Są na zewnątrz.
Alarm. Stan: czerwony.
Awaria zasilania komory.
Słyszałeś?
Jest blisko.
O tym mówiłem. Serce mi wali.
Kryj się.
To Cubone?
Nie łapiemy go dla ciebie.
W sensie?
Nie zaplanowałeś tego?
- Powiedz, że nie. - Powaga?
Jak śmiesz? Jasne, że nie. No weź.
Dobra, może.
Wczoraj była pełnia i matka usłyszała płacz.
Uznała, że mam koszmar, więc przyniosła mi mleko.
Myślałem, że chcesz gdzieś iść...
coś porobić. Jak kiedyś.
Bo chcę.
Ale rzuć okiem.
Ten Pokémon jest w sam raz dla ciebie.
Nie szukam Pokémona. Tłumaczyłem ci.
Miałem z tym niezłą rozkminę.
Typ wodny i ognisty odpadł. Cubone za to jest...
Samotny.
Więc właśnie.
Dzięki, Jack. Naprawdę.
Rzucisz mi w oczy jeszcze jakąś prawdą?
Może później. Teraz liczy się ta prawda.
- Dawaj. - Tak!
Pamiętaj, łapanie to nie tylko technika. Też dasz radę.
Dobry doping!
On też musi cię wybrać. Tak że zachęć go jakoś.
Cubone. Jak tam, stary?
Wiesz...
nie każdemu jest do twarzy w czaszce przodka...
ale tobie jest.
Nie załapał żartu.
W ogóle.
Jack.
Rzucaj!
Rzucaj.
Jak facet.
Złapałem!
Nadal ogarniam.
Nie świeci się na zielono.
Nie zmieniło się na zielone. To źle, nie?
Wiej!
- Nie wybrał mnie! - Wiej!
- Nie wybrał mnie! - Widzę!
Nie wybrał!
Wściekły Cubone. Zupełnie jak moja mama.
Pewnie dziwnie to zabrzmi...
Mów. Nie mam siły się wściekać.
Martwię się o ciebie.
Znów ta gadka?
Wszyscy znajomi wyjechali, ja też się wynoszę.
No i dobrze.
Korzystasz z okazji, zanim przeleci. Ja tak robię.
Wymiatam w robocie.
Niedługo mnie awansują.
Na kogo awansuje rzeczoznawca ubezpieczeniowy?
Na starszego rzeczoznawcę?
Starszy jest dwa szczeble nade mną.
- Dwa nad. - Zaraz puszczę pawia. To jakiś bzdet.
Wreszcie mam zasięg.
Pięć wiadomości? Po co się nagrywać pięć razy?
Żeby załatwić polisę na wczoraj?
Kto dzwonił?
Ktoś z Komendy Policji w Ryme.
W sprawie wypadku.
DETEKTYW GINIE W WYPADKU
Proszę, odpuść.
Albo proszę cię bardzo. Dziękuję.
Dzięki. Jesteś bardzo wylewny.
Nikt nie zgubił Lickitunga?
Nikt? Nie?
Dziękujemy za wspólną podróż.
Zapraszamy na krótki materiał powitalny...
dla odwiedzających Ryme.
Od dawien dawna dzielimy świat z Pokémonami.
Nasi przodkowie łapali je...
i trenowali, aby korzystać z ich mocy...
dla dobra ogółu.
Relacja ta ewoluowała w znane nam obecnie...
bitwy Pokémonów.
Pewien człowiek postanowił to zmienić.
Howard Clifford...
założyciel i dyrektor generalny Clifford Industries.
Kiedy wykryto u niego rzadką chorobę...
ustąpił ze stanowiska...
i ruszył w świat szukać leku.
Okazało się, że poszukiwanym lekiem...
była ewolucja w lepszą wersję samego siebie.
Odkryłem, jak tego dokonać, dzięki Pokémonom.
Zapragnął podzielić się tym ze światem.
To zainspirowało Clifforda do wzniesienia Ryme...
miasta, w którym ludzie i Pokémony mają równe prawa.
W przeciwieństwie do regionów niezurbanizowanych...
tu mieszkamy i pracujemy wspólnie.
Żadnych bitew. Trenerów. Pokéballi.
To doskonalszy, harmonijny świat.
W imieniu obywateli witam w Ryme.
Gdy ma się Squirtle'a, walka z ogniem nie jest męką.
PORUCZNIK
Witaj, Tim.
Pan porucznik.
Twój tata nie miał sobie równych.
Był na tym komisariacie legendą.
Dziękuję. Bardzo to miłe.
Bardzo przeżyliśmy stratę twojego taty i jego partnera.
Partnera?
Jego Pokémona.
Nie wiedziałem...
Czy ja mu nie pasuję?
- Snubbullowi? - Tak.
Wydaje się gburowaty...
ale zapewniam, tak naprawdę jest rozkoszny.
Pozwól, że spytam.
Dlaczego nie masz Pokémona?
Harry wspominał...
że chciałeś je trenować.
Nic z tego nie wyszło. Robię w ubezpieczeniach.
Rozumiem.
Ale, Tim...
proszę cię, nie unoś się honorem.
Nie mierz się z tym sam.
Jeśli masz w sobie coś z ojca...
Nie mam.
Wychowywała mnie babcia.
Ma pan klucze do jego mieszkania? Chcę posprzątać.
Oczywiście.
- Jego adres. - Ekstra.
- Mogę cię zawieźć. - Nie trzeba. Pięknie dziękuję.
Tim.
To bardzo...
wymagająca praca.
Ale codziennie o tobie myślał.
Nikogo na świecie tak nie kochał.
Miło było pana poznać.
Przepraszam.
Spoko.
Okraść mnie chcesz czy wpienić?
Jest ze mną.
- Musimy pogadać. - Tak?
Czekałam, aż ktoś otworzy skrzynkę.
Wpakowałeś się w niezłą aferę.
Jedną z tych strasznych. Ludzie się takich boją.
Nie ja. Ja twardo gram, ostry język mam.
W imię prawdy zrobię wszystko, bo lubię faktów bliskość.
Sorki. A ty kto?
Lucy Stevens. Reporterka CNM.
Za młoda na reporterkę jesteś.
Dla CNM prowadzę bloga, tworzę rankingi Pokémonów.
- Dycha najsłodszych. - Babcia lubi.
Nie ma najsłodszych.
Strata czasu dla speca z nosem do sensacji.
Nie teraz. Urabiam źródło. Daj chwilę.
Ja już pójdę.
Wyśpiewasz mi oficjalnie wszystko, co wiesz o Harrym Goodmanie.
Zaraz, co?
Harry wywęszył przekręt. Naprawdę duży.
I nagle jego auto zanurkowało z mostu? Nie sądzę.
Coś tu śmierdzi i ja się dowiem co.
Nie widziałem go całe lata.
Gdzie twój partner?
Nie mam. Czemu wszyscy o to pytają?
- Samotnik. Coś ukrywa. - Idę.
Jestem tylko stażystką...
ale czuję przekręt.
- I dowiem się, o co chodzi. - Dobra, tak zrób.
Chodź, Psyduck. Idziemy.
Kto idzie?
Proszę?
To ja. Snakes. Mam towar.
Połóż go na progu i zjeżdżaj.
Pewnie, Johnny. Ale co z moją zapłatą?
Ciągle te stare kryminały.
DYPLOM UZNANIA ZA ZASŁUGI W SŁUŻBIE MIASTU
SZCZĄTKI STAROŻYTNEGO MEW ODKRYTE W RYME
Co to?
Co? Co to za syf?
STO LAT 21. URODZINY
„Kochany Tim, postaram się, tylko daj mi szansę.
Tu zawsze znajdzie się dla ciebie miejsce”.
Ojciec odbierze cię z dworca.
Nie jadę.
- Co? - Nie chcę.
Tu jest mój dom. Zostanę, babciu.
Nieźle.
XXIV MISTRZOSTWA
To najważniejszy dzień w życiu.
Wiem, Tim.
Ale mama nie mogła przełożyć wizyty u lekarza.
Harry.
Ktoś tu jest?
Halo?
Skręcona.
Nie wiem, kim jesteś...
ale umiem strzelać.
To Pikachu?
No cudnie.
Cześć, maluchu. Jak się tu dostałeś?
Ja wiedzieć, że człowiek nie rozumieć...
ale zszywacz na szafka...
albo ja puścić z pupa prąd w człowiek.
To ty mówisz?
Ty mnie rozumiesz?
Chwila. Długi kontakt wzrokowy. Zrozumiałeś.
- Nie. - Tak.
- Niesamowite. Rozumiesz mnie. - Przestań!
Jestem taki samotny.
- Puszczę pawia. - Nie. Musisz mi pomóc.
- Puszczę. - Mam poważne kłopoty. Posłuchaj.
Przepraszam, prowadzimy prywatną rozmowę.
- Przestań. Jesteś halucynacją. - Chyba ty.
A ty? Wypad.
Radzę grzeczniej. Ten Aipom jest jakiś dziwny.
Nie! Złaź z niego, psycholu!
Wstawaj, młody. Wraca.
Zrób tak.
Ugryź go. Drzyj się.
Graj w kalambury. Albo nie graj.
- Podrzucę ci nóż. - Nie nóż!
Dobra, kiepski pomysł. Znajdę coś innego.
Żarciem go!
Nie ma za co. Maluch był głodny.
Chodź, młody. Spadamy.
Na dach!
Świetny pomysł.
- Trzymaj drzwi, wezwę pomoc. - Co?
Pomocy! Ratunku!
W mordę.
Pomocy! Ludzie, pomocy!
Pożrą go żywcem!
One go pożrą!
Ten człowiek umiera!
Nikt nie idzie. Co za znieczulica.
Wciągaj portki i wiej, ile sił.
Piorunem!
Im więcej golizny, tym bardziej je ciągnie.
Dobra, wskakujemy.
Nie. Nie wejdę do zsypu.
Mądrze. Daj znać, jak było z pokręconymi Pokémonami.
Zginiesz jak bohater.
- Zacne lądowanie. - Odczep się!
Komuś wrócił humorek.
W nogi! Wściekłe Aipomy!
Uwaga! Wiejcie!
Wiać, wiać!
Idą. Wiejcie. One...
Coś czuję, że w spodniach wypadłbyś lepiej.
Myślałem, że nosisz slipy, ale jest spoko.
Ja bielizny nie noszę. Nie grzeszę skromnością.
Przepraszam. Słyszycie go? Słyszycie, co mówi?
Pika-Pika. Pika. Pikachu.
Jasne. Pika-Pika-Pika. Jest uroczy.
Ty też. Nie rozumieją mnie.
Moja wina. Bo ja się nawciągałem.
Nie w tym sensie. To był gaz. Nawdychałem się gazu.
Przypadkowo.
Ani słowa o gazie. Jak nie chcesz od psów biletu do mamra, to chodź.
- Nikt nie rozumie? On gada. - Dla mnie to też nowość.
Oni słyszą tylko Pika-Pika.
Głaszczą mnie, całują. Paluchy mi wpychają. Okropne.
Nie rozumiecie go? Słyszycie, jak wypowiada słowa?
Czego nie przyswajasz? Tylko ty mnie rozumiesz.
- To przeznaczenie. - Wcale nie.
- Skąd się wziąłeś w mieszkaniu? - To chata mojego ojca. Tyle.
- Co tam robiłeś? - Syn Harry'ego?
Skąd wiesz, jak ma na imię?
JEŚLI SIĘ ZGUBIŁEM, ODPROWADŹ DO:
To ty jesteś jego partnerem?
Skoczymy na kawę?
Bo ja bym się napił. Chodźmy na kawę.
Tak. Chodźmy.
Było tak. Ocknąłem się za miastem z pustostanem w głowie.
Jedyną wskazówką były dane i adres Harry'ego na podszewce.
To poszedłem do mieszkania i wpadłem na ciebie.
Jigglypuff
- Może Harry wdepnął. - To znaczy?
Wdał się w złe towarzystwo.
Zdarza się najlepszym.
Tonie się w długach. Psycha siada.
Białe staje się czarne. Czarne czarniejsze.
- Dzwonisz? - Nie.
Tak, świetnie. Macie niezłe menu.
Czekaj. Słyszysz inne głosy?
Chcę wyjaśnić, czemu cię rozumiem.
Nie pomogę. Mówię, mam amnezję. Nic nie pamiętam.
Gadasz, masz lukę w pamięci i uzależniłeś się od kofeiny.
W każdej chwili mogę odstawić. Piję z wyboru.
Jeszcze raz. Wzmocnioną, czarną jak noc. Dzięki.
Jestem świetnym detektywem, ale bez wspomnień nie dam rady.
- Skąd wiesz, że jesteś detektywem? - Czuję to w puciach.
- W czym czujesz? - W puciach. Wiesz gdzie.
Znasz uczucie, kiedy w coś wierzysz, choć wszyscy mówią, że to bzdura.
Dlatego muszę znaleźć Harry'ego. On jest kluczem.
Dzięki.
Zmartwię cię. Harry nie żyje.
Co? Nie. Nie, Harry nie umarł.
Nie, umarł. Mylisz się. Tak wynika z raportu policyjnego.
Gliny tak mówią...
- Więc nie żyje. - Tak?
A zwłoki się znalazły?
Tak też myślałem.
A w tym raporcie stoi, że i ja nie żyję?
Bo skoro ja żyję, to Harry też. Śledztwo zamknięte.
- I wznowione. Rozgryzę to. - Łykam zarzutkę, co rozgryziesz?
Miło, że łyknąłeś. Więc tak, mam teorię.
Harry sfingował własną śmierć.
Albo ktoś sfingował jego śmierć.
Albo Harry sfingował czyjąś śmierć.
Opcja trzecia nie ma sensu. Ale pierwsze dwie są niegłupie.
- Spadam. To koniec. - Nic podobnego.
Czekaj. Chwileczkę. Dokąd idziesz?
- Jesteśmy sobie potrzebni. - Nie.
Niepotrzebny mi Pokémon. Kropka. Dotarło?
A światowej sławy detektyw? Chcesz znaleźć ojca? Ze mną masz szansę.
Światowej sławy detektyw by się kapnął, że nie chcę odnaleźć ojca.
Przyjechałem się pożegnać.
Nie ma co żegnać żywego.
Ty gadasz z ludźmi, ja z Pokémonami. I gadamy ze sobą.
To niespotykane. Nieprzypadkowe.
To magia nas ku sobie pchnęła. A tą magią jest nadzieja.
Na to, że Harry żyje.
Poczułeś. Poczułeś to w puciach, co?
Nic nie czuję w puciach.
Rozwiążemy tę sprawę. Ty i ja.
Nie wierzę.
- Bądź tu jutro rano. - Świetnie.
- A ty dokąd? - Do siebie.
- Jak to „do siebie”? - Co?
- Dobra, śpisz na sofie. - Nie będę spał na sofie.
To śpisz na kuchence. Bądź tak miły i otwórz mi drzwi.
- Co ja wyprawiam? - Zaprosiłem obcego na noc.
To nie w moim stylu. Ja nie z tych Pokémonów.
Wszędzie kurz. Zero odcisków.
To się nie klei.
- Co ty odwalasz? - Robię kipisz, szukam wskazówek.
- To twój pokój? - Nie.
- Harry ma więcej dzieci? - Nie.
Chciał, żebym się wprowadził, jak byłem mały. Urządził mi pokój.
Zechcesz wytłumaczyć, dlaczego masz łóżko z Pikachu?
Czysty przypadek.
Przepraszam, możesz głośniej? Nie słyszę.
Pierwszy raz jest mi i śmieszno, i straszno.
- Przerobisz mnie na abażur? - Może.
Czekaj. Tyle tu kart Pokémonów, plakatów z bitew.
Wniosek jest jeden.
- Kochasz Pokémony. - Nie.
Tak, kochasz.
To było dawno temu.
Zanim ojciec się wyniósł i wybrał Pokémony zamiast syna.
Tak, zwal winę na ojca.
Spójrz, a ona? Jej zdjęcia są w całym mieszkaniu.
Coś łączy ją z Harrym. Może mnie znać.
Może coś podpowie.
Nie, na pewno nie.
To moja mama.
Umarła, kiedy miałem 11 lat.
Przepraszam.
Nie wiedziałem.
Jutro rano pojedziemy do Yoshidy. Dowiemy się czegoś.
Moje tropy!
- Co to ma być? - Efekt harówki. Jak widać.
I nie idziemy do glin. Nie wiemy, komu można ufać.
- Układaj moje tropy. - To nie tropy, a notatki seryjniaka.
- Prawie tropy. - Po co to wszystko?
Szperam w pamięci, odtwarzam kroki. Notatki pomagają.
I tak znalazłem to. Francuz powiedziałby – caliente fiesta.
Nie Francuz.
- Powąchaj palec. - Nie będę go wąchał.
Mięczak.
Poczułem smród R od Aipomów, które nas napadły.
- R? - Bingo.
La Cucaracha.
Myślę, że Harry dokopał się prawdy.
Zmusił króla półświatka do nasłania karków, a ci go uciszyli.
Odtworzymy kroki Harry'ego. Rozwiążemy sprawę...
albo zajdziemy tak daleko, że naczelny łotr się ujawni.
- Lub łotrzyca! - Przestań.
Od czego by zacząć?
Odpowiedź jest w pokoju.
To nie pokój, tylko raj podpalacza. Wszędzie śmieci, papiery i...
PARADA POKÉMONÓW
Gazety.
Co masz, młody?
Poznałem jedną dziewczynę. Młodszą reporterkę CNM.
Robiła materiał o Harrym. Chyba wie więcej, niż mówi.
Te mądre tak mają.
Pójdziemy ją przycisnąć.
- Użyłem metafory. - Załapałem.
Piłem to.
To też. Depcz sobie. Olać dzieło życia.
Nie. Na to nie licz.
Dobrze, pójdę.
Wycisnę 100 000 kroków w godzinę.
Witajcie, mówi Roger Clifford, prezes CNM i Clifford Enterprises.
I Howard Clifford, duchowy ojciec Ryme.
Wspólnie, w atmosferze harmonii...
organizujemy największą paradę w historii miasta. Nie przegapcie tego!
Już w ten weekend zapraszamy ludzi...
i Pokémony na obchody.
Uczcijmy harmonijną relację ludzi i Pokémonów.
Cięcie!
- Dobrze wyszło. - Zamknij się, tato.
Przyjemniaczek.
Roger, proszę. To nasz prezent dla mieszkańców.
„Duchowy ojciec”? Naprawdę?
„Zbawiciela świata” ktoś zajął?
To twoi ludzie napisali tekst.
A mieli dłuższą wersję, w której leczysz raka?
No pewnie. Odwróć się do mnie plecami, jak zawsze.
A właśnie, nikt nie lubi Ditto.
Jest.
- To stąd tak wielkie podniecenie. - Wcale nie takie wielkie.
Panie Clifford!
Panie Clifford, chyba mam temat.
Krążą plotki, że Pokémony atakują ludzi. Ale media milczą.
Przykro mi, to nie tabloid.
Co znaczy, że nie puszczamy pogłosek, plotek ani półprawd.
To nie nius, jeśli nie można go zweryfikować.
Chcesz, żeby coś poszło, znajdź źródło.
I jeszcze rada.
Popracuj nad stylem.
Idzie. Zrób mądrą minę.
Co ty tu robisz?
Cześć ponownie.
Wiem, że cię zaskoczyłem, ale mam pytanie.
Wybrałeś kiepski moment.
Widziałem. Przykro mi.
Wybaczcie. Leją wrzątek.
Znalazłeś sobie partnera.
Niezupełnie.
Uroczy.
Próbuje mnie zmiękczyć. Ale wierz mi...
Na wielkiego Arceusa, jak mi dobrze.
- Słuchaj... - Dobry Panie.
Co się stało?
Znalazłem u Harry'ego.
Prawie się przez to udusiłem.
Nie tutaj.
Do gabinetu.
Do gabinetu?
Do jej gabinetu?
Rewelacja.
To nie gabinet, a trumna pełna ołówków.
Tak, rozumiem młodego. On mnie też. To nasz dar.
Nie mówiłeś, że ma Psyducka. One w stresie wybuchają.
Spokojnie, kolego.
Siła spokoju.
Nie.
- Masz? - Tu są.
Gdzie je znalazłaś?
Mówiło się, że Harry ma informatora w dokach.
Poszłam tam powęszyć i tak znalazłam fiolkę.
Ale w dokach jest niebezpiecznie.
Lepiej nie włóczyć się po nich nocą samotnie.
Samotne noce to dla mnie standard.
Nie. Nie zapunktowałeś.
Nie tak chciałem to ująć.
- W porządku. - Pójdę już.
Idziemy.
- Tak, chodźmy. - Przecisnę się.
Miałeś kiedyś styczność z kobietą?
Przykleiło ci się.
Tak. I nie, nie pomagaj mi.
Schodząc przez kanał rodny?
Przydałoby ci się siodło na ramię. Na pewno robią.
Radź sobie inaczej. To upokarzające.
Twój krok to 1000 moich i mam płuca jak winogrona.
Ustalmy zasady, tak pracują partnerzy.
- Ty moim nie jesteś. - Mentorem, senseiem, mistrzem.
- Te mi pasują. - Mnie nie.
Może to nie gaz? Może to dziedziczne?
Może Harry też rozumiał, co tam pikasz?
Nie musicie mówić, żebyśmy rozumieli. Wyczuwamy, o co chodzi.
Otwórz się na nowe doświadczenie. Spróbuj.
Nie chcę. Ulewa mi się od tych rozmów.
Co to?
Mój cichy zabójca. Wybacz, mam tak po kawie.
Nie to. Złaź.
Chodzi o niego.
O niego.
To Mr. Mime. Czyste zło.
Zamęcza w milczeniu.
Rozpoznał cię? Chyba tak.
Pracowałem z Harrym, pewnie tu byłem.
Informatorem jest Pokémon!
Łap go!
- Ledwo się rusza. - Nie mów mu.
Ma motocykl.
Myśli, że zwieje. Szybko! Wyjdź na drogę.
- Zatrzymaj go. Dasz radę. - Stój.
Niedobrze.
Paskudna gleba.
Było jeździć w kasku.
- Oby tylko przeżył. - To jakieś kpiny.
- Grasz złego glinę. - Nie gramy glin.
Nie bądź miękkie penne. Jesteś większy.
Nie garb się!
Słuchaj.
Będziesz gadał. Albo migał.
Mów, co wiesz.
Co tu robił Goodman i jaki miało związek z R?
Rura. Tak. Puszka!
Odsuwać. Odpychać.
Odpycham ludzi i jestem zły, że odchodzą.
- Masz się wypchać. - Co? Wypchać się?
Dość. Zamiana ról. Ja jestem zły, ty dobry.
Nie jesteśmy glinami!
Strasznie twarda ściana.
No przecież! Mr. Mime tworzy niewidzialne ściany.
Wiem, też jestem Pokémonem, pamiętasz?
Harry kolesia złamał.
Trzeba go podejść.
Mam pomysł.
Co robisz?
Cóż to?
Tam są drzwi. Nie widziałem, bo są niewidoczne.
Wszedłem na twój teren, co?
Zrobiło się niewesoło.
Co ty?
Dzban. Nie, lejesz.
Nie.
Sól. To solniczka. Gotujesz.
Gotuj na czuja, bez przepisu!
Co ty gadasz?
Benzyna. Polewasz go benzyną.
Jazda po bandzie.
Podoba mi się. Jeszcze jak.
Dobra.
Tak chcesz grać? Możemy grać i tak.
Tak cię to bawi?
Nie będzie ci do śmiechu.
Komu jest do śmiechu?
Czuję, co z tego będzie.
Tak jest, mimie.
Będziesz wył jak mimoza, chyba że zaczniesz gadać.
Karty. Tniesz w karty. Poker.
Chodzi mu o R.
Ktoś rozprowadzał R.
Pokazuj. Gdzie?
Koło. Dom. Koło domu.
Dość gierek. Gadaj.
No gadaj!
Mów, głupi mimie!
Wyluzuj.
Okrąg.
Okrąglak.
W klubie Okrąglak handlują R.
Nieźle, młody. Może masz w sobie coś z detektywa.
Niszczący cios! Dodatkowe obrażenia!
Nie wiedziałem, że macie tu bitwy.
Nie są legalne.
Gengar używa Kuli Cienia!
Chodź. Rozejrzymy się.
Dzieciak tu jest. Przyszedł z Pikachu.
Młody, podsumujmy to.
Harry dowiedział się o klubie.
I potem tu wpadał, bo jakiś ktoś coś wie.
Musimy znaleźć ktosia i wycisnąć cosia.
Gdzie partner tego Pikachu? Czekajcie.
Nasz ktoś sam nas znalazł.
Ciekawe, co facet ogląda w sieci.
Coś za jeden?
Może coś ugramy. Mów, że mój partner.
Jego nowy partner.
Piorun tego Pikachu...
prawie ubił mi Charizarda. Był tu niedawno.
Blizna wciąż jest świeża.
Słyszę tylko spółgłoski i widzę tylko sutki.
I wiesz co?
Zniszczył mi płaszcz. Zobacz.
- Przykro mi. - Co tam płaszcz. Gdzie ma koszulę?
To jest mój lokal!
Nie przychodzi się do mnie...
nie szpeci mojego Pokémona.
Co się gapisz?
Nie niszczy się płaszcza.
Jasne, płaszcz. Ten płaszcz.
Co ty odwalasz?
Pojedynek. Kto mrugnie, przegrywa.
Nie rozpraszaj mnie.
Chcę się dowiedzieć, po co jego partner tu wpadał.
Gengar zwycięża.
Gotowi do następnej bitwy.
A ja chcę stoczyć walkę.
Przyklepiesz rewanż...
powiem wszystko, co wiem. Wszystko.
Mów, że stoi, amigo.
Dobra.
Za chwilę następna bitwa.
Pikachu kontra Charizard.
Rewanż!
Masz. Potrzymaj czapkę.
Rozniosę tę budę.
W porządku.
Porozciągam się. Nie walczę bez rozgrzewki.
Tym razem wygrasz.
Co dalej? Jaki masz plan ataków?
Plany to nie moja bajka. Stawiam na improwizację.
Masz. Wciągaj. Będziesz gotowy.
Słyszałeś...
Już tłuka sklepałem, więc zrobię to drugi raz.
Oddawaj czapkę!
Wciągnął roczny zapas R!
Sam mówiłeś.
Już go pokonałeś. Użyj ruchów.
Szybkiego Ataku, Wyładowania albo Elektrokuli.
Najlepsza jest Elektroakcja. Od niej zacznij.
Po pierwsze, od kiedy to jesteś trenerem?
Po drugie, wyciągnij mnie stąd!
Bitwa!
Uważaj.
Wszystko zapomniałem!
Ciągle zapominam. I mam amnezję!
Zadaj mu krytyka. Użyj Elektroakcji!
Będę miał obrażenia. Poleci Piorun.
Dawaj. Dasz radę.
Dajesz, dajesz.
Stary. Co ty odstawiasz?
Nie mogę tak przy ludziach. Proszę się odwrócić.
Nic z tego. Zapomniałem, jak się używa mocy.
Ale on nie.
Pikachu, wiej!
Załatwiony jednym ciosem!
Pikachu. Będziesz ryczeć?
Nie rób tego. Jestem uroczy.
Pika-Pika?
Odbiło ci? Wyłaź!
Trzymam go, młody!
Co robisz mojemu misiowi?
Z drogi!
Niedobrze.
Gadaj, co wiesz!
Facet, którego szukasz, pytał o źródło R.
Dostaję ją od jakiejś doktorki. Więcej nie wiem. Puszczaj.
Ładnie, młody. Spadajmy.
Mam plan.
Nie wypali. Magikarp to cienias.
Ewoluuje w Gyaradosa. Wystarczy go zachęcić.
Spuszczamy wodę!
Nie tak to sobie wyobrażałem.
Tim? Nie umiem pływać.
Mówiłem, że nie jest cienki.
Jesteście aresztowani.
Mówiłeś, że wracasz prosto do domu.
Zmieniłem plany, bo zgadałem się z nim.
Nie rozumiem.
Harry nie zginął. Skoro jego partner żyje, to on też.
To żaden dowód.
- Powiedz o R. - Chwilę.
Śledztwo doprowadziło ojca do klubu.
Poszliśmy tam. Jest specyfik.
Sprawdzaliśmy.
- Dlatego ma kłopoty. - Sprawa zamknięta.
Więc ją wznówcie. Ojciec żyje. Czuję to.
- W puciach. Powiedz. - Nie powiem.
Czuję to... w kościach.
- Słabe. - Przestań.
Tak, rozumiem Pikachu. Każde jego słowo.
Tim.
Trudno poradzić sobie ze stratą. Wypieranie prawdy...
Nic nie wypieram! Mam rację. Na pewno!
On żyje.
Chciałem ci tego oszczędzić...
ale widzę, że musisz to zobaczyć.
Nikt nie przeżyłby takiego wypadku.
Nawet twój ociec.
On nie żyje, Tim.
Trzeba było wsiąść do pociągu.
Co takiego?
Po śmierci mamy...
oddaliłem się od ojca.
Przeprowadził się tutaj, rzucił w wir pracy.
Po jakimś czasie próbował mnie ściągnąć...
ale zostałem.
Dlaczego?
Nie wierzyłem, że mu zależy.
Zdążyłem się przyzwyczaić, że nie ma go przy mnie...
ale nie umiałem mu wybaczyć.
Aż do przyjazdu.
Okazuje się, że mu zależało.
O czym nie wiedziałem...
bo nie dałem mu szansy.
A teraz nie mam już jak.
Naprawdę...
Żałuję, że wtedy nie wsiadłem.
Słuchaj, młody.
Może nic nie pamiętam...
ale wiem jedno...
To nie twoja wina.
Nikt tu nie zawinił.
Wiem, że gdyby twój tata tu był...
przytuliłby cię tak, że pękłyby ci żebra.
I za wszystko by cię przeprosił.
Byłby z ciebie dumny, młody.
Nie byłem dla ciebie za miły.
No niezbyt.
Wiesz...
- Została jeszcze jedna zagadka. - Jaka?
Twoja.
Dowiemy się, kto cię tak urządził.
- Odzyskasz wspomnienia. - Chciałbym.
Bardzo bym chciał.
Takimi wożą się łotry.
- Dziękuję, panno Norman. - Tak, dzięki. To wszystko.
Gaduła z niej.
Proszę, podejdźcie.
Wspaniałe stworzenia, prawda?
To Flareon.
Pomyślcie, że każdy mógłby ewoluować...
w najlepszą wersję samego siebie.
Jak tam?
Drzemiące talenty czekają, by je obudzić.
Witaj, Tim.
On cię zna?
Widzę, że znalazłeś Pikachu Harry'ego.
I mnie też zna.
Znał pan Harry'ego?
Ostatnie śledztwo...
zleciłem ja.
Niezły zwrot. Na miarę zwrotniczego.
Ta substancja zagraża mojemu dziełu.
On wie o R. Skąd wie?
Harry miał ustalić, skąd pochodzi.
Przeżyłem szok, gdy oznajmił...
że kazał ją stworzyć mój syn.
Całe życie doskonalę relację Pokémonów i ludzi.
Relację, która wydobywa z ludzi to, co najlepsze.
I skupiając się na tym, zaniedbałem obowiązki rodzicielskie.
Roger nienawidzi Pokémonów.
Żył w moim cieniu tak długo...
że naprawdę chce zniszczyć dzieło mojego życia.
Źródłem żalu do tatusia zwykle jest tatuś.
Panie Clifford, pozwolił pan na to?
Odkąd przez chorobę męczę się na wózku...
Roger krok po kroku przejmuje spółkę.
Kontroluje zarząd. Ma w kieszeni policję i polityków.
Przejął też prasę.
Ufam jedynie Harry'emu.
Dlatego musicie go znaleźć.
To pan nie wie.
Harry zginął.
Nie, Tim.
Twój ojciec...
żyje.
Uważaj, młody!
Nowoczesne obrazowanie holograficzne.
Skazany na wózek...
sfinansowałem sprzęt, aby oglądać świat u siebie.
Rekonstrukcja z materiałów policji.
Ujawnia to, czego śledczy nie widzieli...
lub nie chcą nam pokazać.
On żyje.
Pika.
To ja. Jechałem z Harrym.
Muszę mu pomóc.
Skoro żyje, to co z ciałem?
Co to?
Mewtwo.
Twór, któremu życie dał człowiek.
Powstał w laboratorium przy użyciu DNA ze skamielin Starożytnego Mew.
Nie wierzę.
Jeśli pochodzi od Mew...
to widzimy najmocniejszego Pokémona na świecie.
Jasne! Tak to ze mną było.
Mewtwo wyczyścił mi pamięć.
Ale po co?
Czekaj!
Zaraz. Dokąd go zabrał?
To musisz ustalić.
Znajdź Mewtwo, a znajdziesz ojca.
Mało kto dostaje drugą szansę.
Ta sprawa pozwoli wiele zmienić.
Ale po kolei. Dokąd idziemy?
Nie wiem, ja przed siebie. Ty mi powiedz, detektywie.
Jeśli wszystko kręci się wokół Rogera...
To potrzebny nam ktoś z jego otoczenia.
Obydwaj wiemy kto, lowelasku.
Dobra, przestań. Nie zaczynaj.
Przyszła.
Po co te okulary? Widzi nas?
Chyba nie widzi.
- Dzięki, że wpadłaś. - Nie mów do mnie.
- Co teraz? - Zachowuj się naturalnie.
Nie patrz na mnie.
Takie sceny nie są naturalne.
Zerknij.
Sorki. Moja wina.
Przepraszam.
Genialny plan. Niech się dosiądzie.
Usiądziesz z nami?
Źle ci doradziłem. Nie masz szans.
- Dorwałam się do kompa Rogera. - Jak?
- Zalałam mu spodnie kawą. - Szkoda kawy.
Przejrzałam dokumenty. Akty własności...
zestawiłam z danymi rejestracyjnymi firm Cliffordów i znalazłam.
Panowie, oto PCL.
Badają tam genetykę Pokémonów. I to nie wszystko.
Dobra jest.
W zeszłym tygodniu doszło do wypadku i obiekt zamknięto.
Tej samej nocy zaginął Harry.
Nikt nie wie, co się stało.
Wszystkie media milczą.
Co to oznacza?
Nie wiem. Ale się jaram.
- Jarasz się? - Tak.
Aż się posikał.
Nie. To ja. Popuściłem.
Czyli tuszują sprawę?
Ale co to za sprawa?
Może by tak sprawdzić?
Pozwól, że dopytam.
Słuchamy kojącej muzyki, bo inaczej eksplodujesz i nas zabijesz?
Nietypowy Pikachu.
Na dół z tą nogą. Nie będę cię masował.
Pierwszy raz widzę Pokémona w czapce.
Jest dziwny. Bardzo.
Chcę, żeby mój partner żył.
Dobra. Daj ją bliżej.
Co ty wyprawiasz?
Co?
Nic. Zastanawiam się, co to za babka.
DR LAURENT TRACI ETAT
Kierownik naukowa PCL. Dr Anne Laurent.
To o niej mówił Świeci-sutek.
Straciła grant za eksperymenty na Pokémonach.
Za próby kontrolowania umysłu.
Zasadniczo to neurolog Pokémonów.
Może opowie o trwałych zmianach w psychice...
po podróży w foteliku, tuż obok bomby.
To tutaj.
Spójrz na tabliczki.
ZAGROŻENIE BIOLOGICZNE
Wypadek musiał być poważny.
Macie tak myśleć.
Profesjonalnie upozorowane. Znaki odstraszą frajerów.
Mnie odstraszają.
Kobitka szuka guza.
Jak chcesz ją zdobyć, pomóż jej go znaleźć.
Kobiety nie lubią określenia „kobitka”.
Po drugie, wysoko cenią opanowanie, rozsądek...
i odpowiedzialne podejście do sprawy. Co ona robi?
Lucy, co ty wyprawiasz?
Przecinam siatkę, żeby wejść.
- Skąd to masz? - Nie wnikaj.
Pan przodem.
Nie? Pójdę pierwszy, jeśli cię to uspokoi.
W porządku. Zostań tutaj.
Mam amnezję, ale jestem pewien, że nikt nie wpadł na głupszy pomysł.
Co to?
Nie wiem.
Greninje.
Ale jakieś dziwne.
„Badanie 22”.
„Przyrost siły”?
Eksperymentowali na nich.
Ale po co?
Po co Roger Clifford miałby eksperymentować na Pokémonach?
Ogród Torterra.
„Ewolucja, badanie 33. Stymulacja wzrostu”.
Nie wyglądają na większe.
Może jeszcze nie zaczęli.
Próbują modyfikować ich linie ewolucyjne.
Da się?
Nie wiem.
Muszę to udokumentować.
Idźcie. Dogonię was.
- Na pewno? - Tak.
A tu co urządzili?
Jatkę.
Istną jatkę.
To też upozorowali?
Młody, tutaj.
Stacja robocza dr Laurent.
Nadal działa.
Zdalny dostęp aktywowany.
Większość plików uszkodzona.
Znowu te ich hologramy.
Dzień 42.
Po wielu nieudanych próbach opracowaliśmy metodę...
izolacji DNA Mewtwo.
To Mewtwo. Czekaj.
Mewtwo stworzono tutaj?
Dzień 60. Badania kliniczne zakończone sukcesem.
Środek wziewny wywołuje zagubienie i utratę wolnej woli.
Co więcej, Pokémon wpada w szał.
Środkowi nadano nazwę serum R.
Do tego był im Mewtwo.
I testowali R podczas bitew.
Dzień 68.
Neurołącze działa poprawnie.
Alarm. Stan: czerwony.
Awaria zasilania w komorze.
- Tak uciekł Mewtwo. - W końcu jakieś postępy.
- Czemu ścigał Harry'ego? - Dobre pytanie.
Spróbuję puścić od początku.
Dzień pierwszy. Pracownia prawie gotowa.
Pozostaje schwytać najpotężniejszego, znanego Pokémona.
Mewtwo.
Prawie 20 lat temu uciekł z regionu Kanto.
Na szczęście poszukiwania zlecono specjaliście.
Powodzenia, Goodman.
Dlatego porwał Harry'ego. Zemścił się za to, że go złapał.
Bez sensu. Nie poszedłby na ten układ.
Chcę w to wierzyć, ale pomyśl. Długo go nie widziałeś, ja mam amnezję.
Nie wiemy, na co by poszedł, a na co nie.
Wracamy do miasta.
Lucy. Lucy, wracamy.
Lucy?
Tego tu nie było.
Za tobą.
Młody, włącz alarm!
Chodźcie. Wiejemy.
Zawracaj!
Schyl się!
Chodźcie!
Spokojnie. Nic się nie dzieje.
Rozsadzi mu czerep.
Już dobrze, Psyduck. Uspokój się.
Nie pora na twoje głupie migreny.
Chwila, to idealna pora na migrenę.
Mam traumę po masażu.
Spokojnie, spokojnie.
Nie wybaczę tego moim łapkom.
Dostań tej migreny, neurotyczna kaczko!
No już!
Dobra robota. Gdzie moja czapka?
Coś jest nie tak.
To się na serio dzieje?
Bez obaw.
Fale Psyducka wywołują halucynacje.
Nic się nie dzieje.
Nie. Dzieje się. Wiać!
- Co jest? - Biegnij!
I jak po czymś takim można nie wierzyć w zmianę klimatu?
- Nie! - Trzymam cię.
Tim!
Ruszaj!
Udało się.
Nienawidzę tego lasu.
Tim!
Lucy!
Młody, polana się kurczy.
Wymyślmy coś, i to szybko.
Skaczemy.
Świetna piąta opcja. Omówmy pierwsze cztery.
- Nie doskoczysz. - Nie mamy wyjścia.
Mamy wiele. Skok w przepaść jest poza listą.
Tim!
Ciągnij.
Dawaj!
Myślałem, że to ko...
Ko... Ko...
Oko.
Oko!
Już wiem!
Rozumiem. To wcale nie jest las.
To jest ten Ogród Torterra.
Pikachu!
Jest ranny.
- Wyjdzie z tego? - Źle ze mną.
Jestem z tobą, partnerze.
Powiedziałeś „partnerze”?
Pewnie. Przecież nim jesteś.
Tak jest. I mogę...
Na ciebie liczyć.
Stary.
Pikachu.
Nie.
Ty, pomóż!
Proszę!
Proszę.
Jest ranny.
Proszę.
Nie rozumie, co mówisz.
Ale wie, co czuję.
Muszę go zanieść do Pokémona-uzdrowiciela.
Proszę.
Błagam.
Nie chcę stracić też jego.
Już dobrze.
Tim, zobacz.
Poczekam w samochodzie.
Wyjdziesz z tego.
Tutaj?
Czekajcie!
A wy dokąd?
I co ja mam z nim zrobić?
Czekałem na ciebie.
Mewtwo.
Nie. Zaczekaj.
Gdzie ja jestem?
Nic ci nie jest?
Jakoś się wylizałem.
Zgodnie z umową przyprowadziłeś syna.
- O czym on gada? - Nie wiem. Też nic nie rozumiem.
Gdzie mój ojciec?
Co mu zrobiłeś?
Alarm.
Awaria zasilania w komorze.
Spisałeś się.
Ludzkość to zło.
Od początku wierzyłem, że Pokémony...
Nie!
Czekaj!
Czekaj.
Zwolnij. Pogadajmy.
Dalej radź sobie sam.
Co? Co ty gadasz?
Roger ma Mewtwo. Mewtwo – mojego ojca.
Czas leci, śledztwo czeka.
Moje dokończone. Wiem, kim jestem.
Tym, który zdradził Harry'ego.
Niekoniecznie.
Widzieliśmy. Zdradziłem twojego ojca.
Tak że...
mogę i ciebie.
Nie zrobiłbyś tego. Olej wizję.
- Jesteś spoko. - Skąd wiesz?
Stąd, że...
Czuję to w puciach.
Ja je wymyśliłem. Nie można im ufać. Tak jak mnie.
Nie wierzę.
Sam więcej załatwisz.
- Nie. - Potrzebuję cię. Proszę.
- Zostaw mnie. Dla własnego dobra. - Nie pójdziesz.
Widzisz?
Nic nie poradzę. Krzywdzę ludzi w potrzebie.
Taki jestem.
Przepraszam.
Tim.
Dokąd idzie?
Co się stało?
Wszystko z nim w porządku?
Nie, niestety.
Jedziemy. Trzeba wracać do miasta.
Chodź.
Dziesięta rocznicowa parada Pokémonów rozpocznie się po południu.
Całe Ryme zebrało się w centrum, aby obejrzeć obchody.
Nie wiem, co się stało, ale myślmy strategicznie. Czekaj!
Dokąd idziesz? Musimy ogłosić, co odkryliśmy. To mocny nius.
Nie. Ty musisz go podać. Sama.
Ja pogadam z Howardem.
Jak to?
Tim!
Jak mam podać niusa, który dotyczy właściciela stacji?
Wchodzisz za pięć...
Zostań, dobrze?
Pani McMaster? Lucy Stevens, stażystka.
- Z CNM. - Potrzymasz?
Mam ważnego niusa. Ludzie muszą się dowiedzieć.
Pomogłaby mi pani?
Lucy, prośba. Przynieś mi kawę.
Flat white, wzmocnioną.
Się robi... Cynthio.
Jak nigdy dotąd nikt
Zdać muszę dziś ważny test
Wyszkolić wszystkie z nich
Pokémon!
Czy już wszystkie masz?
To ty i ja
Musimy ocalić świat
Pokémon!
A to co?
Kojarzę to miejsce.
Tu się rozbiliśmy.
Co to?
Gwiazdki Greninjy.
Roger wysłał Greninje, żeby nas zabić.
Co by znaczyło...
Że Mewtwo chciał nas chronić?
Obrazowanie holograficzne.
Ujawnia to, czego śledczy nie widzieli...
lub nie chcą nam pokazać.
Zaraz, Howard by je zobaczył.
Nie.
Tim!
Howard! Panie Clifford! Pański syn...
złapał Mewtwo.
- Co pan? - Tim.
Wszystko się ułoży.
Uciekaj!
Nie.
Transfer się udał.
Ciało zostało na wózku...
ale umysł jest w Mewtwo.
Howard?
Brawo, Tim.
Zaprowadziliście mnie prosto do Mewtwo.
Nie spowodował wypadku.
Twój ojciec mógł wziąć forsę i się ulotnić.
Ale zaczął węszyć. Musiałem go powstrzymać.
Zabić go chciałeś!
Nie miałem wyjścia.
Połączył serum z bitwami...
dotarł do dr Laurent.
A potem razem z Pikachu pomógł Mewtwo uciec.
Jak państwo widzą, frekwencja bardzo cieszy.
Tyle rodzin...
Dziękuję bardzo. Kończymy. Dzięki.
Przepraszam. Witam.
- Ja na wywiad z burmistrzem. - Proszę.
Panie burmitrzu, na słowo. To pilne.
- Trochę późno na wywiad. - Proszę!
Zanim rozpoczniemy, pragnę podziękować Howardowi Cliffordowi.
Nie chciałem pomóc tylko sobie.
Znalazłem drogę rozwoju dla nas wszystkich.
Mewtwo może przenieść ludzką duszę do ciała Pokémona...
o ile Pokémon wpadnie w amok.
A od tego jest gaz R.
Balony.
R jest w balonach.
Mieszkańcy Ryme!
Nareszcie odkryłem lek.
Nie tylko dla mnie...
lecz dla całej ludzkości!
Pokémony ewoluują w lepsze wersje samych siebie.
Od dziś możecie i wy.
Ludzie i Pokémony, stańcie się jednością!
Nie pozwólcie Pokémonom wdychać gazu.
Zjeżdżamy!
Tu Yoshida, przyślijcie wsparcie!
Wszystkie jednostki...
Snubbull, nie!
Nie pozwólcie im wdychać gazu.
Nie pozwólcie!
Nie wdychaj gazu!
Powiedz im!
Mówi Lucy Stevens, ogłaszam alarm. Nie pozwólcie Pokémonom...
Psyduck, nie!
Nieźle. Najgorsza parada na świecie.
Lucy, czy to ty?
Gdzie Tim?
Howard to Mewtwo?
Moje odkrycie mogę potłuc o kant łapy.
Dobra, trzeba to przerwać.
Jazda!
Pikachu, masz te moce w sobie.
Wystarczy iskra i będzie rozwałka. Razimy!
Pikachu Harry'ego.
Myślisz, że staniesz przyszłości na drodze?
Ja jestem przyszłością!
Wrócił!
Neurołącze.
Roger?
Za tobą!
To Ditto.
W lewo. W prawo.
Gdzieś ty się uczył latać? Na ziemi?
Nie. Przestań.
Czekaj.
No weź. Nie, to nie fair.
Uprzedzam, bez oporów...
uderzę szpetnego klona kobiety, na którą lecę.
W górę. Nie wdychaj gazu.
Sztachnąłeś się, nie?
Wykończ go, Ditto!
Nie, nie.
Pikachu!
Tim!
Syn Harry'ego nie przeżyje.
Nie. Tim mówił, że najlepsza jest Elektroakcja.
Stoczmy tę bitwę jak należy.
Nie.
Dawaj rękę!
Co to za Ditto?
Jeden z eksperymentów mojego ojca.
Nieudolna próba.
Pikachu nie pokona Mewtwo.
Nie musiałem cię pokonywać.
Wystarczyło odwrócić twoją uwagę.
Nie!
Coś ty narobił?
Pikachu!
Nie!
Cały jesteś?
Przepraszam, że odepchnąłem cię, kiedy mnie potrzebowałeś.
Ważne, że wróciłeś...
partnerze.
Powiedz, że to odkręcisz.
Cofnę każdą zmianę.
Nie powtarzajmy tego.
Najdziwniejsze, że choć wszystko przez ojca...
w głębi duszy...
czuję się winny, bo nie było mnie przy nim.
Ty. To był twój temat. Jako pierwsza wpadłaś na trop.
- Zgadza się. - Wystąpisz przed kamerą.
Zrelacjonujesz to w głównym wydaniu wiadomości.
Tylko zakończ słowami:
„Roger Clifford zadośćuczyni pokrzywdzonym przez ojca...
poczynając od Pokémonów, na których eksperymentował”.
Nie wierzę, udało się.
Dobra robota. Spokojnie. W porządku.
Obyśmy się więcej nie spotkali.
- Wspólny wieczór? - Spoko.
To znaczy, jasne.
Chodź.
Tak trzymać, Tim.
Została już tylko jedna sprawa.
Sprawa ojca.
Ojciec, którego szukałeś, przez cały czas ci towarzyszył.
Co on wygaduje?
Nie rozumiem.
Pika!
Pikachu!
Spisałeś się.
Ludzkość to zło.
Ale pokazałeś mi...
że nie wszyscy ludzie są źli.
Harry Goodmanie...
Pikachu użyczy ci ciała, aby ocalić twój umysł.
Harry ma syna.
Kiedy syn przybędzie, wskrzeszę ojca.
Stracisz wspomnienia, ale serce cię poprowadzi.
Zabiorę ciało, abyś mógł żyć.
Wróć do mnie z synem.
Młody!
Babcia po ciebie wyjedzie.
Spoko.
Trzymaj się.
Na razie.
Pika.
Tato?
Tak?
Mógłbym u ciebie pomieszkać?
Wiesz, że tego chcę.
Nawet bardzo.
Ja też.
Idziemy na kawę?
Dziwna sprawa. Od rana nie myślę o niczym innym.
Będę musiał poszukać pracy.
Tak? I co byś chciał robić?
Może mógłbym zostać detektywem?
Pika-Pika!
Chyba jest za.
Tekst polski: Jakub Kowalczyk