตกนรกทั้งเป็นมาตลอด"
"พวกเขาพยายามกลั่นแกล้งผม ใช้เล่ห์กลหลอกผมให้..."
ตอนที่มูฮัมหมัด อาลี ต่อต้านสงครามเวียดนาม
เขากลายเป็นประเด็น ที่ถกเถียงกันมาก
"เขาทำให้ผู้คนประหลาดใจมาก"
"ตอนที่เขาบอกว่าเขายืนหยัด"
"เพื่อตัวเองและชาวอเมริกันทุกคน ที่ไม่สนับสนุนสงคราม"
"และนั่นทำให้หลายคนอึ้งไปเลย"
"ไม่มีเวียดกงคนไหน เรียกผมว่านิโกร"
"นั่นทำให้คนดำอเมริกัน เข้าใจแจ่มแจ้งเลย"
"คุณจะกลับไปชกมวยไหม พูดกับเราหน่อยไหม แชมป์"
"ไม่ ผมจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างอยู่ในนี้แล้ว"
- "เสียงของกอร์ดอน พาร์กส์" - "ตอนที่ผมเจอมูฮัมหมัด อาลี"
"เขามีปัญหากับสื่อบ่อยมาก"
"ผมเลยถือวิสาสะบอกว่า"
"นี่ อย่าให้นักข่าวมายั่วโมโหสิ"
"ใจเย็น ๆ หน่อย"
ตอนที่พาร์กส์เริ่มคุยกับอาลี และตามเขาไปทั่ว
ทั้งสองคนก็รู้ว่า พวกเขามีหลายอย่างคล้ายกัน
"มุมมองของกอร์ดอน พาร์กส์ ที่มีต่อมูฮัมหมัด อาลี"
"คือความต่อเนื่องของการมีตัวตน"
ของอัจฉริยะที่ศิลปะของเขา อยู่ที่กำปั้นและทัศนคติ
"เมื่อเทียบกับแลงสตัน ฮิวจ์"
"แลงสตัน ฮิวจ์ 1941"
"หรือริชาร์ด ไรต์"
"ริชาร์ด ไรต์ 1943"
"หรือราล์ฟ เอลลิสัน"
"ราล์ฟ เอลลิสัน 1950"
"นั่นคือเรื่องราว ของมัลคอล์ม เอกซ์เช่นกัน"
"พาร์กส์เห็นตัวตนของเขา ในตัวคนเหล่านี้"
"และพยายามจะพูดว่า"
"ถ้าคุณมองเห็นผม"
"คุณก็น่าจะเห็นพวกเขาได้เช่นกัน"
- "เดวิน อัลเลน ช่างภาพ" - ผมอยากเห็นว่า เขาถ่ายรูปยังไง
"แม้แต่รูปที่มีการเคลื่อนไหว คุณก็ดูออกว่า"
"เขาลดความเร็วชัตเตอร์ลง เพื่อให้ภาพเบลอ"
"แต่ดูรู้ว่ามือเขานิ่งมาก"
"จนเขาโฟกัสหน้าของอาลีได้"
"จนคุณเห็นอารมณ์ แต่ก็รู้สึกได้ถึงความเร็วของอาลี"
"นี่คือสิ่งที่ผมเลียนแบบ ในภาพถ่ายของผม"
"คือต้องรู้ว่า เมื่อไหร่ควรเร่ง"
ความเร็วของชัตเตอร์ เพื่อจะได้โฟกัสนิ่ง ๆ ได้
"ตอนเริ่มถ่ายภาพแรก ๆ ผมมักจะกังวลว่า"
"ภาพชัดไหม"
"ไอเอสโอพอดีไหม ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไหม"
"แต่บางครั้ง..."
"ภาพที่ไม่สมบูรณ์แบบที่สุด คือวิธีที่คุณถ่ายทอดอารมณ์นั้น"
"และผมคิดว่าเขาเก่งเรื่องนั้นด้วย"
"ภาพนี้เป็นภาพของอาลี ที่ผมชอบที่สุด"
"แววตาของเขา เห็นสายตาจับจ้องนั่นไหม"
เขาไม่ได้มองกอร์ดอนด้วยซ้ำ เหมือนเหม่อออกไป
เป็นภาพบุคคลที่สวยมาก
"เขาจับภาพอาลีได้ทุกจังหวะ"
"คุณได้เห็นความตลกของเขา"
คุณได้เห็นความจริงจัง
หลายคนรู้จักมูฮัมหมัด อาลี ในฐานะนักชกปากดี
"แต่กอร์ดอนดึงความเป็นมนุษย์ ของเขาออกมา"
สำหรับผม ภาพนี้พูดถึงสันติสุข และความสงบที่คุณได้รับ
จากการฝึกวินัยทางจิตวิญญาณ
"มูฮัมหมัด อาลี ได้อะไรมากมายจากมัน"
ถึงการถ่ายภาพจะเร็ว... มันเร็ว...
แต่เวลาที่คุณอยู่กับคนคนนั้น
คุณจะดูออกจากภาพ
คุณดูออก ถ้ามีคนเข้ามาถ่ายภาพ แล้วไปต่อเลย
แต่ถ้าคุณเห็นในแววตาพวกเขา
มันคือสายสัมพันธ์ ของมนุษย์อย่างแท้จริง
"มูฮัมหมัด อาลีกับกอร์ดอน"
"ความสัมพันธ์ที่ก่อตัวขึ้นได้"
"คุณบอกได้ว่ามันจริงใจ มันเป็นของจริง"
"มันเป็นของแท้"
สลับกัน
- "บัลติมอร์ แมริแลนด์" - นั่นแหละ
ออกแรงแบบนั้น ทำให้เหมือนกัน
"ตอนนี้ผมสนใจภาพกีฬามาก"
"จากสถานการณ์ในเมืองของผม"
"เด็กหลายคนจะตาย เพราะพวกเขาไปอยู่ข้างถนน"
สลับกัน
"สิ่งที่ผมอยากทำคือ เปลี่ยนเรื่องราวของคนหนุ่มสาว"
"และให้สิ่งที่ สร้างแรงบันดาลใจให้พวกเขา"
เปลี่ยนตำแหน่ง ริโก้อยู่ไหน
พวกนายยังต้องฝึกอีกนะ
"เรามีโค้ชมวยฝีมือดีชื่อคัลวิน"
เห็นไหมว่าเร็วแค่ไหน
"ผมอยากใช้ภาพถ่ายของผม เน้นไปที่เขา"
ชก ดี อย่าถอยหลัง ขยับไปข้าง ๆ ดี
ถ้าเคนนี่บอกให้เขาแย็บ นายก็ต้องแย็บ
นั่นแหละ
ใครก็ตามที่บอกให้แย็บ นายต้องชกตัดหน้าเขา
"การจับภาพคนที่โดนต่อยหน้า เป็นเรื่องง่าย"
"แต่ช่วงเวลาใกล้ชิด ช่วงเวลาพ่ายแพ้"
"ที่ผม... ผมชอบเห็นความเป็นมนุษย์"
"เวลาโค้ชพูดปลุกใจหรือกอดเด็ก"
"ผมชอบเห็นคนตอนอ่อนแอ"
"ผมเก็บภาพโค้ชคัลวินมาสักพักแล้ว"
"เขากำลังช่วยชีวิตเด็ก ในเวสต์บัลติมอร์"
"สิ่งที่ผมทำคือ ใช้วิธีการ"
"ของกอร์ดอน พาร์กส์"
"ผมไปฝังตัวอยู่ที่ยิมกับเด็กพวกนี้"
"และเด็ก ๆ ชอบภาพถ่ายของตัวเอง"
นั่นคือตอนที่ผมเริ่มตระหนักว่า
ภาพของผมสำคัญต่อเมืองแค่ไหน
พอยกมือขึ้น ยกมือแล้วก็ไปที่ลำตัว
เขาไม่ฟังเลย เขาฟังอยู่ โอเค
หมัดขวาดี
อย่าปล้ำกัน ต่อย
ชก
"ประวัติส่วนตัวของกอร์ดอน พาร์กส์ มีฟาร์มในแคนซัส"
"ซ่องมินนีแอโพลิส"
"โรงแรมจิ้งหรีดในชิคาโก เรือนจำเซนต์พอล"
"เรื่องราวของชาวอเมริกันคนหนึ่ง ที่เอาชนะความเหงา"
"เศรษฐกิจตกต่ำ ความยากจน และสีผิวของเขา"
"เพื่อหาความมั่นคง และจุดเริ่มต้นของความสำเร็จ"
"หนังสือของเขามีชื่อว่า 'อาวุธที่ผมเลือก'"
"นี่คือกอร์ดอน พาร์กส์ครับ"
"ณ ตอนนั้น เขากลายเป็นคนดังแล้ว"
"เขาเป็นที่รู้จักไปทั่ว"
มีคนนับถือและมีอิทธิพลมาก
"ภาพถ่ายเรื่องราวของ เด็กชายตัวน้อย เฟลวิโอใช่ไหม"
- "ฟลาวิโอ" - "ฟลาวิโอ ออกเสียงแบบนั้น"
"ในรีโอเดจาเนโร จะเป็นที่จดจำไปอีกนาน"
"ภาพชุด 'ศัตรูตัวฉกาจ ของเสรีภาพ: ความยากจน'"
"กอร์ดอนถูกขอให้ทำภาพเรียงความ ที่จะช่วยให้"
"ชาวอเมริกันเข้าใจ ระดับของปัญหา"
ความยากจนในลาตินอเมริกา
"นี่คือฟลาวิโอใช่ไหม"
"ครับ นั่นคือฟลาฟ"
- "คุณเรียกเขาว่าฟลาฟเหรอ" - "ใช่ ผมเรียกเขาว่า ฟลาฟ"
"เขาเรียกผมว่า กอร์โด"
"ผมจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ผมดูรูปฟลาวิโอในบราซิล"
"และมันจุดประกายความสนใจ ให้ผมไปยังที่ต่าง ๆ และเล่าเรื่อง"
"และไปดูสิ่งต่าง ๆ ด้วยตาตัวเอง ผ่านมุมมองของคุณเอง"
ผมคงไม่ได้เป็นนักข่าวในวันนี้ ถ้าไม่ได้กอร์ดอน พาร์กส์
"รูปถ่ายพวกนั้น ไม่ได้แค่กระตุ้นการตอบสนอง"
พวกมันช่วยชีวิตฟลาวิโอไว้
"กอร์ดอนพาฟลาวิโอ ไปหาหมอเป็นครั้งแรก"
และหมอคนนั้นบอกว่า เขาเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว
ไม่เกินสองปี
"อาจจะน้อยกว่านั้นด้วย"
"ตั้งแต่นั้นมา คุณได้ข่าวเขาไหม"
"ครับ ผมพาเขามาอเมริกา"
"ผู้คน พวกคุณหลายคน ที่อาจจะชมอยู่"
"ส่งเงินเข้ามา มากกว่า 100,000 ดอลลาร์"
"เรียกร้องให้ผมกลับไปรับฟลาวิโอ และพาเขา..."
"มารักษาตัวในสหรัฐฯ ซึ่งผมก็ทำตาม"
"ผมพาเขาไปที่คลินิกเดนเวอร์"
"เงินบริจาคทั้งหมดเริ่มเข้ามา"
"แล้วเขาก็รับหน้าที่ พาเด็กคนนี้ไปรักษาโรคหอบหืด"
พวกเขาสร้างบ้านใหม่ให้เด็ก ๆ แล้วมันก็...
"เลสลี่ พาร์กส์-เบลีย์ ลูกสาวของกอร์ดอน พาร์กส์"
ใครเขาทำแบบนั้นกัน
ขอเสียงปรบมือต้อนรับ คุณกอร์ดอน พาร์กส์ด้วยครับ
"ผมคิดว่า มีสิ่งที่น่าสนใจ ที่กอร์ดอนต้องยอมเสียไป"
เมื่อเขาเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้น
"ย้อนกลับไป ภาพเล่าเรื่องอะไร เป็นเรื่องแรกที่คุณทำ"
"ภาพเล่าเรื่องแรก ผมทำให้ 'ไลฟ์'"
"น่าจะเป็นปี 1948 เรื่องแก๊งฮาร์เล็ม"
"ก่อนหน้านี้เขาสามารถ สังเกตการณ์ได้โดยไม่มีใครรบกวน"
"ด้วยกล้องของเขา และจับภาพช่วงเวลาที่คนเผลอได้"
"เป็นแค่ชายนิโกรที่มีกล้อง"
"เดินถ่ายรูปไปทั่ว"
"คุณทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว"
"เมื่อทุกคนรู้จักคุณ"
"เมื่อคุณปรากฏตัวในทีวี"
เรากำลังคุยกับกอร์ดอน พาร์กส์ เรื่อง "ต้นไม้แห่งการเรียนรู้"
นิยายเรื่องใหม่ของเขา ลึกซึ้งมาก
"เดอะทูเดย์โชว์ 1963"
เขามีเพลงเกี่ยวกับมันด้วย
กอร์ดอน ผมวางไม่ลงเลย ต้องแต่อ่านหน้าแรก
และแน่นอนว่า คำถามแรกต้องเป็น...
นี่เป็นอัตชีวประวัติหรือเปล่า
มีคนถามแบบนั้นบ่อย ๆ
ผมต้องบอกว่าเป็นเรื่องแต่งครับ
นิตยสาร "ไลฟ์" เรียกมันว่า "อัตชีวประวัติที่แต่งขึ้น"
มันเป็นเรื่องที่พูดยาก แต่ผมยอมรับว่า
ผมรู้จักตัวละครส่วนใหญ่ในนี้
"ณ จุดนี้ ทิศทางของกอร์ดอน"
"เริ่มชัดเจนและโดดเด่นมากขึ้น"
ถ้าคนดังเป็นภาษา กอร์ดอนก็พูดได้คล่องเลย
คุณเตรียมอะไรไว้อีกไหม
ครับ ผมจะมีหนังสืออัตชีวประวัติ กับสนพ.ฮาร์เปอร์ และนิยาย
และตอนนี้มีการพูดถึงหนัง เรื่อง "ต้นไม้แห่งการเรียนรู้"
และผมจะถูกขอให้กำกับมัน
ผมหวังว่าคุณจะทำนะ คุณรู้จักมันดีที่สุด และหวังว่า
พวกเขาจะให้คุณถ่ายทำมัน
ในสถานที่เดียวกัน
เราหวังว่าจะกลับไปแคนซัส แล้วถ่ายเรื่องนี้ที่นั่น
"กองถ่าย 'ต้นไม้แห่งการเรียนรู้'"
"ผมคิดว่าเขาถูกดึงดูด เข้าหาภาพยนตร์"
เพราะเขาเข้าใจคนดูจำนวนมาก
"กอร์ดอนอยากเข้าถึงคน ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"
"ต้นไม้แห่งการเรียนรู้" เป็นหนังค่ายใหญ่เรื่องแรก
ที่กำกับโดย ผู้กำกับชาวแอฟริกันอเมริกัน
"เขาจึงบุกเบิกวงการภาพยนตร์ ครั้งใหญ่"
ทั้งหมดนี้เป็นแนวทาง
แต่ละคนควรรู้ว่ากำลังจะทำอะไร
และจะทำอะไร
"เขาร้องขอทีมงานผิวดำ ให้ทำงานกับเขา"
เขาดันคนอื่น ขณะกำลังไต่เต้าเอง
"ใน 'ต้นไม้แห่งการเรียนรู้'"
พวกเขาใช้
"ยูจีน ซิมป์สัน ช่างไฟ"
ทีมงานและนักแสดงรวมสีผิวทั้งหมด
"พวกเขาทำงานด้วยกันได้ พวกเขาอยู่ด้วยกันได้"
"พวกเขาสร้างความรู้สึกเป็นมิตร จะเรียกอย่างนั้นก็ได้"
- เอาล่ะ มาถ่ายกันเลย - เคลียร์
แอ็กชั่น
"เขาไม่เพียงกำกับหนังได้ แต่ยัง..."
มีส่วนร่วมโดยตรง ด้านงานศิลปะอื่น ๆ
และด้านระเบียบวินัย ในการสร้างหนังเรื่องนี้
"ผมเขียนบทหนัง ผมกำกับมัน ผมแต่งเพลง"
"และผลิตให้วอร์เนอร์บราเธอร์ส"
"พาร์กส์เป็นเหมือนคนในวงดนตรี ที่จะเล่น"
"เครื่องดนตรีทุกอย่าง"
"แต่มันก็ยังเป็นเรื่อง ที่ไม่ธรรมดาอยู่ดี"
"ที่เห็นคนคนเดียวทำทั้งหมดนั่น"
แต่ผมก็คิดว่ามันตกอยู่ใน ความย้อนแย้งเดิมของ...
อาชีพเขา ซึ่งก็คือ
การที่จะเป็นคนดำคนแรก ที่ได้ทำอะไรบางอย่าง
คุณจะต้องมีความสามารถ ที่ไม่ธรรมดาขนาดนั้น
"ลูกคนที่ 15 และเด็กที่สุด ของชาวนาในแคนซัส"
"เขาเล่าว่า ชีวิตตอนเติบโตมาเป็นอย่างไร"
"ในนิยายขายดีของเขา 'ต้นไม้แห่งการเรียนรู้'"
"และตอนนี้กอร์ดอน พาร์กส์ ก็กลับมายังเมืองที่เขาเคยอยู่"
"แล้วสร้างเรื่องราวนั้น ให้เป็นภาพยนตร์ที่นั่น"
"ที่รักของฉันจากไปแล้ว..."
"มันเป็นหนังเรื่องสำคัญ ในการทำความเข้าใจ"
"หลักการทำภาพยนตร์ของคนดำ"
"แต่มันควรเป็นส่วนหนึ่ง ของการสนทนา"
"เมื่อเราพูดถึง หลักการของหนังอเมริกัน"
"ต้นไม้แห่งการเรียนรู้"
การสร้างสิ่งที่เหมือนบทกวีและลึกซึ้ง อย่าง "ต้นไม้แห่งการเรียนรู้"
"แล้วสร้างปรากฏการณ์วัฒนธรรม อย่าง 'แชฟต์' ได้นั้นมันน่าทึ่งมาก"
ฉากที่เราเห็นเมื่อเช้า
- ใช่ - ไทม์สแควร์
แพนกล้องจากตึกระฟ้า
ไปตามถนน 42 ที่มาร์คีอยู่
แล้วแชฟต์ก็โผล่มาจากรถไฟใต้ดิน
นั่นคือตอนที่ดนตรีควรจะออกมา
- ใช่ - และมันควรจะมี
จังหวะที่ดุดันเร้าใจ
เราจะได้จดจ่ออยู่กับเขาตลอดเวลา
เพลงที่ผมได้ยินคุณทำก่อนหน้านี้ เหมาะกับการเดินของแชฟต์มาก
ขอฟังตอนนี้เลยได้ไหม
ได้เลย โอเค
ระวังจังหวะด้วย เล่นให้ราบรื่น
หนึ่ง สอง สาม สี่
"แชฟต์"
"เราเห็นนักสืบมากี่คนแล้ว"
"ตั้งแต่ 'มอลทีสฟัลคอน' เป็นต้นมา"
เราไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
- ไปตายซะ - หลีกทางไป
"ริชาร์ด ราวด์ทรีเป็นคนที่ดูเท่มาก"
คนสมัยนั้นเรียกเขาว่า "เจมส์ บอนด์ผิวดำ"
ผมนึกว่าเราจะได้ทำ
ใช่ แต่คุณอยากให้ผมลนลาน ผมเลยบอกว่า "ไปตายซะ ที่รัก"
จุดประสงค์ของแชฟต์คือ เขาไม่ได้อยู่ในระบบ
เขามีหน่วยงานนอกระบบ
อย่ามาอวดฉลาดกับผม แชฟต์ ผมจะจับคุณเข้าคุก
งั้นผมจะฟ้องคุณให้ยับ โทษฐานจับกุมโดยมิชอบ
เวลาแชฟต์มีปฏิสัมพันธ์กับตำรวจ เขาพูดกับตำรวจ
ในแบบที่คนดำทุกคน อยากพูดกับตำรวจ
- ใจเย็นสิ พวก - นายสิ ใจเย็น
"เขาพูดกับทุกคน ในแบบที่เขาอยากพูด"
"นั่นรวมถึงพวกหัวรุนแรงผิวดำ รวมถึงแก๊งในฮาร์เล็ม"
แนวคิดเรื่องพลังของคนดำ
กลายเป็นที่นิยมในหมู่คนหนุ่มสาว
"คุณเห็นมันตามท้องถนน"
"คุณเห็นมันในวัฒนธรรมป็อป"
"และมันมาจากผลงานของเขา ในฐานะช่างภาพ"
"แคทลีนและเอลดริดจ์ คลีเวอร์ 1970"
"เมื่อคุณคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ในประเทศในตอนนั้น"
ประเทศนี้ทำสงครามกับตัวเอง ในหลาย ๆ แง่
"'แชฟต์' เป็นหนังกระแสหลัก"
มีความขบถมากมาย ผ่านตัวละครนักสืบคนนี้
ฟังนะ สโนว์ไวท์ นายกับฉันต้องเจอกันไม่ช้าก็เร็ว
เราจะไม่ทำอะไรกันทั้งนั้น
"จอห์น แชฟต์ เป็นตัวแทนของความเป็นชายผิวดำ"
เราเจ๋งสุด ๆ แล้วก็ได้สาว ๆ ด้วย
เราได้หมดทุกด้าน
ฉันมาดู "แชฟต์" ตอนที่โตแล้ว
แม่ไม่อยากให้ฉันดูมัน
"เธอคิดว่ามันล่อแหลมเกินไป สำหรับลูกของเธอ"
"เขาได้ทั้งผู้หญิงผิวขาวและผิวดำ"
"แชฟต์อาบน้ำ มีเซ็กส์กับ สาวผิวขาวที่เขาเจอที่บาร์"
นั่นคือแบบ "โอ้โฮ"
"ผมไปดูที่ถนน 42"
อย่าส่งเสียง
คนแน่นโรงเลยล่ะ
แล้วคนดำก็คลั่งกันใหญ่
เราไม่เคยดูอะไรแบบนี้มาก่อน
เปิดสิ
"เราชอบมันมาก"
เพราะบนจอ เรากำลังดูซูเปอร์ฮีโร่ผิวดำ
แชฟต์เป็นคนที่มีออฟฟิศในไทม์สแควร์
"เขามีบ้านอยู่ในย่านวิลเลจ"
"แต่เขาเข้าออกในฮาร์เล็ม และที่อื่นได้ด้วย"
ไง เพื่อน เป็นไงบ้าง
"เขามีความสัมพันธ์ กับตำรวจและเจ้าหน้าที่รัฐ"
"เขายังมีความสัมพันธ์ กับพวกหัวรุนแรงด้วย"
นั่นคือกอร์ดอนชัด ๆ
แล้วอย่าลืมนะว่า
หลังจากที่คุณตีหัวเขาด้วยขวด
เห็นเลือดทะลักจากใบหน้าเขาแล้ว
คุณต้องรักษาความเยือกเย็นไว้ เหมือนกับแชฟต์
กอร์ดอนแนะนำให้ผมรู้จัก มอร์ตี้ ซิลส์ ช่างตัดเสื้อของเขา
"เขาบอกว่า..."
"เขาจะจัดการทุกอย่างให้คุณ"
"เขาไม่เคยบอกผมเรื่องนี้ แต่หลังจากนั้นหลายปี"
พอผมมองย้อนกลับไป นั่นคือกอร์ดอน พาร์กส์ชัด ๆ
หนุ่ม ๆ แสดงฉากของคุณ เหมือนที่ซ้อมนะ
ห้ามผิดพลาด นี่เป็นฉากที่เราไม่อยากถ่ายใหม่
"ผู้ชายมาดเท่ ใส่แจ็กเก็ตหนังสีดำ"
"ซึ่งกลายเป็นไอคอน นี่เป็นอีกบุคลิกหนึ่ง..."
ของกอร์ดอน
"เจเนวีฟ ยัง อดีตภรรยาของกอร์ดอน พาร์กส์"
สวยมากเลย ที่รัก
"'แชฟต์' - โบการ์ตผิวดำบู๊"
"หนังประสบความสำเร็จ ทั้งคำวิจารณ์และรายได้"
"ไอแซก เฮย์สได้รางวัลออสการ์ จากเพลงไม่ธรรมดา"
"ในเครดิตเปิดเรื่อง"
"คนดำมากมาย หาคำตอบได้ในโรงภาพยนตร์"
"มันจุดประกายความคิดที่ว่า ถ้าคุณทำหนังคนดำ"
ผู้คนก็จะมาดู
"แชฟต์กลับมาแล้ว"
ทิ้งปืนแล้วอย่าขยับ
"เขาทั้งสุดเถื่อน สุดแรง สุดยอด สุดเท่"
"การหากินกับคนดำ เข้ามาสร้างเงินให้ฮอลลีวู้ด"
หนังพวกนี้สร้างได้ในราคาถูก และรับประกันได้ว่า
"จะทำรายได้สูง"
อย่าหาเรื่องฉัน ไอ้หนู
วางมันลงซะ ก่อนที่ฉันจะบังคับให้นายกินมัน
"แต่หลังจาก เป็นแหล่งรายได้มหาศาล"
"มันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น"
มีไม่กี่ครั้งที่เนื้อเรื่องจะเบี่ยงเบน
ออกจากสิ่งเดิม ๆ
"ในที่สุดคนดูผิวดำก็เบื่อ"
"หนังแนวนี้จึงล้มหายตายจากไป"
เพราะตักน้ำจากบ่อเดิมบ่อยเกินไป
กระแสหนังผิวดำ ที่กอร์ดอนช่วยสร้างมาถึงจุดสูงสุด
"แล้วฮอลลีวู้ดก็ไปจับอย่างอื่นต่อ"
"พานาวิชั่น รีเฟล็กซ์"
"เมื่อกระแสหากินกับคนดำ เริ่มแผ่วลง"
"ก็ไม่มีทางที่จะพูดได้ว่า 'เราอยากให้กอร์ดอน พาร์กส์'"
"มากำกับหนังมหากาพย์ สงครามโลกครั้งที่สอง"
หรือหนังอื่น ที่เป็นพัฒนาการตามธรรมชาติ
ที่คุณได้เห็น... โดยเฉพาะในยุครุ่งเรือง
จากผู้กำกับชาวอเมริกันยุค 1970
"คุณไม่ได้เห็นเขาเข้าไปมีส่วนร่วม"
"คงมีคนเสนอหนังบางเรื่องให้ผมทำ ถ้าผมเป็นคนขาว"
"พูดง่าย ๆ แบบนั้นแล้วกัน"
"เขาอยากเป็นผู้กำกับต่อไป"
"แต่ไม่มีใครขอให้เขาทำอีกเลย"
"นั่นทำให้เขาเสียใจมาก"
เขาไม่ประสบความสำเร็จ ในสิ่งที่เขาต้องการในโลกภาพยนตร์
"ไม่ว่าคุณจะเป็นใครในฐานะศิลปิน"
"ถ้าคุณไม่สามารถขยาย และเติบโตได้"
"มันจะทำร้ายจิตวิญญาณของคุณ"
เพราะจิตวิญญาณของคุณคือสิ่งที่...
ศิลปะของคุณสถิตอยู่
"เขาไม่เหมาะกับวงการ"
"ขณะที่เขาอยู่แบบล่อแหลม ที่นิตยสาร 'ไลฟ์' ได้"
"เขาก็ไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ในฮอลลีวู้ด"
มันเป็นอาชีพที่รุ่งโรจน์ช่วงสั้น ๆ แล้วมันก็จบลง
"แน่นอนว่าฮอลลีวู้ดเปลี่ยนไป จากปลายยุค 60"
"ตอนที่เขาเริ่มสร้างหนัง"
แต่มันเปลี่ยนไป เพราะเขาเปลี่ยนมัน
มันเปลี่ยนไป เพราะเขาเปิดประตูให้คนอื่น
ตลอดหลายปีที่ผมรู้จักกอร์ดอน
กว่า 20 ปีที่ผมทำงานกับเขา
"โปรเจกต์ต่อไปคือสิ่งสำคัญ"
มันจะส่งผลต่ออนาคตยังไง
และนั่นคือที่ที่เขาอยากไป
เขาก้าวไปข้างหน้าเสมอ
"ผมอยากแต่งเพลงอีก"
"ผมอยากแต่งเพลงที่ต่างออกไป"
"ผมอยากเขียนเรื่องอีก เขียนเรื่องที่ต่างออกไป"
"ทั้งหมดนี่ต้องใช้เวลา และผมรู้ว่าผมไม่มีเวลาขนาดนั้น"
เขาจะนั่งพิมพ์จนถึงหกโมงเช้า
ฉันจำได้ว่า ตอนที่อยู่กับเขา
"ฉันได้ยินเสียงพิมพ์ดีดตลอด เหมือนเขาไม่เคยหยุดทำงานเลย"
"การมีความคิดสร้างสรรค์ เป็นสิ่งที่เขาห้ามตัวเองไม่ได้"
"เขามีแรงผลักดัน ให้ทำงานตลอดเวลา"
การแสดงความสามารถของเขา คือศาสนาของเขา
"ในวัย 85 ผมรู้สึกจริง ๆ ว่าผมเพิ่งพร้อมจะเริ่มงาน"
"ผมเจอเขาที่ไลก้าแกลเลอรี่ ในยุค 90"
ผมเพิ่งเจอวันแย่ ๆ ในคุกมา เรามีชายหนุ่มคนหนึ่ง
พยายามฆ่าตัวตาย สองชั่วโมงก่อนหน้านั้น
แล้วตอนนี้ผมอยู่ที่งานเปิดแกลเลอรี่
"ผมอยู่ชั้นล่างกำลังจะกลับ แล้วกอร์ดอนก็ลงมา"
"ผมถามเขาว่า 'ด้วยความเคารพนะครับ'"
"ผมขอถ่ายรูปคุณได้ไหม"
"ตอนนั้นเขาปวดฟันมาก และพูดไม่ได้"
"เขามองตาผมแล้วยกมือขวาขึ้น"
"แล้วชูกำปั้นประมาณสามครั้ง"
"ขณะที่มองผม"
"ตอนนั้นเขาคงเห็น ความเจ็บปวดในตัวผม"
เขาใช้ภาษากายบอกผมว่า
คุณกำลัง
รับช่วงต่อคบเพลิงนั่น แบบว่า ให้สู้ต่อไปนะ
"กอร์ดอน พาร์กส์ โดยจาเมล ชาแบซซ์ 1996"
"ผมมีเพื่อนที่รู้จักเขา ผมเลยได้เข้าไปอยู่ในแวดวงเขา"
"เขาไม่ใช่แค่คน ที่ช่างภาพข่าวรู้จัก"
"หรือคนในวงการศิลปะภาพถ่าย รู้จักเท่านั้น"
กอร์ดอนสามารถกระโดด ออกจากโลกของการถ่ายภาพ
เข้าสู่โลกของวัฒนธรรมป็อปได้
"ฮาล์ฟพาสต์ออทัมน์ กอร์ดอน พาร์กส์"
"ในฤดูร้อนปี 1998"
นิตยสาร "เอกซ์เอกซ์แอล" ซึ่งเป็นนิตยสารฮิปฮอปหน้าใหม่
ตัดสินใจถ่ายภาพ
เลียนแบบภาพ "วันที่ยิ่งใหญ่ในฮาร์เล็ม"
ที่ถ่ายไว้ในปี 58
"วันที่ยิ่งใหญ่ในฮาร์เล็ม อาร์ต เคน 1958"
"แต่ปัญหาคือใครจะเป็นคนถ่าย"
"พวกเขาพยายามอย่างมาก ที่จะให้กอร์ดอนถ่าย"
และในที่สุดเขาก็ตกลงทำ
และการที่เขาถ่ายรูปนั้น ก็ทำให้รูปนั้นสำคัญมาก
ตำนาน ๆ
"เชื่อมโยงรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่"
"ระหว่างโลกฮิปฮอปกับโลกแจ๊ส"
ผมเคยดูวิดีโอการถ่ายภาพ "วันที่ยิ่งใหญ่ในฮาร์เล็ม"
และมันสำคัญต่อพวกเขาแค่ไหน
และธีโลเนียส มังก์สำคัญยังไง มันมีความหมายกับผมมาก
"ขอให้ทุกคน..."
ผมออกมาทำหน้าที่ของผม เป็นตัวแทนวัฒนธรรมของผม
คุณก็รู้ว่าผมหมายถึงอะไร
"ศิลปินหลากหลายประเภท ทุกคนบอกว่าเหตุผลหนึ่ง"
"ที่พวกเขาไปที่นั่น คือกอร์ดอน พาร์กส์"
ตอนพวกเขาโทรมา ผมถามว่า "ใครเป็นคนถ่าย"
ผมก็ต้องมาสิ
"ฮิปฮอปไม่ใช่วัฒนธรรมป็อป อันดับหนึ่งในปี 98"
"ดังนั้นการที่กอร์ดอนไปที่นั่น สำหรับพวกเขา มันคือการรับรอง"
"มีบางครั้งที่เขาเดินเข้าไป พยายามจัดตำแหน่งคน"
"ระหว่างการถ่ายรูป ผู้คนก็จะปรบมือ"
"เพราะเขาอยู่ตรงนั้น"
"ผมว่าเขาคงปลื้มใจมาก"
"แล้วพอเขาพร้อมจะขึ้นรถ เขาก็แบบ..."
ผมตามหลังเขามา ผมก็แบบ "ขึ้นรถสักทีเถอะน่า"
"เลิกเล่นได้แล้ว"
"วันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์ฮิปฮอป"
"นิวตัน มิสซิสซิปปี"
ไซออน ไปยืนที่ไหล่คุณตาสิ
- ยืนข้าง ๆ เขา - หนูเหรอ
เธอจะถ่ายรูปกับฉันนะ
แสง กล้อง แอ็กชั่น
มา เดี๋ยวฉันจะบอกให้
เอาแขนโอบไว้
- แล้วก็อย่าเกร็งนะ เอาเลย - ฉันต้อง...
ต้องช็อตนี้แหละ
- นี่เป็นช็อตสำคัญ - ใช่
เพราะฉันยังไม่มีรูปนี้นะ
"ผลงานในชีวิตของกอร์ดอน พาร์กส์ แสดงให้ฉันเห็นว่า"
"ฉันเป็นตัวแทนผู้คนผ่านภาพ"
เหมือนที่ทนายเป็นตัวแทนของโจทก์
และลูกความของพวกเขา
และนั่นคือการต่อสู้ที่แท้จริงนะ
คุณใส่แว่นตลอดเลยเหรอ
- ไม่ใส่แล้วเห็นชัดกว่านะ - ใช่ ดูตาคู่นั้นสิ
เอาล่ะนะ คุณสไมลีย์
"นี่ไม่ใช่แค่โปรเจกต์งาน"
"มีเลือดเนื้อคนจริง ๆ ที่หวังพึ่งผลงานนี้ให้ถูกส่งต่อ"
"และเผยแพร่ออกไปในโลก"
ฉันได้เล่าเรื่องที่ไม่มีใครอยากเล่า
ไซออน เธอจะต้องจดจ่อ แล้วมองมาที่ฉันกับเลนส์นะ
และฉันอยากให้เธอรู้สึกภูมิใจ
กดคางลงหน่อย
"ฉันว่ามันสำคัญ ที่ต้องสร้างภาพเล่าเรื่องที่ยกย่อง"
ผลงานของกอร์ดอนที่เข้าใจ วิธีใช้ความบอบช้ำ
เบื้องหลังการเหยียดเชื้อชาติ ที่ฝังอยู่ในสถาบัน
หรือการถูกปิดล้อม อย่างต่อเนื่องในอเมริกา
เพราะคุณเป็นคนดำ และถ่ายทอดมัน
"ให้ผู้ชม ด้วยการกระตุ้นอารมณ์ตอบสนอง"
"สถาบันศิลปะแห่งชิคาโก อิลลินอยส์"
"การดูรูปของกอร์ดอน พาร์กส์ ในปัจจุบัน"
"สิ่งที่น่าทึ่งเกี่ยวกับมัน คือมันไร้กาลเวลา"
พวกมันยังมีความหมายในปัจจุบัน เหมือนที่เคยมี
เมื่อ 30 40 50 ปีก่อน
"เขาสร้างแค็ตตาล็อกภาพ"
"ที่ปัจจุบัน บอกเล่าเรื่องราวสำคัญ"
"ที่เรายังพยายามทำความเข้าใจ"
"และถ้าเรายินดี จะมองเรื่องราวนั้น"
เราก็จะตระหนักถึง ความจริงบางอย่าง
ที่เราเข้าใจได้ช้า
"กอร์ดอนเข้าถึงผู้คน เพราะชีวิต"
ยังคอยย้ำเตือนเราถึงสิ่งต่าง ๆ
ที่เขาพยายามบอกเรา
"เราได้เห็นในมินนีแอโพลิส"
เมืองที่กอร์ดอน มีความสัมพันธ์ส่วนตัวด้วย
มีโรงเรียนมัธยมปลาย ตั้งชื่อตามเขาที่นั่น
"มีการแสดงภาพการเหยียดเชื้อชาติ อย่างโหดร้ายที่สุด"
"และเราก็ได้เห็นว่า ภาพนั้นสำคัญแค่ไหน"
"ในการทำความเข้าใจ ความเป็นมนุษย์ของเราเอง"
"ผมไม่คิดว่าเราจะได้เข้าใจ"
"โลกที่เราอยู่"
แบบเดียวกับที่เราเข้าใจตอนนี้ ถ้าไม่มีกอร์ดอน
"อิทธิพลของเขา กลายเป็นตำนานไปแล้ว"
"และผมคิดว่าเป็นเพราะ เขาเป็นตัวแทนของบางอย่าง"
ที่ทั้งมีพลังในยุคสมัยของมัน
และล้ำยุคนั้นไปหลายปี
"เมื่อคุณมองเขา"
"หลักการและเครื่องมือมากมาย ที่เขาใช้"
การถ่ายภาพ เขาเขียนหนังสือ เขาทำหนัง
"เขาทำทุกอย่างเลย"
นั่นจึงเปิดทางให้ฉันคิดว่า เราทำได้มากกว่านี้
"ในฐานะช่างภาพคนหนึ่ง และช่างภาพโดยรวม"
"ผมคิดว่าเรามีหน้าที่รับผิดชอบ"
ในการเป็นกระบอกเสียง และใช้กล้องของเรา
เป็นอาวุธเพื่อถ่วงดุล หลายสิ่งที่เกิดขึ้นข้างนอกนั่น
"เช่นเดียวกับกอร์ดอน สิ่งที่ผมพยายามทำตอนนี้คือ"
นำเสนอเรื่องราวที่ขัดแย้ง กับภาพในแง่ลบมากมาย
"ที่เราเห็นจนคุ้นเคย"
แน่นอนว่ารูปถ่าย สร้างความแตกต่างได้
"สิ่งที่พาร์กส์ย้ำเตือนเราคือ"
ราคาของอิสรภาพ คือการเฝ้าระวังชั่วนิรันดร์
"แต่การเฝ้าระวังนั้นมาจาก วิธีมองภาพให้เกิดความเข้าใจ"
"ว่าเรากำลังประสบปัญหาอะไร และต้องเผชิญหน้ากับอะไร"
และผมคิดว่าช่างภาพร่วมสมัย
ยืนอยู่บนบ่าของเขา เวลาพวกเขาทำหน้าที่นั้น
"ขอความยุติธรรมให้จอร์จ ฟลอยด์"
"เมื่อคุณคิดถึงกอร์ดอน พาร์กส์ และสิ่งที่เขาฝากไว้"
"ใช่ เรารักงานนี้"
"นี่คือความหลงใหลของเรา แต่มันเกี่ยวข้องกับคน"
และวิธีที่เราเปลี่ยนชีวิตพวกเขา โดยใช้ศิลปะรูปแบบนี้
เพื่อรวมผู้คนเข้าด้วยกัน
"เรียกร้องความเป็นธรรมให้บรี"
"จับกุมคนที่ฆ่าบรีออนนา"
"เวลาฉันถ่ายรูปคน ฉันจะเห็นภาพของกอร์ดอน พาร์กส์"
และฉันรู้ว่า ฉันกำลังถ่ายภาพบุคคล
ที่พูดคุยกับผลงานทั้งหมดของเขา
"ไล่ออก จับกุม ตัดสินโทษ"
"จนท.สืบสวนเบรตต์ แฮนคิสัน"
"ทุกครั้งที่ฉันหลงทาง สะดุด หรือล้ม"
ฉันจะไม่มีวันเบื่อหน่าย ที่จะมองหากอร์ดอนเสมอ