DELTA DO EBRO
- Só isto? - Isto, si.
Noventa céntimos.
Vale. Quede co cambio.
Grazas, ho.
- Aguanta un pouco. Vou pola furgo. - Bule.
Vaia friqui.
Que carallo...?
Para! Para, malnacido!
Como o fixeches? Baixa.
Baixa, cona.
Solta o martelo.
Ou que, farruco?
Non me obrigues.
Non te achegues!
Nin un paso máis!
Ian!
Ian, fillo! Ian!
Ian, reacciona.
Que fixeches? Vamos.
Bule!
Axuda!
- Axuda! - Tranquila, señora.
- Que lle pasa? - Disparáronme.
- Onde? - Disparáronme.
Non ten nada. Non lle deron, acougue.
Non fodas!
Roubáronme.
A furgoneta!
Levamos tres este ano.
- É roubada. - Collinlle cariño a esta.
Fai o que sexa, pero que non a fichen.
Por que carallo fixeches iso?
Non lembras as regras? Só temos dúas!
Unha: non chamar a atención.
E dúas: non lle facer trucos á familia, seino.
Por que andamos sempre con miudezas?
Poderiamos dar un bo golpe, e a vivir!
Ian, por favor, non empeces.
Entro nun banco,
fágolles crer que levo un cheque... e cartiños!
Xa cho teño dito. Os bancos son a Champions
e nós xogamos en terceira.
Localizaríannos antes de gastar un euro.
Localizaríannos? Quen?
Vou ser claro:
se te collen, vas para un laboratorio. Méteo na cabeza.
Faranche probas sen pedirche permiso.
Por iso temos as regras. Para vivir en paz, respéctaas!
Código 10-43, roubo con violencia.
Foxen nun Lancia Delta.
Dirección sur pola comarcal 212.
Deteña o vehículo.
Repito, deteña o vehículo!
Agarda, Ian.
Que vas facer?
Deteña o vehículo!
Ian, non o controlas tanto como cres.
Deteña o...
Cheo, xefe?
GASOLINEIRA
RÚA MAYOR
Si, estounas vendo.
Bo traballo.
Dá a volta. Prepara o helicóptero.
Por fin.
Paca! Ai, miña Paca.
Que guapiña es.
Ven aquí.
Non te preocupes por nada.
Porque todo, todiño
vai saír ben.
Parabéns para ti.
Xa está.
Parabéns para ti.
Xa te oín, papá!
Para de cantar, dóeme a cabeza.
Parabéns de teu pai.
Parabéns para ti.
- Veña, pide un desexo. - Vale.
Ben!
Grazas, papá.
Estiven matinando toda a noite
e teño un plan.
Vou buscar traballo de mecánico.
Así ti podes centrarte en sacar a carreira de Bioloxía,
que coa cabeza que tes vas facelo axiña,
e a vivir!
Xa perdemos a túa nai.
Non quero perderte a ti tamén.
Sabes outra cousa que estiven cavilando pola noite? Mira.
Mira para aí.
Mira que guapa.
O día que descubriches que podías facer todo iso que fas.
De cativo tiñas dúas obsesións:
as galletas de animais e os globos. "Gobo, gobo!".
Sempre estabas a dar a roncha para que che mercásemos máis globos.
Aquel día, non che sei,
se cadra fartácheste
e decidiches fabricalos ti mesmo.
Logo non sei que che pasou
e fixéchelos estoupar todos de súpeto.
Marcho.
Non. Onde vas? Ven aquí.
- Díxencho onte. Quedei. - Xa, pero non é boa idea.
Levo anos vivindo neste barco.
Coas túas regras.
Escoita.
Só vou ir un anaco aos recreativos.
Tan perigoso é facer algo normal por unha vez?
- É que... - Unha vez.
Ti non es normal.
E despois do espectáculo que montaches onte,
- non podemos correr riscos. - Íante rebentar a marteladas.
- Sábelo, non si? - Si, e agradézocho.
Fillo, non te preocupes por min.
O único que importa es ti.
Pois non o parece.
Un momento.
Xúrocho.
Deu en sarabiar.
- Aquí na vida sarabiou. - Pois iso non foi o máis raro.
Non me crían e pedín as imaxes do coche
e as do exterior da tenda.
E fun á gasolineira pedir as das cámaras.
E sabes que? Dixéronme que xa as requisaran.
"Os teus compañeiros", dixéronme.
Buscaban o fillo e o pai.
Fillos de puta.
Hostia!
Estás ben?
Non, búscoo a el.
Bruce Hong.
O teu irmán, onde anda?
Iso me gustaría saber.
Está ocupado, pelexando.
- Bruce é irmán de Dragon Hong. - Ian!
Ven, que o clon de Bruce Lee vaina armar.
Pareces moi seguro. Es bondadoso tamén?
Claro. Aínda máis ca ti.
Ian?
Grazas polo numeriño coa Garda Civil.
Sen iso, a Axencia non te ía atopar.
A Axencia?
Que oficial soa, para unha organización nada oficial.
Aínda lles chamas "perceptores"?
"Perceptor", en singular.
Só queda un.
E creme, está nas últimas.
Onde está o rapaz?
Dáme igual o que fagas comigo.
Non cho vou repetir.
Témolo.
A 3 km. Apareceu a súa furgoneta nos recreativos.
Entrando aos recreativos.
Perceptor na zona.
Perceptor na zona! Pido instrución e reforzos.
Cambio de prioridade.
Capturen o perceptor.
Non podemos deixar que se achege ao rapaz.
Obxectivo localizado.
O obxectivo diríxese á saída. Solicito instrucións.
Vai tras el.
- Nin o mires. - Aquí non estás a salvo. Ven. Vamos!
Xa viches o que ese tipo pode facer. Hai máis coma ti, Ian.
Ven comigo se queres sobrevivir.
Non temos toda a noite, rapaz.
Ti decides.
Papá.
- Papá! - Acouga.
Papá!
Que fas?
Síntoo.
PROCESANDO MOSTRA DE SANGUE
Temos o rapaz. Enviando mostras para análise.
- O perceptor bloqueou a estrada. - Non o creas. Sigue.
Perdoa polo do casco, Ian.
Debo garantir a seguridade do equipo.
Son a doutora Levin, pero podes chamarme Adriana.
Dáme igual quen sexas.
Que fago aquí?
Analicemos a historia.
Non tes a sensación de que o mundo vai a peor?
Cada novo goberno promete cambios e esperanza.
Porén, acaba facendo xusto o mesmo có anterior.
Din unha cousa e logo fan o contrario.
O poder define o mundo no que vivimos.
Mais o poder real non se merca con cartos
nin coñecementos nin tecnoloxía,
senón coa habilidade de crear unha mentira e permanecer invisible.
Facerlles crer aos demais o que ti queiras.
E ultimamente, se iso non se traduce en accións concretas,
forzalos a facelo en contra da súa vontade
e marcar así o novo rumbo da historia.
Iso é o verdadeiro poder.
Estamos en guerra, rapaz.
Contra a Consciencia.
Non sei que é iso.
Unha organización de xente con facultades coma a túa.
Levan controlando as esferas de poder na sombra dende hai anos,
manipulando as mentes e as decisións dos que dan a cara,
dos gobernantes, políticos e militares.
Por iso dá igual quen goberne.
Ao final, seguirán o camiño trazado por eles.
Nós estamos aquí para evitalo
e preservar a pouca democracia que resta no mundo.
Que ten que ver iso comigo?
Se segues vivo é porque te atopamos antes ca el.
Quen era?
Ese home.
Un perceptor.
- Un que? - Un perceptor.
Pensamos que é o último que queda da Consciencia.
Pode facer proxeccións coma ti.
E bastantes cousas máis.
É o máis poderoso co que loitamos.
Quere que te unas a el.
E se non, matarte.
Xenial, matarme.
E ti que queres?
Quero que traballes comigo.
E mais a fórmula do teu sangue.
Que fórmula?
A que permite crear ou anular os teus poderes.
Que máis sabes proxectar?
Cousas máis grandes?
Ambientes?
Persoas?
Persoas? Intenteino moitas veces, pero non se pode.
Pódese.
Onde está meu pai?
Non pretendo mancarte, Ian.
- Onde está? - Todo no seu tempo.
- Dimo. - Quero axudarche.
E o meu pai?
Volve sentar.
Primeiro fai algo por min. Logo poderás ver a teu pai.
Vexamos o teu nivel.
Quero que me fagas crer que estou na praia.
Co sol quentando,
area branca,
tomando un mojito...
cun chihuahua ó meu carón.
A ver, doutora, isto non vai así.
Podo facer que vexas algo,
pero nada tan espectacular.
Non teñas medo. Pódese correr sen saber andar.
Un gran catalizador dos poderes son as emocións.
A maior intensidade, meirande capacidade de proxección.
Localiza unha emoción forte e proxéctaa sobre min.
Busca no teu interior.
Non tiveches unha infancia doada, non si?
Que dis?
Levo anos buscándote,
pero Vicente conseguiu manterte oculto.
Imaxino que viaxando de vila en vila.
Sen colexio,
sen amigos...
Sen nai.
Agora, o chihuahua.
Un moscón?
En serio?
Agora quero ir para a casa e que o moscón siga comigo en bucle.
Unha proxección, pero para sempre.
O suxeito non saberá que non é real.
Coma un enfermo que ve cousas só el.
A miña realidade constantemente incluirá este bucle.
Rematou a subscrición gratuíta.
Se queres máis,
quero ver a meu pai.
Papá!
Papá, estás ben?
Axúdame.
- Axúdame, fillo. - Pegáronche?
Deberías coidarte, Vicente.
Xa non es un rapaz.
Un momento.
Coñecédesvos?
Pescúdao ti mesmo.
Entra nos seus recordos.
Que faga o que?
Nunca che pasou
que de súpeto te invaden fragmentos da vida doutros?
Iso poderíalo controlar.
Ver o que agochan esas lembranzas e navegar por elas.
É o segundo poder.
Pode que atopes espazos en branco. Aprenderás a evitalos.
Ian, non lle fagas caso. Só queren experimentar contigo.
Só lle ofrezo saber a verdade.
- Papá, de que fala? - Nin a escoites!
Todo canto din é mentira.
Daquela de que tes medo?
Entra e descubre quen é esta muller.
Adriana...
Prégocho, por favor.
Ian, por favor.
Por favor.
Así só vas empeoralo.
Pídocho por favor!
Seguide traballando. Vou ver que pasa.
Vicente, que fas?
Solta o bebé, non é teu.
Deteno!
Detédeo!
Que carallo foi iso?
Víchela?
Non. Vinvos só a vós os dous.
E un bebé.
Levouno el.
Era eu.
Ese bebé era eu.
El non é meu pai.
De certo, Ian.
Fuxiu contigo.
Entendo que todo isto é duro para ti.
Pero túa nai talvez siga viva.
O seu potencial é incrible.
Sabía que sería rápido, pero non tanto.
Mira o seu factor neurotrófico.
É fóra de serie.
Non tes que mellorar o seu rendemento.
A túa tarefa é extraer a fórmula.
- Non hai rastro da fórmula no seu corpo. - Imposible.
De onde saca os poderes se non?
Se cadra herdounos de seus pais.
Que absurdeza.
- Os perceptores son estériles. - Si.
Kominski asegurouse diso.
- Puxécheslles ti a inxección. - Por iso Ian é único.
Pode que sexa o primeiro perceptor natural.
Sempre o sospeitei,
pero Vicente levouno sen poder probalo.
Iso non vén ao caso, doutora.
Se non ten a fórmula, non é máis ca un...
inconveniente.
Desfaite del ou será un lastre.
Iso sería un grande erro.
Ian podería ser a nosa única defensa contra o Mulo.
- O do Mulo é un conto. - E se non o é?
Ian podería manifestar o terceiro poder.
Ten coidado, doutora.
Vin ese mesmo fulgor nos ollos de Kominski.
E xa sabes como acabou.
Arriba, rapaz.
Figurácheste onde estás?
Es un rato de laboratorio.
E sabes o que lles fan a eses ratos.
Hai que liscar. Sabes pelexar?
Velaquí ten, doutora.
Grazas.
Doutor,
cómpre repetir as probas.
O FNT deu un valor errado.
Estaría ben...
Como lle dicía, o rapaz...
Coido que debería saber que nunca se administraran
doses tan altas.
Vale, volvo dentro dun anaco.
IAN QUIJANO EN PROGRESO
Vamos.
Vamos!
A que agardas?
Un momento.
Non marchamos sen meu pai.
Xa viches que non é teu pai. Déixao.
Non nos serve.
Si que nos serve.
As respostas están na súa memoria.
Activade as alarmas.
Bloqueade o perímetro.
Accesos en posición.
Deixa de perder o tempo. O rapaz non pode saír vivo.
Dá a orde.
Estas.
- Dámas. - Non, conduzo eu.
Agáchate, fillo. E pon o cinto.
De fillo nada.
Así que o fixeches. Metícheste na miña cabeza!
Metinme, si!
Coidado!
Quería contarcho,
pero non che é doado, Ian!
Que fai aquí? Volva ao despacho.
O rapaz fuxiu.
Disparen a matar. Ordes de arriba.
Ian, xa os deixamos atrás.
Coidado!
Amodo.
Aí, veña.
Ester.
Ven aquí.
Por que me axudas?
Ou te axudo...
ou te mato.
Alédate, neno. Aínda non te matei.
Ti tamén podes facer...
caralladas mentais?
Traballas para a resistencia, non?
A Consciencia.
E non, eu non fago caralladas mentais.
Vaiche a música?
Vanme os clásicos.
Unha vez Vicente cachoume facendo trasnadas na autovía.
Estaba proxectando balóns de fútbol, vendo como os coches os sorteaban.
El ensinoume a cichalos con cuspe.
Dise botarlles galapos.
Xaora.
E resulta que non é meu pai.
Se o pensas, é irónico.
Pensaba que era eu o que provocaba espellismos.
Que parvo.
O mundo provocábame espellismos a min.
Ian, o que te fai diferente faite forte.
Entendo que non é doado, pero ser único non é malo.
Tes que crer en ti e seguir o teu instinto.
E cando iso aconteza, que se preparen.
Serás imparable.
- Rematou a canción. - Xa.
Falemos!
Vaia cabrón.
Mira, eu sei que no fondo quérelo,
pero é un borracho e un lastre.
- Non digas parvadas. - Non quero discutir.
É un feito.
- E que queres que faga? - Non che sei.
Empeñácheste en traelo.
Quero saber quen son.
Que son.
A que agardas?
Entra aí e busca respostas.
Xa podes entrar a medir o suxeito.
Seguro que cho pediu o gran xefe.
RÚA WOJDYNSKA 12 VARSOVIA, POLONIA
Kominski quere administrarlle a fórmula hoxe.
Ian, que atopaches?
Bos días. En que che podo axudar?
En billetes pequenos.
- Por favor. - Non temos tantos cartos.
Cómpre avisar para preparar 50 000 euros.
Queda aquí.
Un momento.
Coido que leu mal.
Oxalá fosen 50 000.
Cinco mil. Isto é outra cousa.
- A ver, asina aquí e aquí. - Vale.
Cinco mil.
En billetes pequenos.
Grazas.
De nada.
SÍNTOO
Seguridade!
Seguridade, collede o rapaz!
Corre.
Corre!
Para aí!
Alto!
Iso foi talmente abraiante!
Non lle vai chistar nadiña.
Sempre quixen facer isto.
Para, para!
Onde está Vicente?
Toma.
Iría ao bar. Xa sabes.
Queda aquí.
As proxeccións non van nos espellos nin comigo.
Vexo que Adriana soubo poñerte na miña contra. Tranquilo.
Estou tranquilo!
Acouga.
- Estou aquí para axudarche. - Non preciso a túa axuda.
Levanta.
Reláxate. Mírame.
Acouga. Respira.
Non pensas que é raro que a Axencia non te persiga?
Fun eu. Quiteichos de enriba.
Estamos no mesmo bando, Ian.
Isto é polo teu ben.
Para, para!
Foi talmente abraiante!
Corre!
Collede o rapaz!
Quero saber quen son.
Que son.
A que agardas?
Vai buscar respostas.
O científico xa está retirado e vive nas aforas de Varsovia.
...nas aforas de Varsovia.
É a nosa única opción.
Vémonos pronto.
Ian!
Que pasou aquí?
Ian!
Esperta.
Sabes o grave que é isto?
Falan todos diso.
Todo é culpa túa.
De dicíresme a verdade, igual non estariamos así.
Ademais, precisamos cartos.
Para que?
Imos a Varsovia.
Que se che perdeu a ti en Varsovia?
Ben sabes o que hai en Varsovia.
Kominski.
- Volvícheste meter na miña cabeza. - Metinme, si!
Tempo tiveches para contarme as cousas,
pero nunca o fas.
Xa non te fías de min?
Fiarme?
Como carallo vou fiarme de ti?
Levas enganándome toda a vida!
- Ía contarcho! - Secuestráchesme!
Separáchesme de meus pais
para dáresme unha vida cotrosa.
Convertíchesme nun miserable.
Coma ti.
E os globos?
Que cona era iso?
Divertíaste contándome esas merdas?
Fíxeno todo por ti.
Non é difícil de entender.
- Pero se saltas as regras... - Que regras?
Non lle facer trucos á "familia"?
- Non. - Non? Porque resulta que non es meu pai!
Imos calmarnos.
Separarte do mundo foi o meu xeito de protexerte.
- Sei que non fun o pai perfecto... - Non es meu pai!
Tes razón.
Non son teu pai.
Pero es meu fillo.
Escoita,
só vou poder dicilo unha vez.
Tes dúas opcións.
Seguir por este camiño, que che garanto que só che vai traer dor
e sufrimento,
ou vir comigo
e comezar de novo.
Ti e mais eu, sós.
Xuntos, coma ao principio.
Estase confiando demasiado. Que máis temos?
Temos os datos do roubo. Estamos a rastrear as compras.
- Dime. - Témolo. Mercou uns billetes de tren.
Activade o protocolo.
Intenta desaparecer.
Non tal.
Quere respostas.
De acordo.
Kominski.
Pero xa me anticipei á xogada.
- Teño xente ao axexo. - Se estás no certo,
podería acceder ao terceiro poder. É moi perigoso.
Debémolo eliminar decontado.
Positivo. Están aquí.
É como estar na casa.
Non parece que viva ninguén.
- Daquela por que murmuras? - Non sei.
Non hai nada.
Nin ninguén.
Volvemos á casa de saída.
Ao punto cero.
Que?
"Punto cero" soa mellor.
O cuarto dos meus soños.
Aquí xogaba sempre con miña nai.
Lembro un coelliño que...
Lembrábao máis grande.
Non podes ter recordos a esa idade.
Algo non cadra.
O que non cadra é que o cuarto nos meus soños era máis grande.
A memoria non funciona como pensas.
Unha imaxe pode evocar un recordo.
Mais un neno tan cativo?
- Que idade tiñas? - Ano ou ano e medio.
PROXECTO: AWARENESS
Os seus diarios.
É ela.
É sempre o mesmo soño.
Estou nese cuarto branco
e ela sempre canta.
Non te preocupes por nada.
Porque todo, todiño
vai saír ben
Non te preocupes
Chámase Urszula.
Urszula Kominski.
Es o neto de Kominski.
Bebendo non o vas esquecer.
Así o solucionas ti todo?
A última vez non fostes tan bos. Que queres?
Ian agora vai pola súa conta.
Está sendo doado rastrealo.
E se o atopamos nós...
o perceptor tamén.
Se quixeses axudalo, poderías...
- deixalo en paz. - Non é tan doado.
Ian é a única persoa
que pode enfrontarse co Mulo. É a nosa esperanza.
Mírate.
Logo de todos estes anos aínda andas a voltas co do Mulo.
Terra de ninguén.
Iso elixín eu.
A Consciencia por un lado,
a Axencia polo outro, e o rapaz e mais eu no medio.
Sen deixármonos arrastrar.
El decidiu seguir o seu camiño.
Teño que respectalo.
A Ian xa non o protexe ninguén.
Está só, perdido, e é facilmente manipulable.
Entrementres, ti quedas no medio.
Deberías deixar de beber
e convertéreste nun pai de verdade por unha vez.
Por aquí ten que haber algún indicio.
Ester?
Pero... Que fas?
- Axudarche. - Axudarme?
- Que é isto? - Querías respostas.
Escoita o que ten que dicir.
Non te achegues.
- Non quero facerche dano. - Quieto!
Só quero falar.
Pois eu non. Afástate!
Quieto, dixen.
Quieto!
Esta si é de verdade.
Se quixese matarte, faríao. Baixa as mans.
Sei que buscas a teus pais.
Tamén te busquei, fillo.
Ti?
Non creo nin unha palabra.
Somos un produto, Ian.
Unha creación.
Dun programa secreto dos anos 50 trala Segunda Guerra Mundial.
Houbo unha serie de voluntarios,
coma túa nai e eu.
Kominski inxectounos un composto da súa creación.
- A fórmula. - Si.
Grazas á fórmula, desenvolvemos certas capacidades extrasensoriais.
Somos espías con control mental.
Trala Guerra Fría, non sabían que facer con nós.
Temían que nos reorganizásemos
ou nos aliásemos cun inimigo.
Decidiron exterminarnos.
Chamáronlle "A Desinfección".
Cazábannos un por un.
Coma coellos.
Non tiñamos esperanza.
Ata aparecer o Mulo.
El é o último e máis poderoso dos perceptores.
A arma perfecta.
Cando foron por el, o Mulo...
contraatacou.
Uns días antes da Desinfección,
detectaran indicios dunha nova capacidade que fixo tremer de medo a Axencia.
O terceiro poder.
O sometemento absoluto.
Dobregar a vontade de calquera.
Que fagan o que ti queiras, como e cando ti queiras,
onde ti queiras.
Coma un monicrequeiro.
El reagrupou os superviventes
e creou a Consciencia.
Deunos pautas para pasar desapercibidos sen ter que usar os poderes.
Por que "o Mulo"?
Os perceptores, coma os mulos,
somos estériles.
Os gobernos aseguráronse diso.
Pero non son fillo de perceptores?
Es. E é un milagre.
Era imposible. Túa nai e eu levabamos anos xuntos.
E, de súpeto, un día
viu que estaba embarazada.
Ía nacer o primeiro perceptor natural.
Non me fodas.
Saíde detrás miña e ide á azotea. Cúbrovos.
Non che creo nin unha palabra.
Deixa de mentirme.
Onde está miña nai?
Oe, non me gusta discutir.
Volvede a España. Teño unha casa en Madrid. Ela sabe onde.
Ben.
Fíate de nós.
Queda aquí.
A escaleira de emerxencia?
Velaí!
Ian, non hai tempo.
Ester!
Vamos!
Arrepentirédesvos disto.
Todos!
Case che sae ben a xogada.
Deixarme chegar ata o rapaz para capturárdesnos aos dous.
Chámase estratexia.
Pode que ti teñas poderes,
pero nós temos cerebro e músculo.
En breve saberemos se es o Mulo ou se é só unha lenda.
Logo dirasnos onde foi o rapaz.
E se non, que me vas facer?
Matarme?
Non.
Aínda non.
Así que consiga a fórmula, quitareiche os poderes.
E logo,
suplicarasme que te mate.
Adriana,
non tiveches abondo con esterilizáresme, lurpia?
Comezade coas probas.
Escóitate!
Falas igual ca Kominski!
Quero esa fórmula.
Para esta tolaría. Xa!
É unha orde directa.
Adriana,
non nos serve para nada morto.
Doutora,
malas novas.
A fórmula...
está tan diluída no seu organismo
que é imposible sintetizala.
Teño sede!
Podedes traerme auga?
Vai calor aquí, fillos de puta.
Acabouse.
Estamos acabados.
A fórmula morreu con Kominski.
O rapaz é a esperanza.
Deixa a boca aberta.
Que fai, doutor?
Devólvao á súa posición inicial.
Desactive o robot xa.
Contrólame os movementos.
Retire a man do control. Non volverei repetilo!
Quite a man do control!
Por aquí.
Gústalle que lle canten
Mamá.
Imaxinarías este momento
un millón de veces.
E sinto
que non sexa como pensaras
Pero túa nai non se foi.
Segue aí dentro, en algures.
E aí podedes reencontrarvos.
Mamá.
Ian, mira a túa nai.
Isto é o que nos fan.
Antes de que a capturasen,
Urszula inseriu un recordo en ti.
Este recordo.
Ela sabía que sen a fórmula non se poden crear perceptores.
Destruíu a única copia de Kominski.
E a orixinal encriptouna na túa memoria.
Ian,
con esa fórmula, poderiamos crear novos perceptores.
E acabar de vez coa Axencia, que tanto dano nos fixo
a ti,
a min,
e a túa nai.
Ian.
Non podes vir ti por eles?
Non hai tempo, fillo. Dámos.
Non quería que ninguén os vise
Só eu.
Dáme eses cubos!
Só así podo protexervos da Axencia!
Para!
Para, vas mancala!
Non te preocupes por nada.
Porque todo, todiño
vai saír ben.
Afástate do rapaz!
Velaí está.
O terceiro poder.
Sabíao.
Ian!
Non podo moverme.
Ian.
Que fas?
Ian, quieto.
Para, Ian. Non me obrigues.
Abride fogo!
Disparade!
Orde directa!
Acabo de velo.
Non, Ian, para. Que viches?
- Está viva? - Faino, fillo.
Ela é a responsable.
Nós perdémola hai moitos anos.
Vises o que vises, foi el!
Mentes!
Ides pagar por todo o que lle fixestes a miña nai.
Abrirlle a cabeza
coma a unha rata.
Non, Ian, non!
Faino.
- Faino! - Ian!
Ti.
Estás con eles.
Non o fagas. Tes que parar isto.
Non te metas.
Fillo...
Estate manipulando, mírao.
Trátate coma un monicreque.
- Trátate coma un neno. - Calade!
Deixádeme!
Obrígao a facer o mesmo ca o resto.
Non o fagas. Arrepentiraste toda a vida.
Fíxate.
Mira para eles. Están aterrados!
Vaite.
A Axencia...
Torturaron a miña nai ata convertela nun vexetal.
Todo para obteren a fórmula
e anularnos.
Ian...
Mira arredor. É isto o que queres?
Que non te controle coma sempre.
Mira a vida que tiveches, sen familia, sen amigos.
Agora tes a oportunidade
de facer algo grande. Non o escoites.
É un borracho. Faille caso a teu pai!
Pai...
Un pai é quen te cría,
quen se entrega e se sacrifica por ti...
Que fixeches?
Ian!
Non.
Non, non.
Non...
Se entro, non sobrevivirás.
Non.
Mírao ti mesmo.
Ti non es coma os outros.
Percibo a túa dor.
- Sóltame, por favor. - El está aquí.
Veu para quitarmo.
Non deixes que o manquen.
Tes que levalo contigo. Prométemo!
Por favor! O neno merece un futuro!
Vou ver que pasa.
Perdóame.
- Papá, perdóame. - Non, fillo.
Son eu quen ten que pedir perdón.
Renunciaches á túa vida
para darme a min unha.
Equivoqueime.
Nunca debín ocultarte nada.
Pero ti podes...
atopar o teu propio camiño.
Hoxe non vén ningún?
Tes que ser paciente, coma cando xogamos ás agachadas.
- E se se acabaron os peixes? - Ian, ho.
Como se van acabar?
Mira que grande é o mar. Non ten fin.
Si, a liña é o fin.
Escoita, que ti non vexas alén,
non quere dicir que non exista.
Detrás daquela liña aínda hai moito máis.
Moitísimo máis.
Ti nunca tires a toalla, vale?
Os mellores peixes para quen son?
- Para quen mantén a esperanza. - Iso é.
Papá.
Papá...
Ian!
Quieto. Non te movas.
Es forte, fillo.
Pero non o dominas.
Delátante os ollos.
Acouga.
Tranquilo.
Un paso máis e mátoa.
Fai o que di, Ian.
Aproveitácheste de min.
Coma todos!
Só che importa a fórmula.
Máis ou menos.
Déixame vela na túa mente e marcharei sen mancala.
Ela non ten nada que ver.
Ela? Non a escoites!
Sexa quen sexa, é unha proxección. Meteuche un bucle na cabeza.
De que falas?
Eu non a vexo. Ninguén máis a ve. Só ti podes vela!
É mentira. Está xogando coa túa mente.
- Ela mesma dixo que era imposible. - Ollo co que decides.
Fagas o que fagas,
non hai marcha atrás.
Aperto o gatillo e vemos se existe?
Isto é entre ti e eu.
Ian, intenta lembrar.
Meteuche o bucle nalgún momento.
Ian,
baixa a arma, por favor, non quero morrer.
Cala!
Non quero oírte.
Mírame.
Sei que sentes o mesmo.
- Non é iso real? - Non, non es real.
Só estás na miña cabeza.
Estás seguro?
- Ian. - É apostar forte, fillo.
Eu non son...
teu fillo.
Isto foi só o comezo.
Eu xa perdín demasiado.
As únicas persoas que miraron por min.
E 18 anos que quero recuperar.
Precisamos a fórmula, Ian.
Precisámoste.
Nesta guerra decídese o destino de moita xente.
Xente inocente.
Non podes quedar á marxe.
Debes decidir de que lado estás.
Terra de ninguén.
Sóache, doutora?
Isto non é necesario.
Abondaba con pedíresmo.
Pensareino.
Deumo meu pai no meu aniversario.
A que agardas para abrilo?
A grandeza do océano.
OS MELLORES PEIXES SON PARA QUEN MANTÉN A ESPERANZA. QUÉROTE.
Encántame.
Debiches matalo. Agora é un perigo solto.
Razón tes.
Está fóra do control de Vicente e mais do perceptor.
Pero fíase de min.
Aínda cres que podes recrutalo?
Penso que si.
E se non o consegues?
Se non o consigo,
eliminareino eu mesma.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Luisa Lage