โอเค เริ่มกันเลย
ใครอยากเริ่มก่อน
ได้เลย บริทนีย์ ว่ามา
หนูไม่มีความเห็นเรื่องเนื้อหาหรอก
แค่คิดว่าคำนั้นบนกระดานมันผิด
(ดิ อาร์ติฟิเชียล นิกเกอร์)
ตัวจีสองตัวก็ถูกแล้วไง
มันไม่ตลกนะคะ
เราไม่ควรต้องนั่งจ้องคำนั้นทั้งวัน
ฟังนะ
นี่คือชั้นเรียนวรรณกรรม ของอเมริกาตอนใต้
เราต้องเจอแนวคิดที่ล้าสมัย ภาษาที่หยาบคาย...
แต่เราก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว น่าจะพอเข้าใจมันได้
ในบริบทที่มันถูกเขียนขึ้นมา
หนูแค่คิดว่ามันเป็นคำที่แรงเกินไป
อย่าว่างั้นงี้เลยนะ บริทนีย์
ฉันเลิกถือสาไปแล้ว เธอก็ควรจะเลิกเหมือนกัน
ทำไมต้องเลิกล่ะคะ
โอเค
ทีนี้ ใครมีความคิดเห็น เกี่ยวกับเนื้อหาบ้างไหม
มันทำให้ลูกศิษย์บางคนของคุณอึดอัด
อะไรจะเปราะบางขนาดนั้น
- นี่ไม่ใช่แค่เหตุการณ์เดียวนะ - อะไรนะ
เดือนที่แล้ว คุณถามลูกศิษย์ว่า ครอบครัวเขาเคยเป็นนาซีหรือเปล่า
ใช่ ผมถาม ก็เขาเป็นเยอรมัน
เราอ่านเดอะพล็อตอะเกนส์อเมริกา
เชื่อผมสิ ท่าทางอยู่ไม่สุขแบบนั้น ต้องเคยเป็นแน่ๆ
ให้ตายสิ
มังก์ คุณเป็นนักเขียนที่เก่งมาก เราโชคดีที่คุณมาสอนที่นี่
- อะไรนะ - เขาไม่ได้ออกหนังสือมาหลายปีแล้ว
ฉันเขียนนิยายสามเรื่องแล้ว ตั้งแต่หนังสือเล่มล่าสุดของนาย
ใช่ ถูกต้องเลย และความเร็วในการเขียนของนาย
ยิ่งบอกว่าของดีต้องใช้เวลา
- ไปตายซะ มังก์ - ใจเย็น แมนดี
ใช่ ใจเย็นหน่อย แมนดี
ที่จริง ผมจะมีเล่มใหม่กับทางเอคโค
ตัวแทนผมบอกว่า พวกเขาตื่นเต้นกับมันมาก
ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น
- เกี่ยวกับอะไรล่ะ - เลิกถ่วงเวลาเถอะ ลีโอ
ฟังนะ มังก์
เราอยากให้คุณไปพัก
- หมายความว่าไง "ไปพัก" - แค่หยุดงานสักพัก
ลาพักร้อนตามระเบียบ
คุณต้องไปงานเทศกาล ที่บอสตันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
- ก็อยู่ที่นั่นสักพัก... - ผมเกลียดบอสตัน ครอบครัวผมอยู่นั่น
คุณต้องหาเวลาพักผ่อนบ้าง คุณหงุดหงิดง่ายเหลือเกิน
คิดว่าถ้าผมได้ใช้เวลากับครอบครัว
จะทำให้หายหงุดหงิดงั้นเหรอ
- ผมไม่เป็นไรน่า - เป็นสิ
อาทิตย์ที่แล้วฉันเห็นนายร้องไห้ในรถ ชกพวงมาลัยรถใหญ่เลย
แหม รู้ไหม ถ้านายจุ้นเรื่องฉันให้น้อยลง
นายอาจเขียนนิยายได้อีกเป็นโหล
ไว้วางขายในสนามบิน พร้อมหมอนรองคอกับขนมขบเคี้ยว
โห มาเลยดีกว่า ไอ้หมาลอบกัด
โอเค ได้ เที่ยวบอสตันให้สนุกนะ
จะซื้อหนังสือฉันที่สนามบินก็ได้
อ้อ แล้วก็ขอให้ไปได้ดีกับเอคโค
อเมริกันฟิกชัน
ฮัลโหล
ขอต้อนรับกลับมา รู้สึกเป็นไงที่ได้กลับบ้าน
ยอดเยี่ยม
มาถึงก็เจอคนใส่เสื้อ ทีมบรูอินส์ท้าแข่งซะแล้ว
ถือว่าโชคดีรู้ไหม
เป็นการรับขวัญแบบบอสตันว่า ดวงนายจะเฮงแล้ว
มีอะไรคืบหน้าไหม
แพทริกที่เอคโคปัดตกหนังสือนาย แต่อย่าไปสนเลย
แค่คนขี้เหล้าแก่ๆ คนนึง
นี่ครั้งที่เก้าแล้วใช่ไหม
เขาว่า "หนังสือเล่มนี้ ถูกเขียนขึ้นมาอย่างบรรจง
มีพัฒนาการตัวละครที่สมจริง และมีภาษาที่รุ่มรวย
แต่ไม่มีใครเข้าใจว่า การปรับปรุงบทประพันธ์ใหม่
ของเอสคิลัสเรื่องเดอะเปอร์เซียนส์ เกี่ยวอะไรกับแอฟริกันอเมริกัน"
นั่นไง ว่าแล้ว
- พวกนั้นอยากได้หนังสือของคนดำ - ก็ได้ไปแล้วไง
ฉันเป็นคนดำ นั่นหนังสือฉัน
นายรู้อยู่แล้วน่า
คือพวกนั้นจะให้ฉันเขียนเรื่อง เกี่ยวกับตำรวจฆ่าวัยรุ่น
หรือแม่เลี้ยงเดี่ยว เลี้ยงลูกห้าคนในดอร์เชสเตอร์
เดี๋ยวนี้ดอร์เชสเตอร์มีแต่คนผิวขาว แต่นายเข้าใจถูก
ให้ตายสิ รู้ไหม ฉันไม่เคยสนเรื่องเชื้อชาติด้วยซ้ำ
ก็จริง แต่ปัญหาคือทุกคนสนไงล่ะ
ยังไงก็ขอให้สนุกกับเทศกาลหนังสือนะ
แล้วอย่าเผลอไปดูถูกคนสำคัญๆ เข้าล่ะ
ขอร้องเลย
(เทศกาลหนังสือแมสฯ ศูนย์ประชุมและนิทรรศการบอสตัน)
การเขียนจากแง่มุมประวัติศาสตร์ ไม่ได้แปลว่าเราจะทำให้งานของเรา
โดนใจผู้ชมยุคปัจจุบันไม่ได้
(เธโลเนียส เอลลิสัน)
อย่างเรื่องเกมออฟโทรนส์ เป็นข้อพิสูจน์ว่าพวกวิชาการอย่างเรา
ก็ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ได้
น่าเสียดายที่เราต้องจบเพียงแค่นี้
ขอขอบคุณนักเขียนของเรา และขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาฟัง
ผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าคนน้อย ถึงจะเป็นเทศกาลหนังสือก็เถอะ
ใช่ เพราะเราจัดงานชนกับซินทารา
ใครเหรอ
ซินทารา โกลเดน คุณไม่เคยอ่านงานเธอเหรอ
ไม่เคย หนังสือชื่ออะไรเหรอ
(วีส์ ลีฟส์ อิน ดา เกตโต)
มีแต่เสียงวิจารณ์ในแง่ดี ทั้งเดอะโพสต์ บุ๊กฟอรัม
เดอะลอนดอนรีวิวออฟบุ๊กส์บอกว่า
"วีส์ ลีฟส์ อิน ดา เกตโต เป็นการแจ้งเกิดที่ปวดใจและลึกซึ้ง”
แถมยังมีวงในบอกฉันว่า จะมีการดัดแปลงเป็นละครทีวีใช่ไหมคะ
ไม่มีความเห็นค่ะ
(เวทีหลัก)
ลองถามดูไม่เสียหาย
เล่าให้ฟังหน่อยสิคะว่า ชีวิตคุณเป็นยังไงก่อนเป็นนักเขียน
ฉันเรียนปริญญาตรีที่โอเบอร์ลิน และย้ายไปนิวยอร์ก
ทันทีหลังเรียนจบ และหลังจากนั้นสองสามเดือน
ฉันก็ไปเป็นผู้ช่วย ที่สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง
แล้วการเป็นผู้ช่วย ได้ขัดเกลางานเขียนคุณไหมคะ
แน่นอนค่ะ เพราะฉันต้องอ่านเป็นคนแรก
หมายความว่า ฉันต้องอ่านต้นฉบับทั้งหมด
จากกองใหญ่ๆ แล้วส่งมันขึ้นไปตามขั้นตอน
ถ้าพวกมันใช้ได้
บ้างก็ดีมาก แต่ส่วนใหญ่จะใช้ไม่ได้
แต่สิ่งที่ฉันติดใจก็คือ
ไม่ว่าหนังสือพวกนั้นจะดีแค่ไหน
ส่วนใหญ่มันจะถูกส่งมา จากชายผิวขาวในนิวยอร์ก
ที่กำลังฟ้องหย่า
และมีเรื่องราวที่เกี่ยวกับ พวกพ้องของฉันน้อยเกินไป
ฉันได้แต่คิดว่า "ไหนล่ะ เรื่องของเรา"
"ไหนล่ะ ตัวแทนของเรา"
และสิ่งนั้นที่ขาดหายไป ทำให้หนังสือฉันเกิดขึ้นมา
เราจะยินดีมาก ถ้าคุณอ่านให้เราฟังสักหน่อย
ขอบคุณค่ะ
"‘โย่ เชอรันดา
แกจะรีบร้อนไปไหนวะ’"
"ดอนนาถามฉัน ตอนที่เห็นฉันออกบ้านมา"
"‘ไม่ใช่เรื่องไรของแก แต่ถ้าแกอยากรู้จริงๆ
ฉันต้องไปร้านขายยา’"
"ฉันหันกลับไปมองประตู เผื่อจะเห็นแม่เดินออกมา"
"‘ร้านขายยาเรอะ ไปทำไม’ นางถาม"
"‘แกก็รู้’ ฉันตอบ"
"‘ไม่รู้’ นางบอก"
"‘หยั่มมา นังบ้า นี่แกท้องอีกแล้วเหรอ’"
"‘งั้นมั้ง’ ฉันบอกนาง"
"‘แล้วถ้าฉันท้องจริง เรย์เรย์จะได้เป็นพ่อคนจริงๆ
ก็คราวนี้แหละ’"
ขอบคุณค่ะ
เย่
- หวัดดีครับ - หวัดดีค่ะ
ผมมาพบลิซ่า เอลลิสัน
นัดไว้หรือเปล่าคะ พอดีเราจะปิดแล้ว
เปล่าครับ ผมเป็นน้องชายเธอ
อ้อ เธออยู่นั่นค่ะ
(ศูนย์วางแผนครอบครัวบอสตัน)
ว่าไง มังก์
ไง ลิซ่า
โอเค ถ้านายอยู่บนเรือ แล้วเครื่องยนต์ดับ
แต่ลอยอยู่บนน้ำตื้น
แต่นายใส่รองเท้าราคา 600 ดอลลาร์มา
ทีนี้ รถที่มารับนาย
ไปสนามบิน กำลังขับออกไปจากชายหาด
ถามหน่อยว่า ทำไมถึงเป็นปัญหาในแง่กฎหมาย
ไม่รู้สิ
ก็คดีโรกับเวด พายหรือลุยน้ำไง
ให้ตายสิ
นั่นมุกเด็ดฉันเลยนะ
ว้าว
โอเค
กลับมาสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่
ทันทีหลังหย่าเลย
ฉันไม่เคยชอบแลร์รีเลย
รู้อยู่แล้ว
นายบอกฉันตอนเริ่มเดทกับเขา จำได้ไหมว่าฉันโมโหมาก
"ฉันจะไปนอนหรือใช้ปากกับใคร ไม่ใช่เรื่องของนาย"
- ฉันไม่พูดว่า "ใช้ปาก" แน่ๆ - ฉันว่าพูดนะ
ได้ยินมาทำนองนี้แหละ
ดีใจที่เจอนายนะ
ใช่ ฉันก็ดีใจเหมือนกัน
งานเป็นไงบ้าง
ก็ไม่ได้น่าปลื้มเท่าไหร่
ฉันต้องผ่านเครื่องตรวจจับโลหะทุกวัน
- แต่สิ่งที่พี่ทำเป็นเรื่องสำคัญ - ก็นะ
ส่วนงานของฉันคือ สร้างมนุษย์ตัวเล็กๆ ขึ้นมาในหัว
แล้วให้พวกนั้นจินตนาการว่าคุยกัน
หนังสือเปลี่ยนชีวิตคนได้นะ
สิ่งที่ฉันเขียน เคยเปลี่ยนชีวิตพี่ไหมล่ะ
เปลี่ยนสิ
เปลี่ยนอยู่แล้ว
โต๊ะกินข้าวฉันโยกเยกไม่ไหวแล้ว
- แหม ให้ตายสิ - ก่อนเล่มล่าสุดของนาย
- หนาพอดีเป๊ะเลย - ให้ตายสิ
- จริงๆ... - เล่าเรื่องโลแกนต่อเถอะ
- โลแกนก็ช่วยนายไม่ได้ มังก์ - ให้ตายสิ
ขอต้อนรับกลับบ้านจ้า
หวัดดีค่ะ หวัดดี
- คุณมังก์ - ลอร์เรน
อย่าเรียกแบบนั้นสิ เรียกมังก์เฉยๆ ก็พอ
โธ่ อย่าทำแบบนั้นกับป้าเลย
ป้าแก่เกินจะจำชื่อใหม่ๆ แล้ว
- สบายดีไหม คุณลิซ่า - สบายดีค่ะ
- ดูดีจังเลย คุณมังก์ - ผมดูอ้วน
พูดจาแบบคนแคลิฟอร์เนียไปได้
ถ้าป้าพาคุณไปอาร์คันซอตอนนี้ คงเป็นนางงามไปแล้ว
- นั่นมังกี้ของฉันใช่ไหม - น่ากลัวจริงๆ
หวัดดีครับ แม่
- ลูกดูอ้วนนะ - ผมรู้
ออกไปดินเนอร์เลยไหมคะ คุณนายเอลลิสัน
ฉันขอกระเป๋าเงิน กับเสื้อคลุมไหมพรมสีดำ
ได้ค่ะ ฉันไปหยิบให้
ลูกสบายดีไหมเนี่ย
เวลาหดหู่ลูกชอบกินเยอะ
ผมไม่ได้หดหู่
แค่ช่วงนี้ผมนอนไม่ค่อยหลับ
แล้วก็ไม่ได้ออกกำลังกายอย่างที่เคย
- นี่ครับ - ลูกไม่ได้ซึมเศร้าเหรอ
ลูกมีทุกอาการหลักๆ ของภาวะซึมเศร้าเลย
ผมคิดถึงแม่จัง
แลร์รีมาด้วยไหม
ไม่มาค่ะแม่
แลร์รีกับหนูแยกทางกันแล้ว จำได้ไหม
- แหม จำได้สิ - โอเค
แค่นึกว่าเขาจะมากับเรา
- จะได้เจอน้องชายลูกไง - โอเค
ทำไมล่ะ ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่เลย
ใครๆ ก็ลืมกันได้
ไม่ได้แปลว่าแม่ป่วยหรอกน่า
คนปกติจะลืมนัดทำฟัน
แต่แม่ลืมว่าฉันไม่ได้แต่งงานแล้ว
ไม่แปลกเหรอ
- พี่ว่าเราควรทำยังไง - ทำไมฉันต้องตัดสินใจล่ะ
- เพราะพี่เป็นหมอไง - เธอก็เป็นดอกเตอร์
ดอกเตอร์ไม่ใช่หมอ
ประเด็นของฉันคือ นายเป็นผู้ใหญ่ที่มีสมองล้ำเลิศ
แล้วฉันก็เบื่อหน่ายเต็มทน ที่ต้องคอยดูแลแม่อยู่คนเดียว
ฉันจำไม่ได้ว่า มีใครสั่งให้พี่ทำแบบนั้น
ก็นายกับคลิฟ ย้ายไปฝั่งตะวันตกทันทีที่มีโอกาส
ทิ้งให้ฉันต้องดูแลแม่ไปโดยปริยาย
- ก็งานฉันอยู่นั่น - "งานอยู่นั่น"
โทษทีที่มันทำให้ฉัน
ตามเรื่องดราม่าของครอบครัวไม่ทัน
ถึงนายอยู่แถวนี้ ก็คงไม่รู้เรื่องอะไรเหมือนกัน
ฉันต้องติดอยู่นี่ ดูแลบ้านเก่าๆ หลังนั้น
จนเจอพวกจดหมายรักจากชู้ของพ่อ
- จากไหนนะ - ชู้ของพ่อ
นายไม่รู้ว่าพ่อมีชู้เหรอ
ไม่รู้ พี่รู้ได้ไง
ก็พ่อเป็นสูตินรีแพทย์ ที่เดินทางตลอดเวลา
ทั้งที่คนไข้พ่ออยู่ในบอสตัน
ไหนพ่อบอกว่าไปประชุมไง
ไปประชุมถึงบ้านสิไม่ว่า
ฉันเคยเห็นพ่อจูบผู้หญิงผิวขาว
ในสวน ตอนฉันอยู่ไฮสคูลด้วย
- ผิวขาวแบบไหน - อะไรคือ "ขาวแบบไหน"
ขาวแบบคนชั้นสูงหรือขาวแบบบ้านๆ
จะไปรู้เหรอ แต่เธอมีริมฝีปากบาง
น่าจะจูบไม่ได้เรื่อง
- บอกแม่หรือเปล่า - ไม่ได้บอก
จะให้ชีวิตเราพังหรือไง
แม่กลับมาแล้ว แม่คะ แม่
ว่าไง
เป็นไงบ้างคะ
เด็กเสิร์ฟเราไม่ได้ใส่เสื้อใน
- โอเค - ผมไม่ได้สังเกต
เห็นไอ้นี่ไหม มันจะทำให้เราหลุดพ้นจากสลัม
แต่บ้านนี้มีกฎด้วย
ข้อแรก ห้ามทิ้งของพวกนี้ไว้ในบ้าน
ข้อสอง หาพวกพ้องของตัวเอง
ข้อสาม คุมพรรคพวกตัวเองให้อยู่หมัด
ข้อสี่ อย่าอวยไอ้มืดพวกนั้นให้มาก
ไม่งั้นมันจะคิดว่าเราอ่อน
ข้อห้า ห้ามแสดงออกว่ารัก
ความรักจะทำให้เราถูกฆ่าตาย
เห็นนี่ไหม มันเหมือนหญิงชั่ว
เรานอนกับหญิงชั่วได้ อย่าให้พวกมันปั่นหัวเรา
ลูกผู้ชายเหรอ ไม่ต้องการอะไรหรอก
ไม่ต้องให้ใครมาช่วย
เจ้านี่น่ะเหรอ มันจะกระชากวิญญาณเรา
ไอ้มืดอย่างพวกแกไม่มีครอบครัว...
(ตำนาน ปรัชญา)
โทษทีครับ เน็ด
มีหนังสือของนักเขียน เธโลเนียส เอลลิสันบ้างไหม
ครับ เชิญทางนี้
- เชิญเลยครับ - โอเคครับ
(แอฟริกันอเมริกันศึกษา)
เดี๋ยวนะ ทำไมหนังสือพวกนี้มาอยู่นี่
ผมก็ไม่แน่ใจ
ผมเข้าใจว่า นักเขียนที่ชื่อเอลลิสันเป็นคนดำ
- ผมเอง เอลลิสัน - ครับ
เขาคือผมเอง ผมกับเขาเป็นคนผิวดำ
โห บิงโกเลย
ไม่ต้องมา "บิงโก" เน็ด หนังสือพวกนี้ไม่เกี่ยวอะไรเลย
กับงานแอฟริกันอเมริกันศึกษา มันเป็นแค่วรรณกรรม
สิ่งที่ดำที่สุดในหนังสือเล่มนี้ คือสีของหมึก
ผมไม่ได้เป็นคนตัดสินใจว่า เล่มไหนอยู่หมวดไหน
ที่นี่ไม่มีใครตัดสินใจได้ ร้านสาขาย่อยเป็นแบบนั้น
ได้ครับ เน็ด
คุณไม่ได้เป็นคนออกกฎ
พอคุณกลับไป ผมก็ต้องเอาไปเก็บที่เดิมอยู่ดี
อย่าเชียวนะ เน็ด
อย่าทำเชียวนะ
เน็ด
(คือชัยชนะ) (ที่ระยิบระยับนั้นคือทองคำ)
มังก์ ทำอะไรน่ะ
อาการของแม่มีแต่จะแย่ลง
การบริหารจิตใจจะช่วยได้
ฉันเลยซื้อหนังสือทำสวนให้แม่
การปลูกแตงกวา เป็นการบริหารจิตใจด้วยเหรอ
- ฉันเกลียดเวลานายทำแบบนั้น - ทำอะไร
นายชอบใส่ความเห็นเชิงเหยียด ในรูปแบบคำถาม
เพื่อกลบเกลื่อนความถือดี
ก็พูดออกมาเลยสิว่า การทำสวนเป็นเรื่องโง่เง่า
- ก็ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น - อย่ามาแหล
จ้างพยาบาลอาทิตย์ละสองสามครั้งไหม
- ใครจะเป็นคนจ่ายล่ะ - พี่จ่ายไม่ไหวเหรอ
หลังหย่าแล้วฉันจ่ายไม่ไหว
จะลองดูก็ได้ แต่เราอาจต้องขายบ้านริมหาด
ใช่ ยังไงเราก็ต้องขายบ้านริมหาด
แต่เงินนั่นต้องเอาไปจ่ายคืน ค่าสินเชื่อบ้านผู้สูงอายุ
ที่แม่เราเอาบ้านอีกหลังไปจำนองไว้
ใช่
ฉันพอส่งเงินมาช่วยได้
แต่ก็ไม่มาก คลิฟช่วยจ่ายด้วยไม่ได้เหรอ
- คลิฟกำลังลำบาก โอเคไหม - ก็ลำบากกันทุกคน
มังก์ เบคกาเอาทุกอย่างไปหมด
แถมลูกๆ ก็ถูกเพื่อนที่โรงเรียนล้อ
- ฉันไม่รู้เลย - แหม
ก็โทรไปหาเขาบ้างสิ
ฉันขอโทษที่ชอบทำตัวห่างเหิน
มันเป็นเรื่องธรรมชาติน่ะ
ก็นายเป็นลูกคนโปรดของพ่อ
เลยทำให้ฉันกับคลิฟสนิทกัน นายเลยไม่พอใจเรา
ที่สนิทสนมกัน แล้วจากนั้น...
ไม่รู้สิ นายเลยอยู่แบบพึ่งพาตัวเอง
เราไม่เคยพูดถึงมัน
เราไม่เคยพูดถึงเรื่องอะไรเลย
น่าแปลกตรงไหน
ก็ดูพ่อแม่เราสิ
พวกอารมณ์ความรู้สึก ที่ฉันจำได้จากพ่อ
คือความเบื่อหน่ายและความฉุนเฉียว
ความเบื่อหน่ายเป็นอารมณ์เหรอ
เยี่ยมเลย ตำรวจตรวจคำผิดมาเอง
พี่ไม่ได้เรียกฉันแบบนั้นนานแล้ว
ให้ตายสิ
- มีอะไร - ตายแล้ว
ไม่เอาน่า
ลิซ่า พี่โอเคไหม
พี่
ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย
"ถ้าคุณได้อ่านข้อความนี้ มันเป็นเพราะฉัน...
ลิซ่า แมจิคัล เอลลิสัน
ได้เสียชีวิตไปแล้ว"
"ที่จริง นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย
แต่มันก็คงต้องเกิดขึ้นสักวัน"
"ฉันหวังว่า..."
"ฉันหวังว่าจะได้ตาย คาอ้อมกอดอันเร่าร้อน
ที่ชุ่มเหงื่อของอิดริส เอลบา
หรืออาจจะน่าอับอายกว่า
ในอ้อมกอดอันเร่าร้อน ที่ชุ่มเหงื่อของรัสเซล โครว์"
"ไม่ว่าฉันจะตายยังไง
ฉันอยากขอให้คนใกล้ชิดของฉัน
อย่าไปเศร้าโศกให้มาก"
"ฉันได้ใช้ชีวิตที่ตัวเองภาคภูมิใจ"
"ฉันได้รับความรัก
และได้ตอบแทนด้วยรัก"
"ฉันได้พบงานที่ช่วยจุดไฟฝันของฉัน"
"ฉันเชื่อว่าตัวเองให้ไป มากกว่าที่ได้รับ"
"และฉันก็ทำอย่างเต็มที่ เพื่อช่วยคนที่เดือดร้อน"
“และยิ่งไปกว่านั้น มีเพื่อนหลายคนกล่าวหาฉันผิดๆ ว่า
ฉันไปฉีดโบท็อกซ์มา เพราะผิวหน้าฉันที่ยังเต่งตึง
แม้จะอายุ 50 กว่าแล้วก็ตาม"
"ชีวิตแค่นี้ก็ดีหนักหนาแล้ว"
"ฉันรักทุกคน"
"ขอบคุณที่มาในวันนี้"
"ลาก่อน"
"ลิซ่า"
คลิฟ
นั่นเถ้ากระดูกของคนเหรอ
พวกคุณมีใบอนุญาตเหรอ
หุบปากเถอะ ฟิลลิป
คลิฟ อย่าพูดกับผมแบบนั้น
ไปตายซะ พูดแล้วจะทำไม
- อะไรนะ - อยากโดนเหรอ
- ผมก็แค่... - ไปให้พ้น
ฉันจะกินเสื้อกั๊กแกเป็นมื้อเย็น
- ไม่นะ... - ไปซะ
- หนึ่ง - ไปซะ ฟิลลิป
- สอง สาม - มารยาททรามไม่มีเปลี่ยน
ทุกคนไปไหนหมด
เหนื่อยกันหมด
ฉันให้ยานอนหลับลอร์เรนไป
แม่อาบน้ำอยู่ เดี๋ยวฉันจะให้ยานอนหลับแม่ด้วย
คืนนี้ฉันขอยาพวกนั้นบ้างได้ไหม
ได้สิ นอนไม่ค่อยหลับเหรอ
ปกติก็นอนหลับ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยหลับ
ได้
พอเห็นศพคนตายบ่อยๆ จะชินไหม
- ไม่รู้สิ ฉันก็ไม่ได้เห็นบ่อย - งั้นเหรอ
ฉันเป็นหมอศัลยกรรม
ถ้าสิ่งที่ฉันเห็นคือศพ แปลว่าทำอะไรพลาดแล้วละ
นั่นสิ
ฉันเห็นใจแม่ขึ้นมาเลย
นึกไม่ออกเลยว่าแม่รู้สึกยังไง ตอนที่ไปเจอพ่อ...
- เป็นแบบนั้น - ฉันรู้
มีแต่คนตาย
เราอยู่ด้วยกันที่นี่ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่นะ
สิบปีมาแล้วมั้ง
นั่นสิ
- ลูกๆ ฉันยังเล็กอยู่เลย - ใช่
แล้วครอบครัวนายเป็นไงบ้าง
นายสนด้วยเหรอ
สนสิ ก็เลยถามไง นายถามฉันแบบนั้นทำไม
ไม่รู้สิ มังก์ นายไม่เคยโทรหา
- ก็ฉันยุ่ง - ก็ยุ่งกันทุกคนแหละ
นายตีตัวออกห่าง
อยากรู้ไหมครอบครัวฉันเป็นไง
เมียฉันทิ้งไปเพราะจับได้ว่า ฉันขึ้นเตียงกับผู้ชาย
เธอเอาบ้านฉันไป เอารายได้ไปครึ่งนึง
ลูกๆ เกลียดฉันเข้าไส้
แถมฉันยังอยู่ที่ทูซอน
ทูซอนมีอะไรเหรอ
ให้ตายสิ ที่นั่นมีบาร์เกย์ร้านหนึ่ง
เต็มไปด้วยนักศึกษา
มีคนถามว่าฉันใช่ไทเลอร์ เพอร์รีไหม
แย่ชะมัด
ที่จริง ไทเลอร์ เพอร์รี อยู่แอตแลนตาไม่ใช่เหรอ
บ้าจริง นายนี่
- เงียบไปเลย - ไม่ได้ใกล้ทูซอนเลย
ให้ตายสิ
รู้ไหมว่าพ่อมีชู้
แน่นอนอยู่แล้ว
รู้ได้ไง
ดูก็รู้แล้ว
ลิซ่าบอกฉันว่า เคยเห็นพ่อจูบผู้หญิงผิวขาว
ทำไมฉันไม่รู้เลยล่ะ
ทำไมฉันถึงเป็นคนสุดท้ายที่รู้
เพราะนายรักพ่อมากไปไง
ศัตรูมักเห็นธาตุแท้ได้ดีกว่าเพื่อน
นายเอายาอะไรให้เธอ
ออกซิโคโดน นิดเดียวก็พับแล้ว
ให้ยานอนหลับกลุ่มฝิ่นเหรอ
ใช่ เห็นพวกติดเฮโรอีนไหม
พวกนั้นยังยืนหลับได้เลย
มันอันตราย
นี่ ฉันคอยดูอยู่ ฉันเป็นหมอนะ
- ฉันก็หมอ - เหรอ
หมอภาษาอย่างนาย เอาไว้กู้ชีพประโยคที่ตายแล้ว
แล้วทำไมนายถึงมียาสังเคราะห์ ออกฤทธิ์แรงขนาดนี้
นั่นอะไร
บ้าจริง
แม่ครับ
แม่
นี่
แม่ ทำอะไรน่ะ เฮ้
แม่ครับ
เฮ้
ไม่เอาน่า
บอกตรงๆ ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
ต้องดูก่อนว่าหมอว่ายังไง
ได้ ถ้ามีอะไรคืบหน้าผมจะโทรไปบอก
ขอบคุณที่เข้าใจนะครับ
อ้อ ลีโอ อีกอย่างนึง
ผมสงสัยว่าการลาครั้งนี้
ให้เป็นการลาวิจัย แทนลาหยุดเฉยๆ ได้ไหม
เพราะไม่ว่าแม่จะเป็นอะไร คงต้องใช้เงิน
ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ
ไม่หรอก คุณไม่ผิด
เดี๋ยวผมหาทางเอง ได้ครับ
ขอบคุณที่ช่วยครับ
โอเค บายครับ
บ้าจริง
ไม่ต้องช่วยหรอกค่ะ
ต้องช่วยสิ
หน้ามะเขือเทศทั้งที จะปล่อยให้เสียของได้ไง
แถวนี้ถือว่าผิดนะ
ขอบคุณค่ะ
เพื่อนบ้านก็ต้องช่วยกันสิ
ขอต้อนรับสู่ชุมชนค่ะ
ฉันนึกว่าบ้านนี้ว่างซะอีก
ก็ว่างอยู่พักนึง
เราเพิ่งมาถึงเมื่อคืน
นึกว่าเป็นบ้านผีสิง
เห็นว่าเคยมีคนแก่ยิงตัวตายที่นั่น
ใช่
โอ้ ตายแล้ว ฉัน...
ฉันมันโง่จริงๆ
อย่าถือฉันเลยนะคะ
ก็นะ...
เสียใจเรื่องนั้นด้วยนะ
เธอทำงานอะไรคะ
เธอเป็นหมอครับ
ส่วนใหญ่ครอบครัวผมเป็นหมอ
ผมเลยเหมือนเป็นแกะดำ
คุณทำงานอะไร
ฉันเป็นทนายความ
ทนายของรัฐ ที่ควินซี
เป็นงานที่ทรงเกียรติ
ใช่ งานหนักด้วย แต่ทำแล้วรู้สึกดี
ขอถามอะไรที่หลายๆ คน ชอบถามคุณหน่อยสิ
ว่ารู้สึกยังไง ที่ว่าความให้คนทำผิดน่ะเหรอ
- ใช่ - ฉันชอบมันมาก
- ทำไมล่ะ - ก็มันจำเป็น แถมพวกนั้นทำผิดจริงๆ
- เหรอ - ใช่ แต่ไม่เป็นไร
อย่ามองว่าคนทำผิดชั่วช้าไปเสียหมด
- ผมคิดว่าเห็นด้วยนะ - แหงอยู่แล้ว
- คุณเป็นนักเขียนนี่ - ผมไม่เข้าใจ
ก็พวกนักเขียนจะต้องไม่รีบด่วนสรุป
คุณคงเขียนตัวละครให้น่าสนใจไม่ได้
ถ้าคอยตำหนิทุกการตัดสินใจแย่ๆ ที่พวกนั้นทำ ถูกไหม
คุณควรเป็นนักเขียนนะ พักนี้ผมไม่รู้สึกแบบนั้นเลย
คิดงานไม่ออกเหรอ
ก็แค่...
คงไม่มีใครอยากซื้อหนังสือที่ผมเขียน
ไม่จริงหรอก
ที่จริงฉันไม่อยากพูดอะไร
แต่ฉันอ่านหนังสือคุณไปเล่มนึง
เล่มไหน
เดอะ ฟรอกซ์
คุณซื้อไปนี่เอง
ฉันชอบนะ
คุณเขียนเก่ง
คุณรอใครอยู่เหรอ
ใช่
- หวัดดี - ดีครับ
เจลานี นี่มังก์
เขากับครอบครัว เป็นเจ้าของบ้านตรงข้าม
- ยินดีที่พบครับ - ครับ เช่นกัน
อยู่ทานมื้อเย็นด้วยกันไหม
ไม่ครับ ผมต้องไปดูแลแม่
- ได้เลย - ขอบคุณ...
สำหรับไวน์ แล้วก็ ราตรีสวัสดิ์ครับ
ราตรีสวัสดิ์ มังก์
- นายบินกี่โมง - สิบเอ็ดโมง
นายเปลี่ยนไฟลต์ได้ไหม
ถ้าวันนี้นายอยู่ด้วย ตอนหมอตรวจแม่ก็คงดี
ไม่ได้ ฉันต้องกลับบ้าน
ก็ได้ แต่นายช่วยฉัน จ่ายค่ารักษาแม่ได้ไหม
ถ้ารู้ว่าแม่เป็นอะไร
น่าจะแพงมากๆ
ตอนนี้การเงินฉันไม่ค่อยดี ก็เลย...
คิดจะไล่ลอร์เรนออกไหม
- ลอร์เรนเป็นครอบครัวนะ - บ้าจริง มังก์
ก็ฉันไม่รู้จะช่วยยังไงนี่
ตกลงช่วยอะไรไม่ได้เลย
เดี๋ยวกลับไปถึงแล้ว ฉันจะคุยกับคนทำบัญชี โอเคไหม
นี่แปดโมงเช้าเองนะ
ฉันไม่ได้ขับเครื่องบินนี่ มังก์
ถ้างั้นนายช่วยกรุณา
เข้าไปดูในบ้านให้หน่อยว่า แม่พร้อมจะไปหรือยัง
ได้สิ
- แม่ครับ - อย่าตะโกนสิ มีมารยาทหน่อย
นายเหมือนพ่อไม่มีผิด
ทำตัวดีๆ กับฉันหน่อย มังก์
ไม่งั้นนายโดนแน่
เจ้างั่งเอ๊ย
อยากให้มีมารยาทใช่ไหม แม่ครับ!
อรุณสวัสดิ์
ครับ อรุณสวัสดิ์
ฟังนะ
เรื่องเมื่อคืนน่ะ
ไม่เป็นไร
ไม่ต้องอธิบายหรอก เมื่อคืนผมสนุกนะ
ไม่หรอก คือ...
เจลานี เป็นแฟนเก่าน่ะ
คือกำลังจะเป็น
เรากำลังอยู่ในช่วงเลิกรากันก็เลย...
แย่ๆ หน่อย
ผมเข้าใจ
ฉันอยากเจอคุณอีกนะ
คุณยังอยู่แถวนี้อีกสองสามวันไหม
จะได้ไปดื่มกัน
ครับ ผมว่าดีนะ
ฉันก็ว่าดี
ขับรถดีๆ นะ
ขอบคุณ
(โกลเดน ไชลด์)
(ฉันรู้สึกว่าต้องการอะไร จากโลกวรรณกรรมอีกมาก)
(ความจริงที่เจ็บปวด)
(เร่งด่วน ไร้การปรุงแต่ง)
คุณเอลลิสันคะ
เชิญเลยค่ะ
ผลเอ็มอาร์ไอของเธอบอกว่า ระบบประสาทเริ่มมีการเสื่อมสภาพ
สมองกลีบขมับมีขนาดลดลงเล็กน้อย
ที่บอกถึงโรคอัลไซเมอร์
ผมเสียใจด้วยจริงๆ คุณเอลลิสัน
แต่ถ้าถึงระยะหนึ่งแล้ว คนไข้จำเป็นต้องได้รับ
การดูแลตลอดเวลา
เพื่อความปลอดภัยของคนไข้เอง
(ซินทารา โกลเดน)
(มาย พาโธโลจี)
(มาย พาโฟโลจี)
(โดย สแต็ก อาร์. ลีห์)
- ว่าไง ไอ้มืด - เฮ้ย
เฮ้ย ไม่เอาน่าๆ
อย่ายิงฉันเลยพวก ไม่เอาน่า
แวนโก นั่นนายเหรอ
ใช่ ฉันเอง ไอ้มืด
บ้าเอ๊ย นี่แกเมาเหรอ
แกจะหนีไปไหน
อย่ายุ่งกับฉันดีกว่า
แม่แกเป็นไงบ้าง
- ว่าไงนะ - ฉันถามว่าแม่แกเป็นไง
ยุ่งแล้วสิ
พวกนั้นไม่ได้บอกแกเหรอ
แกพูดเรื่องอะไรน่ะ
นี่ แกพูดเรื่องอะไร
ลองคิดดูสิ แวนโก
ดูหน้าฉันสิ
ดูผิวที่ดำมืดราวกับเที่ยงคืน...
ไม่ มันไม่เหมาะ
นายจะพูดอะไรกันแน่
นายทำได้ดีกว่านั้นไม่ใช่เหรอ เร็วสิ นายต้องการอะไร
(ดูผิวที่ดำมืดราวกับเที่ยงคืน)
ลองคิดดูสิ แวนโก
ดูหน้าฉันสิ
ดูผิวที่ดำเป็นถ่านของฉัน
แล้วดูผิวแกสิ
ดูนัยน์ตาสีดำของฉันสิ
แล้วดูของแก
ดูริมฝีปากดำๆ หนาใหญ่ของฉันสิ
แล้วดูของตัวเอง
ฉันเป็นพ่อแกไม่ว่าแกจะชอบไหม
หุบปากซะ หุบปากเลย แกโกหก
เปล่าเลยไอ้หนุ่ม ฉันพูดเรื่องจริง
แล้วหายหัวไปไหนมา
หายหัวไปไหน
ฉันก็อยู่ที่ที่ฉันอยู่มาตลอด
พยายามเอาตัวรอด
แกมันไร้ค่า
แม่แกก็ไร้ค่า ฉันเลยมาที่นี่
ผมต้องพูดอะไรต่อ
ผมว่าตอนนี้ถึงเวลาของเรื่องราว
ที่โง่เง่า ดราม่า รันทดจัดๆ
เพื่อตอกย้ำถึงภายในที่แตกสลาย
อย่างแบบว่า ไม่รู้สิ
ฉันเกลียดชายคนนี้
ฉันเกลียดแม่ตัวเอง
และฉันเกลียดตัวเอง
ฉันเห็นหน้าตัวเองบนหน้ามัน
เห็นลิงเอปที่สาวโง่ๆ พากันหวาดกลัว ใช่แล้ว
เห็นแขนยาวโทงเทงของฉันห้อยลงมา
แล้วก็เห็นสายตา ที่ไม่สนว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง
ฉันเห็นตัวเอง
ยืนโยกบนส้นเท้าตัวเองแบบนี้ ที่รัก
ได้แต่รอ
รอ รอ แล้วก็รอ แล้วก็รออะไรบางอย่าง
ที่ฉันคงไม่รู้จักด้วยซ้ำ ถ้ามันมาถึง
ความตายคือสิ่งเดียวที่รักษาฉันได้
ฉันเคยได้ยินมันมาก่อน
ฉันได้ยินมาตลอด ตอนนี้ก็ได้ยิน
ฉันเห็น...
ฉันเห็นแม่ตัวเองร้องไห้
เห็นแม่กรีดร้องในความฝันของฉัน
เห็นลูกๆ ของฉัน
ฉันเห็น...
ฉันเห็นพ่อตัวเอง
ฉันเห็นตัวเอง
ทำบ้าอะไรวะ
แกทำแบบนั้นทำไม
เพราะแกมันไร้ค่า ไอ้มืด
แกบีบให้ฉันต้องทำ
เพราะแกมันไร้ค่า ฉันก็ไร้ค่า
ฉันต้องไปแล้ว
โชคดีนะ ไอ้เวร
โชคดี
ทำแบบนั้นทำไมวะ
คุณกำลังรับชมแบล็ก สตอรีส์ มันธ์ ทางช่องดับเบิลยูเอชเอ็น
เฉลิมฉลองความหลากหลาย ในความเป็นแอฟริกันอเมริกัน
มาร่วมรับชมภาพยนตร์มากมาย ที่น่าตื่นตา สะเทือนใจและแสนดราม่า
ฮัลโหล
"ฉันยืนอยู่ด้านนอกยามค่ำคืน
เฮลิคอปเตอร์ตำรวจบินผ่านไป
สาดแสงไฟส่องไปสนามหลังบ้าน
ฉันได้แต่คิดว่า ‘สาดแสงมาที่ฉันสิวะ ไอ้บ้า
สาดแสงมาที่ฉันหน่อย
ฉันจะได้เห็นว่าตัวเองอยู่ที่ไหน’"
เอางี้จริงเหรอ
เห็นไหมว่าฉันไม่ใส่ชื่อตัวเอง
เห็นสิ "สแต็ก อาร์. ลีห์"
ฉันเห็นอยู่ แนบเนียนมาก
แต่ฉันส่งมันไปไม่ได้หรอก
ไหนว่าอยากได้งานเขียนคนดำ นี่ดำไม่พออีกเหรอ
มีทั้งพ่อที่ไม่เอาไหน มีแรปเปอร์ ยาเสพติด
แถมตอนจบถูกตำรวจฆ่าตายด้วย
เป็นเรื่องของคนดำไง ไม่ใช่เหรอ
- ฉันเข้าใจว่านายทำอะไร - ดี ให้ชัดไปเลย
คือหนังสือเล่มนี้จะต่างอะไร
กับขยะอื่นๆ ที่ทำออกมาล่ะ
- นั่นไม่ใช่ประเด็น - มันเป็นประเด็นของฉัน
ดูสิ่งที่พวกนั้นตีพิมพ์สิ
ดูสิ่งที่พวกนั้นคาดหวังให้เราเขียน
ฉันเบื่อเต็มทีแล้ว
และนั่นเป็นคำพูดที่บอกว่า ฉันเบื่อแค่ไหน
มังก์ ฉันพยายามจะขายหนังสือนะ
ไม่ได้อยากต่อสู้ทางสังคม
นายคิดว่าใครจะตีพิมพ์มัน
ไม่มีไง
ฉันแค่อยากแหย่พวกนั้น ด้วยขยะที่เรียกร้องอยากได้เหลือเกิน
โอเค นายอยากให้ฉันทำไง
ฉันอยากให้นายส่งต้นฉบับไป
บอกว่าเป็นงานการแสดงได้ไหม
ไม่ต้อง ส่งไปแบบนั้นเลย
ถ้าพวกนั้นไม่ขำก็ช่างแม่ง
ก็ได้ แต่ฉันขอส่งมันไปแค่สองสามที่
มันทำให้ฉันกลัวนะ
นายกลัวเหรอ ทำไมล่ะ
เพราะพวกคนขาวชอบคิดว่า ตัวเองรับความจริงได้ แต่มันไม่ใช่
แค่อยากรู้สึกว่าตัวเองพ้นมลทิน
โชคดีที่มันไม่ใช่ปัญหาของฉัน
- ก็ได้ - บาย
(ไอศกรีม)
ผมแปลกใจที่คุณติดต่อมา นึกว่าคุณแค่รักษาน้ำใจ
ฉันไม่ได้รักษาน้ำใจหรอก
ฉันแก่เกินจะทำแบบนั้น
รู้ไหม ที่จริงฉันชอบคุณมาก
จนฉันไปหาซื้อหนังสือคุณมาอีกเล่ม
จริงเหรอ เล่มไหน
เดอะ ฮาส คอนันดรัม
อ่านแล้วเป็นไง
ฉันชอบนะ
บทพูดของซูซานยอดเยี่ยมมาก
แล้วฉันก็ชอบตัวละครป้ามาก
ว้าว คุณเขียนตัวละครหญิงได้ดีนะ
คิดงั้นเหรอ
- ใช่ ไม่ใช่ผู้หญิงบ้องตื้นเลย - ขอบคุณ
ผมดีใจจริงๆ
แต่ลดเชิงอรรถลงหน่อยก็ดี
ผมต้องไปแล้ว
แม่คุณเป็นไงบ้าง
อาการทรงๆ
ผมไม่กล้าออกมานานๆ
- นั่นสิ - แต่ว่า...
เอาไว้ ผมจะโทรหานะ
เดี๋ยวก่อน
(เดอะ ฮาส คอนันดรัม เธโลเนียส เอลลิสัน)
เซ็นหนังสือให้ฉันด้วย
คุณชื่ออะไรนะ
คุณมังก์
ทำไมไฟดับล่ะ
ปกติคุณลิซ่าเป็นคนจ่ายค่าไฟค่ะ
คุณได้จ่ายไหม
เท่าไหร่
ค่าไฟฉันจ่ายได้
แต่พวกสถานบริการสุขภาพราคาแพงมาก
ที่ดีที่สุดแถวนี้ ราคา 5,600 ดอลลาร์ต่อเดือน
เป็นห้องพักรวมด้วยนะ
ถ้าห้องเดี่ยวจะราคาสูง ถึง 6,900 ดอลลาร์ต่อเดือน
จะเลือกที่ดีที่สุดทำไม แม่ไม่ได้ดีที่สุดนี่
ฉันไม่ได้มาบ่นเรื่องวัยเด็ก
แหงอยู่แล้ว วัยเด็กของนายมันดีนี่
ให้ตายสิ นี่นายจะช่วยฉันหรือเปล่า
ประกันสุขภาพรัฐบาลไม่ครอบคลุมเหรอ
มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น นายไม่รู้เหรอ
หวัดดี
นั่นใคร นายทำอะไรอยู่
หาคู่มานอนไง
หาคู่มานอนเหรอ
ขัดใจเหรอ พวกเกลียดรักร่วมเพศ
นี่ ฉันไม่ได้ติดใจ ที่นายจะมีใคร คลิฟ
แต่ฉันติดใจ ที่นายใช้คำว่า "หาคู่มานอน"
ไปตายซะ ไอ้มืด
ฉันจะไปเอาคู่นอนเดี๋ยวนี้เลย
นี่ จะไปไหนน่ะ
มาแล้วเหรอ
รถติดหนักเลย เป็นไงบ้าง
นั่งก่อนสิ
นั่งเลย
เราขายหนังสือนายได้
บ้าไปแล้ว
- นึกว่าถูกปัดตกไปแล้ว - ไม่ใช่เดอะเปอร์เชียนส์
ไม่นะ
ไม่จริงน่า
พอลลา เบตาแมน จากทอมป์สัน วัตต์
เธอชอบปฏิเสธนี่
ไม่ใช่ครั้งนี้ พวกเขาขอจอง เป็นเงิน 750,000 ดอลลาร์
ไม่เคยมีใครเสนอเงินให้ฉัน มากขนาดนั้นเลย
- ก็ให้นายไง - ไม่ใช่แล้ว อาเธอร์
- ก็นายเขียน - กะเอาขำๆ
ตอนนี้มันเป็นเรื่องขำๆ ที่แพงที่สุดที่นายเคยเล่า
- แล้วฉันก็ไม่ขายด้วย - ทำไมล่ะ
เพราะมันเป็นงานขยะ อาเธอร์
วันก่อนนายไม่อยากส่งออกไปด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้จู่ๆ นายก็หายกลัวขึ้นมา
ฉันรู้ ฉันทำผิดกฎข้อแรกของการขาย
อย่าได้ประมาทว่าทุกคนโง่แค่ไหน
ฉันจะไม่ขอมีส่วนร่วม ในการทำให้พวกเขาโง่ไปกว่านี้
นายยังไม่เคยทำนี่ เท่าที่ผ่านมานะ
ซึ่งก็น่าชื่นชม แต่...
นายก็เลยทำเงินไม่ได้ไง
ช่วงนี้นายต้องดูแลแม่ไม่ใช่เหรอ
ลองดูนี่ก่อน
ฉันไม่สนว่าเราจะเมาแค่ไหน ยังไงฉันก็ไม่ขาย
ฉันไม่ได้จะชวนกินเหล้า
จอห์นนี วอล์กเกอร์ เรด 24 เหรียญ
จอห์นนี วอล์กเกอร์ แบล็ก 50 เหรียญ
จอห์นนี วอล์กเกอร์ บลู 160 ดอลลาร์
เข้าใจที่จะเปรียบไหม
ไม่
ทั้งหมดผลิตโดยบริษัทเดียวกัน
เรดห่วยแตก แบล็กดีขึ้นมาหน่อย บลูเป็นเหล้าชั้นดี
แต่คนซื้อบลูน้อยกว่าเพราะมันแพง
และสุดท้ายคนเราก็แค่อยากเมา
ตลอดเส้นทางอาชีพของนาย หนังสือนายคือระดับบลู
ยอดเยี่ยม ซับซ้อน
แต่มันไม่เป็นที่นิยม เพราะคนส่วนใหญ่ชอบอะไรง่ายๆ
แต่ตอนนี้เป็นครั้งแรก ที่นายเขียนหนังสือระดับเรด
มันเรียบง่าย เร่าร้อน
ไม่ใช่วรรณกรรมชั้นสูง แต่อ่านแล้วรู้สึกฟิน
ถือว่ามีคุณค่านะ
ที่ฉันจะสื่อก็คือ แค่เพราะนายเขียนงานระดับเรด
ไม่ได้หมายความว่า นายเขียนงานระดับบลูไม่ได้
นายทำได้หมด
เหมือนจอห์นนี วอล์กเกอร์
ที่จริง นายเจ๋งกว่า จอห์นนี วอล์กเกอร์
เพราะนายไม่ต้องใช้ชื่อจริงด้วยซ้ำ
บ้าเอ๊ย
ดื่มเลยได้ไหม
- ฮัลโหล - หวัดดี พอลลา
อาเธอร์ ดีใจที่คุณโทรมานะ
หวังว่าตอนนี้ คุณจะอยู่กับคนที่เราอยากคุยนะ
แน่นอนอยู่แล้ว เขานั่งอยู่ข้างผมเลย
คุณลีห์คะ
ครับ ผมเอง
อ้อ จริงเหรอ
ใช่ แล้วจะทำไม
- ค่ะ - มีปัญหาเหรอ
ค่ะ โอเค
ตอนแรกฉันงงๆ หน่อย แต่ก็...
เราสองคนตื่นเต้นมากที่จะได้คุย เรื่องข้อเสนอของทอมป์สัน วัตต์
ค่ะ ก่อนอื่นขอบอกว่า
เราทุกคนที่ทอมป์สัน วัตต์ รู้สึกตื่นเต้นมากกับมาย พาโฟโลจี
มันเป็นหนังสือสุดเพอร์เฟกต์ ที่ฉันไม่ได้เห็นมานานแล้ว
มันไร้การปรุงแต่งและสมจริง
คุณลีห์คะ คุณเขียนมัน จากชีวิตจริงหรือเปล่า
ใช่ คิดเหรอว่าไอ้พวกเด็กมหาลัย
จะแต่งให้เทพแบบนี้ได้
ไม่ค่ะ ไม่คิดเลย
ไม่เลย คือเรื่องแบบนี้
ที่พรั่งพรูมาจากใจ สอนกันไม่ได้หรอก ถูกไหมคะ
สแต็ก ขอฉันเรียกคุณ...
สแต็กเป็นนามแฝงใช่ไหม
ใช่ เป็นนามแฝง
คุณลีห์ใช้ชื่อจริงไม่ได้เพราะเขา...
เป็นผู้ต้องหาที่ถูกต้องการตัว
ตายแล้ว สุดยอดเลย
เราเลยประชุมสายแบบเห็นหน้าไม่ได้
บ้าไปแล้วเหรอ ถ้าพวกนั้นเช็กข้อมูลล่ะ
เช็กข้อมูลเหรอ บรรณาธิการยังจ้างไม่ไหวเลย
ไปตามน้ำเถอะน่า
ใช่ ผมเคยติดคุก 12 ปี และจะไม่กลับไปอีก
เก็ตไหม
ค่ะ คือรู้ไหม
ฉันอ่านเรื่องเกี่ยวกับ ขบวนการล้มคุกมาเยอะมาก
- ให้ตายสิ - คือฉัน...
ขอโทษที่ต้องเร่งนะ พอลลา เข้าเรื่องเลยได้ไหม
เวลานอกคุกของคุณลีห์มีค่ามาก
ได้เลย ฉันมั่นใจว่าพวกคุณคงยุ่งมากๆ
ฉันจะเข้าเรื่องเลยนะ
คุณคงเห็นแล้วว่าข้อเสนอของเรา คือเงินก้อนใหญ่เป็นพิเศษ
เพราะเราเชื่อว่าคุณลีห์ ได้เขียนหนังสือที่จะดังเป็นพลุแตก
เราคิดว่ามันจะฮิตสุดๆ ในช่วงหน้าร้อนนี้
ใช่ ผมมั่นใจว่า พวกคนผิวขาวในแฮมป์ตันส์
คงปลื้มกับมัน
ใช่ เราปลื้ม พวกนั้น คือเรา...
มันต้องดังสุดๆ ดังระเบิด
ฉันชอบมาก
นั่นเธโลเนียส เอลลิสันตัวน้อยใช่ไหม
ให้ตายสิ เมย์นาร์ด
ทุกคนยังเรียกเธอว่า "มังก์" อยู่ไหม
ที่จริง ทุกคนยกเว้นคุณ
แหม ก็ชื่อเธอเพราะจะตาย
ฉันรู้สึกผิดถ้าไม่เรียกให้เต็มยศ
ผมดีใจที่มีคนเห็นคุณค่าของมัน
ได้ข่าวเรื่องพี่สาวแล้ว เสียใจด้วย
ขอบคุณ
ฉันไม่ได้เจอเธอมาตั้งแต่...
ก่อนพ่อเธอเสียเลยใช่ไหม
ใช่ พักใหญ่แล้ว ตอนนี้ผมอยู่แอลเอ
ฮอลลีวูด
มีเขียนบทให้เอ็นซีไอเอสด้วยไหม
เขียนแค่หนังสือครับ
เขียนบทให้เอ็นซีไอเอสสิ มันดังมาก
ไว้จะลองดูนะ
แล้วคุณเป็นไงบ้างครับ
- ฉันสบายดี เธอล่ะ - ก็...
คุณมังก์ เย็นนี้ทานอะไรดีคะ
- เมย์นาร์ด - ว่าไง ลอร์เรน
ไม่เจอกันนานเลยนะ
นั่นน่ะสิ
คุณดูดีนะ
คุณด้วย
ผมต้องขอตัวก่อน
- ดีใจที่เจอนะ เธโลเนียส - เช่นกัน
ลอร์เรน
ยิ้มทำไมคะ
เธอมาแล้ว
ทำตัวดีๆ นะ
- หวัดดี - ดีค่ะ
- ของฝากค่ะ - ขอบคุณครับ
ลอร์เรน นี่โครอลไลน์
- ดีค่ะ - ยินดีต้อนรับ
- หวัดดีค่ะ - หวัดดี
แม่มาพอดี นี่โครอลไลน์
สวัสดีจ้ะ ฉันแอกเนส
ยินดีได้พบนะคะ ฉันเอาดอกไม้มาฝาก
ฉันชอบดอกรักเร่มาก
มีโลกทั้งใบอยู่ในนั้น
- ลอร์เรน - ได้ค่ะ
แม่ นั่งตรงนี้เลยครับ
โอเค
โครอลไลน์เชิญนั่งตรงข้ามแม่เลยครับ
อ้อ ได้เลยค่ะ
โอเค
ฉันดีใจที่เธอไม่ใช่คนผิวขาว
หนูด้วย
ใช่ มันตลกดี
ผมคิดว่าคุณ...
คุณทำให้แม่นึกถึงพี่สาวผม
คิดว่าฉันคล้ายพี่คุณเหรอ
ไม่หรอก แต่...
คุณมั่นใจกันทั้งคู่ แถมเป็นคนตลก
แล้วคุณสองคนก็...
เป็นคนที่จูบเก่งมาก
คุณนายเอลลิสันคะ
คุณมังก์
- ฉันแค่... - เกิดอะไรขึ้น
- ป้าแค่ออกมาข้างนอกแป๊บเดียว - มีอะไร
มาดื่มกาแฟกับเมย์นาร์ด ป้าอยู่หน้าบ้านเลย
- แม่อยู่ไหน - ป้าไม่รู้
- อะไรนะ - ประตูหลังเปิดไว้
- เธอหายไปแล้ว - อะไรนะ
เราควรแยกย้ายกันหา เอ้านี่
ในรถฉันมีอีก
แม่ครับ
แม่
แม่ครับ
แม่ครับ แม่
แม่ แม่ครับ
นี่ แม่ หยุดก่อน
นี่ แม่จะไปไหน
ลิซ่าอยู่นั่น กำลังมีเรื่องกับลูกพี่ลูกน้อง
เดี๋ยวคงได้มีใครเจ็บตัว
หยุดก่อนแม่ เดี๋ยวผมไปบอกพี่ให้เอง
- ก็ใช่ แต่... - ให้ผมพาแม่กลับบ้านก่อน
แล้วจะไปบอกพี่ให้
- แต่พวกนั้นอยู่นั่น - ผมรู้ ผมรู้
- ลูกแน่ใจนะ - เดี๋ยวผมบอกให้
- โอเค - มาเถอะครับแม่
- ข้างนอกนี่หนาวมาก - ลูกน่าจะ...
- ลิซ่าว่ายน้ำไม่แข็ง - ผมรู้
โอเค ใกล้ถึงแล้ว
เอาละ
- ดี - นี่ครับ
- โอเค - เอาละ
โอเคนะ มังกี้
ได้ครับ
และนี่คือห้องสมุดของเรา
มีแต่หนังสือคลาสสิก
แต่เราก็พยายามหาหนังสือใหม่มาลงด้วย
คุณชอบอ่านหนังสือไหม คุณนายเอลลิสัน
ไม่
ไม่จริงครับ แม่ชอบอ่านหนังสือ
แม่สอนให้ผมรักการอ่าน
เราอาจหาหนังสือลูกชายคุณมาไว้ที่นี่
ให้คุณเป็นหัวหน้าชมรมหนังสือ
ขอโทษด้วย
ไม่เป็นไร มันเป็นเรื่องยาก สำหรับคนที่มาอยู่ใหม่ๆ
- เดี๋ยวก็เข้าที่เข้าทาง - ครับ
ขอบคุณที่ช่วยนะครับ
แต่แม่จะเข้ามาพักที่นี่ ได้เร็วที่สุดเมื่อไหร่
อีกประมาณหนึ่งเดือนค่ะ
วันนี้เริ่มทำเอกสารเลยก็ได้นะคะ
ครับ ดีมากเลย
ฉันขอไปดูแม่คุณก่อนนะคะ
ขอบคุณ
- ฮัลโหล - หวัดดี เธโลเนียส
สบายดีไหม ผมชื่อคาร์ล บรันต์
เป็นผู้อำนวยการ สมาคมหนังสือนิวอิงแลนด์
หวัดดี คาร์ล ผมรู้จักคุณครับ
ดีเลย งั้นคุณคงรู้ด้วยว่า...
ทุกๆ ปี สมาคมของผมจะมีการมอบ
รางวัลที่ชื่อฟังดูขี้อวดอย่าง "รางวัลวรรณกรรม"
นักเขียนทุกคน รู้จักรางวัลวรรณกรรมดี คาร์ล
โดยเฉพาะพวกเราที่ไม่เคยได้รับมัน
ใช่ๆ
เรื่องนี้เลยจะเกี่ยวกับที่ผมโทรหา
เราก็เหมือนสมาคมอเมริกันหลายแห่ง ที่ช่วงหลังว้าวุ่นใจกับแนวคิดว่า
การขาดความหลากหลายของเรา
นำไปสู่จุดบอดในการทำงาน
เราก็เลยพยายามแก้ไขเรื่องนั้น
เลยทำให้ผมสงสัยว่าคุณจะรู้สึกยังไง
ถ้าได้มาเป็นกรรมการ ในงานประกาศรางวัลปีนี้
ก่อนอื่นเลย คาร์ล ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่คุณเลือกผม
จากนักเขียนผิวดำทั้งหมด ที่คุณสามารถติดต่อได้โดยไม่กลัว
ถูกกล่าวหาว่าเหยียดผิว
ใช่ ด้วยความยินดีครับ
แต่ผมว่ามันน่าจะเป็นงานที่หนักน่าดู
ใช่ ปฏิเสธไม่ได้ว่าหนัก
เพราะคุณต้องอ่านหนังสือหลายสิบเล่ม
เราอาจมีค่าตอบแทนเล็กน้อยให้คุณ
ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่แน่ใจ
โอเค มีหนึ่งในข้อดีสุดๆ ที่ผมมักบอกกับคนที่
กำลังลังเลใจแบบนี้
คือมันจะทำให้คุณได้มีโอกาส
ตัดสินนักเขียนคนอื่นด้วยรางวัลจริงๆ
ไม่ใช่ด้วยคำวิจารณ์
- ได้เลย ผมตกลง - เยี่ยมมาก โอเค
ดีครับ คุณจะเป็นกรรมการหนึ่งในห้าคน
มีคนเดียวที่คอนเฟิร์มแล้วคือ ซินทารา โกลเดน
คุณรู้จักงานของซินทารา โกลเดนไหม
เห็นผ่านๆ ครับ
เธอเก่งมาก คุณต้องชอบเธอแน่
ป้าทำมื้อกลางวันมาให้ค่ะ คุณมังก์
โห ว้าว
บริการขนาดนี้มีอะไรหรือเปล่า
คือป้ามีเรื่องอยากจะขอ
ป้าสงสัยว่าจะขอลาช่วงบ่ายได้ไหม
เมย์นาร์ดเพิ่งกลับมาจากชายหาด
เราเลยว่าจะไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์หน่อย
ได้สิครับ
วันนี้ผมว่าง เดี๋ยวผมดูแลแม่เอง
ลอร์เรน
คุณชอบเขาจริงๆ ใช่ไหม
เขาเป็นคนดี
ครับ
หน้าเจ็ด มีตั้ง 12 ที่
แขกผู้มีเกียรติของเรา
หวัดดี คุณนายเอลลิสัน
สวยเหมือนเคยนะครับ
หวัดดี อาเธอร์
เลย์น เดี๋ยวพา คุณนายเอลลิสันไปที่ครัว
แล้วเสิร์ฟชาให้เธอหน่อย
- เชิญทางนี้เลยค่ะ - ไม่นานหรอกครับแม่
ไม่ต้องรีบร้อน
ขอบคุณครับ
ไม่เอาชาที่ต้มไว้นะ ขอชาดีๆ ที่ไว้เสิร์ฟแขก
อะไรเนี่ย ฉันบอกให้นาย แต่งตัวแนว "สตรีท" ไง
- ก็นี่ไง - เซซามี สตรีทน่ะสิ
ตกลงเขาชื่ออะไรนะ
- วิลลี - ไวลีย์ ไวลีย์ วัลเดสปิโน
เขาเก่งทำหนังชิงออสการ์ ที่เป็น "ประเด็นทางสังคม"
ปีที่แล้วเขาทำเรื่องมิดเดิล พาสเสจ
ไม่รู้ทำไมฉันไม่ได้ดู
แน่ละ ก็นายสมองซับซ้อน
แต่ถ้าเขาเอาหนังสือนายไปทำ
รับรองนายได้เงินมหาศาล
โทรคุยเอาไม่ได้เหรอ
เขาว่าถ้าต้องจ่ายให้ใครมากขนาดนี้
เขาจำเป็นต้องเจอตัวจริง
นั่นสิ
ฉันต้องทำยังไง
ทำให้เขาชอบนาย
ตอนฉันคุยกับเขา
เขาตื่นเต้นที่นายเป็นนักโทษหนีคดี
นายก็แค่เล่นไปตามนั้น
ถ้าเขาจำฉันได้ล่ะ
- นายเหรอ - ใช่ ตัวฉัน
มังก์ นายไม่ได้ดังขนาดนั้น
คนฮอลลีวูดไม่อ่านหนังสือด้วย
พวกนั้นให้ผู้ช่วยอ่านแล้วสรุปให้ฟัง
ทั้งเมืองใช้แต่รายงานสรุปหนังสือ
นายดูแลแม่ฉันได้แน่นะ
ไม่ให้คลาดสายตาเลย
นายอยู่แค่ฝั่งตรงข้ามเอง
- ฝั่งตรงข้าม - ไปได้แล้ว เดี๋ยวสาย
เขารอนายอยู่
งั้น...
ถ้าเขาหวังจะเจอคนดำตัวจริง
ไปสายก็ดีสิ
สแต็กใช่ไหม
- ผมเอง - หวัดดี ผมไวลีย์
ยินดีที่เจอนะพวก
ขอโทษที่มาร้านอาหารหรู
ผู้ช่วยผมเป็นคนเลือกน่ะ
ไปที่อื่นก็ได้ถ้าคุณอึดอัด
- ที่นี่ก็ได้ - โอเค
ดื่มอะไรดีครับ
ผมขอเชอนินบลองค์
- ได้ค่ะ - แบบไม่หวาน
ขำอะไร
สั่งได้แปลกมากสำหรับคนอย่างคุณ
ทำไมล่ะ
เราไม่ค่อยเห็นนักโทษดื่มไวน์ขาว
คุณรู้จักนักโทษเยอะเหรอ
คุณคิดไม่ถึงหรอก
ผมเคยติดคุกอยู่เดือนนึง
โดนพวกคดีการค้าระหว่างรัฐ
ถึงอยู่ไม่นานแต่ผมขอบอกเลยว่า
ประสบการณ์นั้นทำให้ผมเข้าใจชีวิต
ผู้คนที่พบในคุกทำให้ผมเห็น
โลกทั้งใบของเรื่องราวที่ถูกมองข้าม
จากปากของผู้ที่ถูกมองข้ามเอง
ถามได้ไหมว่าคุณติดคุกเพราะอะไร
ผมไม่ชอบพูดถึงเรื่องนั้น
เข้าใจใช่ไหม
ฆาตกรรมเหรอ
คุณพูดเองนะ ผมเปล่า
ที่จริง ขอบอกว่าก่อนคุณจะมา
ผมกังวลว่าคุณจะเป็นพวกจอมปลอม
ฮอลลีวูดมีพวกจอมปลอมเยอะ
ผมไม่ได้มาจากฮอลลีวูดนี่
ใช่ๆ ก็เห็นๆ อยู่
ชัดเลยว่าคุณมีที่มาต่างจาก
นักเขียนบททั่วๆ ไป
ถามอะไรหน่อย
ผมรู้ว่าพวกเขาให้คุณดูงานผม
คุณได้ดูหนังผมบ้างหรือยัง
โทษที คุณว่าอะไรนะ
เคยดูหนังที่ผมทำบ้างไหม
ไม่เคย
โอเค ฟังนะ ที่ผมอยากทำก็คือ
จับคู่ประเภทหนัง ให้เข้ากับอารมณ์ในชีวิตจริง
มันช่วยให้สมจริงขึ้น
คุณอาจสนใจหนังที่เรากำลังจะถ่ายทำ
มันเกี่ยวกับคู่รักผิวขาว
แต่งงานกันที่ไร่เก่าในลุยเซียนา
แล้วผีทาสของที่นั่นก็กลับมาฆ่าทุกคน
- ให้ตายสิ - ผมรู้
เยี่ยมเลยใช่ไหม
หนังชื่อแพลนเทชัน แอนไนฮิเลชัน
ไรอัน เรย์โนลด์สจะต้องโดนตัดหัว
ด้วยหวีแอโฟรเหล็กตอนเปิดเรื่อง
เขาเป็นเพื่อนผม
ไปก่อนนะ
แม่ครับ
ผู้บริหารบริษัทโฆษณาที่ชั้นสาม เส้นเลือดในสมองแตก
- แย่มาก - ฉันรู้
ลองคิดสภาพสมองระเบิด
ตอนพยายามคิดโฆษณากระดาษชำระดูสิ
ฉันว่าไวลีย์น่าจะไม่สนใจแล้ว
เพราะฉันเผ่นออกจากร้านอย่างกับคนบ้า
ที่จริง เขาเสนอค่าลิขสิทธิ์ สี่ล้านดอลลาร์
- อะไรนะ - ใช่แล้ว
เขาบอกว่านายเป็น "ของจริง"
บอกว่านายเผ่นทันที ที่ได้ยินเสียงรถตำรวจ
ยิ่งทำอะไรโง่ๆ ยิ่งรวยสินะ
เข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อแม่ฉัน ย้ายจากเปอร์โตริโกมาอยู่นี่
คือจะคาดหวังให้เราอ่าน
นิยายทุกเรื่องทั้งหมดไม่ได้ ว่าไหม
ไม่ได้สิ พวกเขาพยายามหนักมาก เพื่อเขียนหนังสือพวกนี้
เราต้องให้เกียรติตรงนั้น
แค่พยายามไม่เห็นต้องให้เกียรติ
ผู้คนพยายามอย่างหนัก เพื่อสร้างไรช์ที่สามเหมือนกัน
ก็ได้ ฉันรู้สึกว่า
มันเป็นการสมควร ที่จะอ่านหนังสือพวกเขาทุกหน้า
ไร้สาระสิ้นดี
ยังไงงานส่วนใหญ่
คงมีแต่นิยายชีวประวัติ แบบนอสการ์ดอยู่แล้ว
ขอบอกก่อนเลยว่า
ผมจะไม่นั่งอ่านหนังสือ 600 หน้า ของพวกงี่เง่าจอมปลอม
ค้นพบการช่วยตัวเองหรอก
โทษที
โอเค ฉันว่าเราทุกคน มีประสบการณ์มากพอที่จะประเมิน
คุณภาพของงานเขียนได้ภายใน 100 หน้า
ถ้าอยากอ่านมากกว่านั้น ก็เป็นสิทธิ์ของคุณ
คุณคิดว่าไง มังก์
ที่จริงผมเห็นด้วยกับซินทารา ร้อยหน้าก็น่าจะพอแล้ว
ยังไงทั้งหมดนี่ก็เป็นเรื่องเหลวไหล
การเอางานศิลปะ มาเปรียบเทียบกันเพื่อชิงรางวัล
แล้วตัดสินโดยไม่ลำเอียง
ช่างเหลวไหลสิ้นดี
แล้วมาเป็นกรรมการทำไม ถ้ารู้สึกแบบนั้น
ถ้าผมไม่ทำ ก็เสร็จนักเขียนบรุกลินกระจอกๆ
ที่ไม่รู้ว่าโลกนี้ กว้างใหญ่กว่าแม่น้ำฮัดสันไง ไอลีน
ถ้าอยู่บรุกลิน ต้องเป็นแม่น้ำอีสต์ค่ะ แดเนียล
ที่จริง ศิลปะขึ้นอยู่กับมุมมอง
แต่ฉันคิดว่านี่เป็นโอกาส ในการให้แสงพวกหนังสือ
ที่อาจถูกประเมินค่าต่ำไป
ตอนนี้ยอดขายหนังสือกำลังตกฮวบ
บางทีรางวัลนี้อาจทำให้บางคน
มีโอกาสที่จะเติบโต ในอุตสาหกรรมนี้ได้จริงๆ
เห็นด้วยเลย
ติดไว้ไหนดีครับ แม่
ไว้ตรงนี้น่าจะสวยดี ได้แสงธรรมชาติด้วย
แม่ไม่สนหรอก
แม่ไม่เคยชอบรูปนั้นเลย
โอเค
ไว้อาทิตย์หน้า ผมจะเอางานศิลปะอื่นๆ จากบ้านมาให้
แม่ค่อยบอกผมว่าชอบงานไหน ผมจะได้เอามาให้
อาหารเที่ยงพร้อมแล้ว คุณนายเอลลิสัน
น่ากินจัง มันคืออะไร
มันคือไก่งวงอบชีสฮาวาร์ตี บนขนมปังธัญพืช 12 ชนิด
ฟังดูน่ากิน
คุณนายเอลลิสันชอบกินขนมปังขาว
แล้วเธอก็ไม่ชอบขอบขนมปัง
ถ้าอาหารจะแพงขนาดนี้
ก็ควรทำแซนด์วิชให้มันถูกต้องสิ
ผมจะไปกำชับให้ดูแลเรื่องนั้น ตั้งแต่นี้ไป โอเคนะครับ
ทานให้อร่อยครับ คุณนายเอลลิสัน
ป้ากำลังจะแต่งงาน
- ไม่จริง - อะไรนะ
ก่อนนี้ป้าไม่ได้บอก เพราะรู้สึกเศร้าใจเกินไป แต่...
เมย์นาร์ดขอแต่งงานเมื่อวาน
ลอร์เรน สุดยอดมากเลย
มาฉลองกันเถอะ
มันตื่นเต้นเกินไป
ป้าไม่ชอบเป็นจุดสนใจ
คุณคู่ควรแล้วนะ ลอร์เรน
แล้วเมย์นาร์ดก็โชคดีมาก
คุณพอที่จะ...
เดินส่งป้าเข้าพิธีได้ไหม คุณมังก์
ถือเป็นเกียรติเลยครับ
ว้าว
เราตื่นเต้นมากที่จะได้ ช่วยคุณขาย มาย พาโฟโลจี
ทีมการตลาดเรามีแผนโปรโมทดีๆ มากมาย
เพื่อช่วยขายงานคุณ
เยี่ยมครับ ตื่นเต้นเลย
จอห์น บอสโก เป็นหัวหน้าแผนก
เดี๋ยวให้เขาเล่ารายละเอียดนะคะ
หวัดดี สแต็ก
- หวัดดี - ดีใจที่ได้คุยกันสักทีนะครับ
ฟังนะ ผมชอบหนังสือคุณมาก
และเราจะขายมันได้หลายเล่มเลย
แค่นี้ก็ฮือฮากันแล้ว เพราะเรื่องสัญญาหนัง
และเราอยากเลี้ยงกระแสแบบนั้นเอาไว้
ผมคุยกับไวลีย์เมื่อวานนี้
เขาว่าไมเคิล บี จอร์แดนสนใจอยู่
ได้ยินมาเหมือนกัน เขาน่าจะเหมาะมากเลย
หนังสือเล่มนี้ พาหนังชิงรางวัลแน่ยิ่งกว่าแช่แป้ง
เราคิดว่าถ้าไมเคิลรับเล่นจริงๆ
เราจะให้เขาขึ้นปก
พันผ้าที่เหมือนผ้าพันคอ อะไรพวกนั้น
พันไว้รอบหัว
ผ้าโพกหัวดูแร็กเหรอ
ดูแร็ก ใช่ครับ ดูแร็กกับเสื้อกล้าม
โชว์กล้ามสักหน่อย
เรียกรถดับเพลิงที
โทษที ไม่ได้จะล้อพ่อนาย โทษที
ฟังนะ สำหรับวันเปิดตัวหนังสือ
เราคิดว่าจะเร่งมันขึ้นมาเพื่อให้ทัน
- วันจูนทีนธ์ - ใช่
วันจูนทีนธ์เหรอ
เราว่าจะโหมโปรโมทช่วงเทศกาลใหญ่
คนดำต่างเฉลิมฉลอง
ส่วนคนขาวน่าจะรู้สึก ขอพูดตรงๆ นะครับ
รู้สึกสำนึกผิดหน่อยๆ
ผมคิดว่ามันจะเป็นช่วงที่ยิ่งใหญ่ ของหนังสือคุณ
สแต็กว่าไง แฮปปี้เลยใช่ไหม
ผมว่ายอดไปเลย จอห์น จริงๆ นะ
สุดยอด
ใช่ มันดีมาก
รู้ไหม ผมมีไอเดีย
ที่อยากแชร์กับคุณสองคน
ได้เลย เราชอบไอเดียดีๆ อยู่แล้ว
- เจ๋งเลย - ได้ค่ะ
ผมอยากเปลี่ยนชื่อเรื่อง
- ไม่นะ - โอเค ขอบอกก่อนว่า
เราชอบชื่อมาย พาโฟโลจีมากๆ
- รักเลย - มันมีความเป็นเออร์ไวน์ เวลช์
- แบบคนท้องถิ่นชนชั้นกรรมาชีพ - ใช่
ใช่ ผมเลยคิดว่า
พวกคุณน่าจะชอบชื่อใหม่เข้าไปใหญ่
ก็ได้ รู้อะไรไหม ที่จริงเรา...
เปิดรับไอเดียใหม่อยู่แล้ว
- ชื่อใหม่คืออะไรคะ - ฟัค
โทษที เมื่อกี้ว่าไงนะคะ
ฟัค
ผมอยากเรียกมันว่าฟัค
- นายทำอะไร - ช่างหัวพวกมันสิ
- หยุดเลยนะ - ไม่
สแต็กคะ ถ้าเป็นแดมน์ได้ไหม
แดมน์ หรือเฮลล์
ไม่อะ ฟัค
โอเค ดีครับ
เราใช้ชื่อนั้นก็ได้ แต่ใช้พีเอชแทนเอฟ
- แบบนั้นจะถูกใจตัวแทนขาย... - ใช่ๆ
- ของเรามากกว่า - ผมไม่สนเรื่องนั้น
แล้วถ้าคุณไม่เปลี่ยนชื่อเรื่อง ข้อเสนอจะถูกยกเลิก
- โว้ว อย่าๆๆ - ไม่ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจ
รู้อะไรไหมคะ
ขอเวลาเราสักเดี๋ยว
ขอเวลาสักครู่ เดี๋ยวเราติดต่อกลับไปนะคะ
- นายทำอะไรน่ะ - นายทำอะไร นี่มันบ้าบอมาก
เงินมากมายแค่ไหนรู้ไหมเนี่ย
ฉันไม่สน ไม่เอาแล้ว
- ไม่เอาแล้ว - ใจเย็นน่า
- ยังอยู่ไหมคะ - ขอเถอะนะ...
เรายังอยู่ครับ
เอาตามนั้นค่ะ
- อะไรนะ - อะไรนะ
ค่ะ เราคุยกันแล้ว
และคิดว่ามันน่าจะสร้าง แรงกระแทกได้ดีที่สุด
มันเป็นอะไรที่...
เป็นคนดำเหรอ
ถูกเลย ใช่ ถูกต้อง
ผมดีใจที่คุณพูดเอง ไม่ใช่ผม
โอ้ ฟัค
โคตรแจ่มเลย สแต็ก
ที่จริงมันกล้าบ้าบิ่นมาก
- หมดแรงเลย - ผมด้วย
แต่ผมต้องอยู่อ่านหนังสือพวกนี้ อีกสองสามชั่วโมงเพื่อ...
นี่
อ้าว พี่
ให้ตายสิ
นายมาทำอะไรที่นี่
ถามทำไม แล้วนายมาทำอะไร
ถามฉันเหรอ นายนั่นแหละมาทำไม
ฉันมาเยี่ยมแม่ไง
รบเร้าให้ฉันมาเป็นอาทิตย์แล้วนี่
- ตานายไปโดนอะไรมา - ฉันไปมีเรื่องมา
งั้นเหรอ ขึ้นมาจากสระเลย
- เละเทะหมดแล้ว - ฉันไม่อยากขึ้น
ฉันโตแล้วอย่ามาบังคับ นั่นแฟนนายเหรอ
ใช่ นายทำเธอขวัญเสียสุดๆ
ฉันโครอลไลน์
หวัดดีโครอลไลน์
ดีที่ครั้งนี้ไม่ใช่คนผิวขาว
เมียนายก็คนผิวขาว
ฉันแค่เอาเมียมาบังหน้า แบบนั้นไม่นับ
ขึ้นมาได้แล้ว นายโคตรวุ่นวายเลย
- เดี๋ยวชาวบ้านตื่นกันหมด - ช่างหัวพวกมันสิ
ช่างไอ้สระน้ำโคตรสะอาดนี่ด้วย
มันมีเอาไว้เสริมปม ชอบข่มคนอื่นของนาย
เจ้าบ้าเอ๊ย
แกมันคือไอ้เด็กเปรต
บอกตอนนี้ไม่ทันแล้วมั้ง แต่ฉันเพิ่งฉี่ใส่น้ำไป
แม่งเอ๊ย
ขำเหรอ
โทษที มังก์
อย่าโมโหสิ
ไปให้พ้นเลย
อยากมีเรื่องใช่ไหม
ตลกดีใช่ไหมล่ะ
ผมนอนอยู่บนเตียงกับเขา ตัวเปลือยเปล่า
แล้วคลอดด์ก็เดินเข้ามา พร้อมโยเกิร์ตแช่แข็ง
- ไม่นะ - ใช่ ผมลืมว่าเคยให้เขาเห็น
ว่าผมเก็บกุญแจสำรองไว้ไหน
เขาเลยเขวี้ยงโยเกิร์ตแช่แข็งใส่เรา
แล้วอัดหมัดเข้าเบ้าตาผม
แล้วอีกคนทำอะไรล่ะ
เขาขำไม่หยุดเลย
เขาบอกว่าถ้าเครียดเขาจะขำไม่หยุด
โอเค
เดี๋ยวนี้ไม่หยุดหย่อนเลยนะ
ฉันเพิ่งเป็นเกย์ได้แป๊บเดียวเอง ก็ต้องชดเชยเป็นธรรมดา
ใช่ ดีแล้วนะคะ
ไหนๆ โลกจะถล่มอยู่แล้ว
ตักตวงความสุขหน่อยก็ดี
- ขอบคุณที่เข้าใจ - ได้เลย
รู้ไหม คุณสวยใช้ได้เลยนะ
ขอบคุณ
คุณเห็นอะไรในตัวพี่ผมเหรอ
เขาตลกดี
- เขาไม่ตลกหรอก - ไม่ใช่ตลกขำขัน
- ไม่ใช่ - เป็นตลกซึมเศร้า
- โอเค - เหมือนหมาสามขา
เข้าใจแล้ว แบบที่มีคนตายคาส้วม
ถูกต้องเลย
ทุกครั้งเลย ที่นายชอบล้ำเส้น
งั้นเหรอ ฉันว่ายังล้ำเส้นไม่พอนะ
มันเริ่มเจ็บปวดแล้ว
เห็นไหม
"ทุกครั้งเลย ที่นายชอบล้ำเส้น"
ใช่
ได้จุ๊บด้วย เห็นไหม ดูนายสิ
ทำตัวน่าสงสารก็ได้แล้ว สุดยอดเลย
ไม่เอาน่า
น่าสงสารเหมือนหมาสามขา
โห ที่นี่ก็ดีนะ
ใช่ ไม่เลวเลย
ตรงนั้นคืออะไร เรือนไม้เลื้อยเหรอ
นั่นซุ้มกาซีโบ
สองอย่างที่ไม่ต่างกันเลย
- ขวาเหรอ - ไปทางซ้าย
โทษครับ
นี่ มังก์
นายจ่ายที่นี่ไหวได้ไง
คือฉัน...
พอดีมีเงินที่ลิซ่าทิ้งไว้ให้แม่น่ะ
ไหนว่าหย่าแล้วหมดตัวไง
ฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องการเงินของเธอ
แต่ถ้านายสนใจเรื่องค่าใช้จ่ายจริงๆ
ให้ฉันส่งใบแจ้งหนี้ไปที่นายดีไหม
- ไม่เป็นไร เราไปไหนต่อ - ถึงแล้ว ห้อง 44
เซอร์ไพรส์ครับ
เมื่อเช้าวุ่นวายกันนิดหน่อย
เราต้องให้ยาระงับประสาท หลังเธอพยายามทำร้ายพยาบาล
- แม่เคยทำแบบนั้นไหมครับ - ไม่เคยค่ะ
เธอมีพฤติกรรมไม่เหมือนกันเลยสักวัน
บางทีก็เปลี่ยนไปทุกชั่วโมง
พรุ่งนี้เธออาจรู้สึกดีขึ้น
- ขอโทษนะคะ ฉันขอตัวก่อน - ได้ เชิญครับ ขอบคุณ
คนสวนตัดดอกไม้สดๆ จากต้น มาให้แม่ของคุณ
- น่ารักมากเลยใช่ไหม - ใช่ ดีมากเลย
คุณจ่ายที่นี่ไหวได้ยังไง
คุณไม่ได้ค้ายาหรืออะไรหรอกใช่ไหม
เปล่า ผมเป็นนักเขียน
แล้วคุณก็เป็นแฟนผม ไม่ใช่คนทำบัญชี
แม่รู้อยู่แล้วว่าลูกไม่ได้ผิดเพศ
- แม่ไม่รู้ตัวหรอกว่าพูดอะไร - ไปรอข้างนอกนะ
ไม่อยู่จนถึงงานแต่งงานลอร์เรนเหรอ
ฉันกลับไปจะดีกว่า
ดีใจที่ได้เจอคุณนะ คลิฟ
ครอบครัวนี้จะทำให้คุณใจสลาย
(เคนยา)
(เดอะ เคนยา ดันสตัน โชว์)
ขอต้อนรับกลับมา ฉันเคนยา ดันสตัน
และวันนี้ เราจะพูดคุยกัน ถึงนวนิยายเรื่องใหม่
ที่เพิ่งเปิดตัวในอันดับหนึ่ง
ของหนังสือขายดีจากนิวยอร์กไทมส์
มันเป็นหนังสือที่น่าทึ่งและพิเศษ
แล้วมันมีชื่อว่า
ปิดหูปิดตาลูกๆ คุณเลยค่ะ
ฟัค
(สแต็ก อาร์. ลีห์)
เราโชคดีมากที่ผู้เขียน มาร่วมรายการกับเราวันนี้
และสำหรับท่านที่เพิ่งเปิดดูรายการ
ขอแจ้งก่อนว่าคุณสแต็ก อาร์. ลีห์ มาร่วมรายการกับเรา
จากที่ที่เปิดเผยไม่ได้นะคะ
เพราะเขายังหนีคดีอยู่
(สแต็ก อาร์. ลีห์ ผู้ต้องหาหนีคดี - นักเขียน)
สแต็ก บอกหน่อยสิคะว่า นิยายนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
มันไม่ใช่ข้อเท็จจริง
แต่มันเป็นเรื่องราวจริงๆ
ของการเป็นคนดำในอเมริกาอย่างผม
และมันโรยไปด้วยหนาม
เห็นด้วยอย่างยิ่ง
ตอนที่ผมอยู่ในคุก
ผมได้เรียนรู้ว่าถ้อยคำเป็นของทุกคน
หนังสือเล่มนี้เลยเป็นผลงานของผม
ให้กับประเทศอันยอดเยี่ยมของเรา
ที่อดีตนักโทษผิวดำร่ำรวยได้
ด้วยการเล่าเรื่องที่แสนอาภัพ
ของพวกพ้องตัวเอง
ใช่เลย
(สายเข้าจากอาเธอร์)
- ว่าไง - ฟังนะ
วันนี้เอฟบีไอโทรหาทอมป์สัน วัตต์
พยายามหาว่าสแต็ก อาร์. ลีห์เป็นใคร
- อะไรนะ - ไม่ต้องห่วง
พวกนั้นไม่ยอมเปิดเผยชื่อเขาหรอก
ใครล่ะ ฉันเอง ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด
- พวกนั้นไม่รู้ไง - นี่ เรื่องชักไปกันใหญ่แล้ว
ใจเย็นน่า
การเป็นนักโทษหนีคดี ทำให้เราโปรโมทฟรีๆ ได้ตั้งเยอะ
ก็อย่างที่นายบอก นายไม่ได้ทำอะไรผิด
พวกนั้นจะมาจับนายได้ไง
อยากย้อนกลับไปแล้วไม่ขายหนังสือจัง
แต่ฉันไม่อยาก
บายนะ
คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
โอเคอยู่
ผมแค่เครียดๆ น่ะ
งานประกวดหนังสือมันหนักกว่าที่ผมคิด
บ้าเอ๊ย
ไม่เป็นไรหรอก ในครัวมีส้อมอีก
- นี่อะไร - เพื่อนฉันซื้อมาฝาก
- คุณอ่านหรือยัง - ยังสิ คุณอ่านแล้วเหรอ
อ่านแล้ว
(ฟัค)
คุณคิดว่าไง
- ฉันชอบนะ - ทำไมถึงชอบ
มันไม่กวนใจคุณเหรอ
ไหนว่ายังไม่อ่านไง คุณมีปัญหาอะไร
ตอบผมก่อนสิ
ตอบฉันมาดีกว่า
ปัญหาของผมคือ หนังสือแบบนี้ไม่ใช่ของจริง
มันทำให้ชีวิตเราขาดมิติ
หมายความว่าไง
คืออย่างชีวิตผมก็พังพินาศ
แต่ไม่ใช่แบบที่อ่านได้จากขยะเล่มนี้
มันลดทอนคุณค่าเราและมันทำแบบนั้น
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะมีคนผิวขาวมากมาย
และแน่นอนว่าคนแบบคุณ มูมมามกินขยะวรรณกรรม
เหมือนหมูกินเศษอาหาร
เวลาไปสังสรรค์จะได้มีอะไรคุย
- หรืออะไรก็ตาม - โอเค
คุณมีความเห็นเยอะจังเลยนะ สำหรับคนที่ไม่ได้ออกหนังสือมาหลายปี
คุณออกมาแล้วกี่เล่มล่ะ
นี่คุณเป็นอะไร
ทำไมทำตัวแบบนี้
ก็ทำตัวปกตินี่
คุณทำตัวพิลึกมาหลายอาทิตย์แล้ว
คุณทำตัวงงๆ ลับๆ ล่อๆ
ลึกลับเกินเบอร์
คุณคงคิดว่าทำตัวเป็นปริศนา มันเท่และติสต์มาก
- แต่ฉันว่ามันทำให้คุณเป็นไอ้งั่ง - ที่จริง...
คุณไม่เข้าใจชีวิตผม และคงเข้าใจไม่ได้
เลิกคุยเรื่องนี้เถอะ
สักวันคุณคงได้รู้ว่า
การเปิดใจให้คนอื่นไม่ได้
ไม่ใช่เรื่องที่น่าภูมิใจเลย
ฉันว่าคุณกลับไปดีกว่า
รู้ไหมว่าผมคิดยังไง
กลับไปเถอะ มังก์
หนังสือขยะ
ให้ช่วยขนไหม
ไม่ต้องหรอก
นึกว่าอยากได้คนแข็งแรงไปช่วย
ไม่เป็นไรน่า
คุณมังก์ ป้าขอเครื่องทำโซดาได้ไหม
คุณไม่ชอบน้ำโซดาอยู่แล้วนี่ ใช่ไหม
- เอาไปเลยครับ - ขอบคุณจ้ะ
ป้าครับ แล้วนี่ล่ะ
ไม่เอาหรอก ป้าไม่เคยชอบสีนั้นเลย
ตอนนั้นพ่อคุณซื้อมาให้
เธโลเนียส จดหมายนี่เพิ่งมา
ครับ ขอบคุณ
นี่กล่องสุดท้ายแล้ว
ลาก่อนค่ะ คุณมังก์
ลาก่อนครับ ลอร์เรน
ขับรถดีๆ นะครับ
- ไว้เจอกันงานแต่งครับ - ได้เลย
เดี๋ยวผมยกให้
(เรายินดีส่งหนังสือเล่มนี้ เพื่อการพิจารณารางวัลวรรณกรรม)
ทอมป์สัน วัตต์กำลังเร่งพิมพ์เล่มนี้
ใช่ ฉันได้ยินว่า พวกเขาขายได้สามแสนเล่มแล้ว
และกำลังพิมพ์เพิ่ม
ขายดีเหมือนแจกฟรีเลย
ให้ตายสิ หวังว่ามันจะดีนะ
ได้ยินว่าคนเขียนเป็นนักโทษหนีคดี
ชื่อหนังสือก็บอกอยู่แล้วว่า
เขาไม่ได้เรียนโรงเรียนผู้ดี
ฉันว่าพื้นเพแบบนั้นเป็นข้อดีนะ
ฉันตื่นเต้นที่จะได้อ่านงานเขียน ของคนพื้นเมืองผิวสีถูกกดขี่
โดยรัฐที่คุกเป็นใหญ่อย่างเรา
คุณเป็นนักเคลื่อนไหว เพื่อ "ตัดงบตำรวจ" ใช่ไหม
ใช่ ฉันไม่ได้หวังให้คุณเข้าใจด้วย
งั้นก็หวังว่าคนที่คุณรัก จะไม่ถูกข่มขืนหรือฆ่าตายนะ
เราอย่าเพิ่งคุยกันเรื่องนี้ได้ไหม
ฟังนะๆ
จะใช่หรือไม่ใช่อาชญากร เราก็ไม่ควรเพิ่มเข้าไป
เราอ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว ผมไม่รู้ว่าพวกคุณไปถึงไหน
แต่ผมยังเหลืออีกเป็นสิบเล่ม ที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน
มันตีพิมพ์ออกมาก่อนวันปิดรับสมัคร
ฉันว่ายังไงเราต้องรับ
อีกเล่มเดียวเอง
และจากที่เห็น น่าจะอ่านไม่นานหรอก
เสร็จเร็วเลย
ผมก็เคยอยู่ทีสองที
วางนะ บาย
ไงลูก มังกี้
แม่สวยจัง
อ้าว หวัดดี
มังกี้ เรารู้จักพวกเขาเหรอ
ไม่ครับแม่ นี่ไม่ใช่อาการอัลไซเมอร์ พวกนี้เป็นคนแปลกหน้าจริงๆ
- พวกคุณเป็นใคร - เราเป็นเพื่อนคลิฟ
นั่นสินะ
เราเพิ่งรู้จักเขาไม่กี่วันก่อน ผมเคนนี่ นี่อัลวิน
- คุณคือมังก์เหรอ - ใช่ รู้ได้ไง
คลิฟบอกว่ามังก์ชอบทำหน้าเป็นตูด
งั้นเหรอ ชื่นใจจริงๆ
แม่ครับ นั่งตรงนี้ก่อน
ลอร์เรน
- ชอบไข่กวนไหม - ฉันชอบไข่กวน
- นายมาทำอะไรที่นี่ - ว่ามาก่อนเลย
เวรละ งานแต่งงานนี่
ให้ตายเถอะ
ฉันไม่ได้ไปสนามบินหรอก
เมื่อวันที่ฉันกลับไป ฉันแค่อยากมีเวลาให้ตัวเอง
การขอเวลาให้ตัวเอง โดยนิยามแล้วคืออยากอยู่ลำพัง
ให้ตายเถอะ เอาอีกแล้ว
ตำรวจตรวจคำผิด
- อ้าว คุณคลิฟ - โทษที เดี๋ยวผมจัดการเอง
นายต้องกลับไปซะ
ไม่ต้องทำความสะอาดแล้ว ไปเลย
ไม่เป็นไรเลย อยู่เถอะครับ
มีงานฉลองทั้งที
ดีใจที่เจอนะ คลิฟ
ดีใจที่เจอเหมือนกันครับ เมย์นาร์ด
แต่ผมไม่อยากรบกวน
จะรบกวนได้ไง
ก็คุณคือครอบครัว
โอเค
ผมจะ...
ไปอาบน้ำแต่งตัวหน่อยนะ
ยินดีด้วยนะครับ
ผมทำอาหารเช้าให้เอาไหม
ผมทำสมูทตี้อย่างเด็ด
อัลวินก็เคยอยู่ซุ้มออมเล็ต บนเรือสำราญ
ฟังดูน่ากินมาก ขอบคุณค่ะ
- คุณใจดีมากที่ให้พวกเขาอยู่ - ไม่หรอก
จัดการเรื่องครอบครัวคนอื่น มันง่ายกว่าของตัวเอง
ผมเสียใจที่ต้องบอกว่า ในอีกไม่กี่ชั่วโมง
นี่จะเป็นครอบครัวคุณด้วย
ทำให้เธอโกรธเหรอ
ใช่
- ปิดตัวเองจากเธอเหรอ - ใช่
พ่อก็ปิดกั้นตัวเองจากทุกคน
เขาโกหกตลอดเวลา
แล้วดูสิว่าเป็นไง
ฉันรู้สึกว่าตัวเอง เกรี้ยวกราดเหมือนพ่อเลย ช่วงนี้
"ช่วงนี้" เหรอ
ช่วงนี้ฉันคิดอยู่บ่อยๆ ว่า พ่อตายไปโดยไม่รู้ว่าฉันเป็นเกย์
ฉันว่าพ่อก็สงสัยอยู่
อาจสงสัย
แต่ไม่รู้แบบแน่ชัด
พ่อไม่รู้จักตัวตนทั้งหมดของฉันเลย
และไม่มีวันได้รู้อีกแล้ว
และนั่นทำให้ฉัน...
ทำให้ฉันเศร้าเอาการเลย
แล้วถ้าพ่อรู้แล้วตัดขาดนายล่ะ
อย่างน้อยก็ตัดขาดตัวตนจริงๆ ของฉัน
มันอาจฟังดูบ้าบอ แต่...
มันคงโล่งใจน่าดู
ไม่ได้ฟังดูบ้าบอหรอก
คนอยากจะรักนายนะ มังก์
ฉันก็ไม่รู้ว่า พวกเขาเห็นอะไรในตัวนาย
แต่...
พวกเขาอยากรักนาย
นายควรเปิดใจให้รักตัวนายจริงๆ
(10 - สเกธ 9 - ออต จ็อบ)
ไร้สาระเป็นบ้า
เรื่องลูกแหง่โง่ๆ คนนึง
พล่ามถึงแม่ที่ตายไปแล้ว
ใครสนบ้าง
โอเค หมายความว่า "แบรี มี สแตนดิง" อยู่ที่สี่
งั้นพูดถึงเรื่อง "ฟัค" กัน
ไม่พูดถึงได้ไหม
ส่วนตัวแล้ว ฉันปลื้มมาก
เหมือนได้จ้องไปในบาดแผลที่เปิดอยู่
เห็นด้วย ผมว่ามันเป็น นิยายแอฟริกันอเมริกันที่ดีที่สุด
ที่ผมไม่เคยอ่านมานานแล้ว
หลังจากของคุณนะ
- แน่นอน ซินทารา - ขอบคุณ
ที่จริงผมชอบมันมากกว่าที่คิดซะอีก
มันเป็นงานที่เด็ดเดี่ยวจริงๆ
และจำเป็นสำหรับยุคสมัยนี้
คุณคิดว่าไงซินทารา
ฉันรู้สึกว่ามันเอาใจคนอ่านไปหน่อย
จริงเหรอ
ใช่ ไม่รู้สึกเหรอ
รู้สึกมากๆ ด้วย
ผมว่ามันพื้นๆ เกินไปและไร้ความหมาย
มันก็ต้องพื้นๆ อยู่แล้ว
มันเป็นภาษาข้างถนน
ไม่ใช่วิทยานิพนธ์เด็กปอโทสักหน่อย
"ภาษาข้างถนน" ให้ตายสิ
ฉันว่าน้ำตาลในเลือดเราต่ำกันแล้ว
พักกินข้าวเที่ยงก่อนดีไหม
- ฉันว่าดีค่ะ - โอเค
ถามจริง
โอเค
- ขอโทษครับ - ไม่เป็นไรเลย
- ไม่ได้รบกวนใช่ไหม - เปล่า
(ไวท์ นิโกรส์)
โทษครับ
ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
เอาสิคะ
คุณคิดว่า "ฟัค" เขียนเอาใจคนอ่านยังไงเหรอ
ฉันเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่...
มันก็ไม่ได้ต่างจากงานที่มีอยู่
มันแค่รู้สึกว่า...
ไร้วิญญาณ
ฉันคงใช้คำนี้แหละค่ะ
คุณว่าเห็นด้วยไม่ใช่เหรอ
ใช่ ผมว่าเหมือนมันถูกเขียนขึ้นมา
เพื่อสนองอารมณ์พวกคนขาวที่รู้สึกผิด
ใช่ หนังสือที่พวกนักวิจารณ์บอกว่า
"สำคัญ" และ "จำเป็น" แต่ "ใช้ภาษาไม่ดี"
ถูกต้องเลย
โอเค ถ้างั้นอย่าโกรธผมเลยนะ
แล้วเรื่อง "ฟัค" ต่างจากหนังสือคุณตรงไหน
นั่นคือที่จะบอกใช่ไหม
- คุณคิดว่าหนังสือฉันคือขยะ - ไม่
บอกตรงๆ ผมยังไม่ได้อ่านหนังสือคุณ
อ่านแต่บทตัดตอนมา และมันดูเหมือนว่า
จะไม่ต่างกัน
ฉันค้นคว้าเยอะมากเพื่อเขียนมัน
บางส่วนมาจากบทสัมภาษณ์จริงๆ ด้วยซ้ำ
คุณคงอยู่บนหอคอยงาช้างนานเกินไป
จนลืมไปว่าบางคนก็มีชีวิตที่ยากลำบาก
ชีวิตคุณน่ะเหรอ
คุณเรียนวิทยาลัยโบฮีเมียน ที่คัดคนเข้าเรียน
ทำงานหรูหราในสำนักพิมพ์ที่นิวยอร์ก
แล้วจะทำไม ฉันไม่จำเป็นต้องเขียนเรื่องตัวเอง
ฉันเขียนเรื่องที่คนสนใจ
คุณเขียนเอาใจสำนักพิมพ์คนขาว ที่เสพสมโศกนาฏกรรมคนดำต่างหาก
ก็พวกนั้นเป็นคนซื้อต้นฉบับฉัน
การเขียนให้ถูกตามรสนิยมผิดตรงไหน
ถ้าคุณสบายใจที่หากำไร จากการตอบสนองตัณหาของคน
ฉันสบายใจที่สนองความต้องการของตลาด
พวกค้ายาก็ชอบอ้างแบบนี้
ฉันว่ายาเสพติดควรถูกกฎหมาย
แต่คุณไม่เหนื่อยหน่ายบ้างเหรอ
เรื่องคนดำที่ยากจน
คนดำมาร้องแรป
คนดำเป็นทาส
คนดำถูกตำรวจฆ่าตาย
- พวกเรื่องราวที่มากมายเกี่ยวกับ... - โอเค
คนผิวดำในสถานการณ์เลวร้าย
ที่ยังรักษาศักดิ์ศรีตัวเองไว้ได้ ก่อนที่จะตาย
ผมไม่ได้จะบอกว่า เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องจริง
แต่เรายังมีอะไรที่มากกว่านั้น
เหมือนนักเขียนหลายคนแบบคุณ ที่สร้างตัวตนเราไม่ได้เลย
ถ้าไม่มีคนผิวขาวค้ำคออยู่
นี่คุณโมโหเบรต อิสตัน เอลลิส หรือชาร์ลส์ บูเคาว์สกีด้วยไหม
ที่เขียนเรื่องราวการถูกกดขี่
หรือคุณโมโหแต่ผู้หญิงผิวดำเท่านั้น
ไม่มีใครอ่านบูเคาว์สกีแล้วคิดว่า
หนังสือเขาเป็นบทสรุป ประสบการณ์จากคนขาว
แต่พวกคนผิวขาว พออ่านงานคุณ ก็จองจำเราให้เป็นแบบนั้น
พวกเขาคิดว่าเราเป็นแบบนั้นทุกคน
ฟังดูเหมือนปัญหาของคุณ
คือคนผิวขาวนะ มังก์ ไม่ใช่ฉัน
ก็อาจใช่ แต่ผมยังคิดด้วยว่า ผมเห็นศักยภาพที่ซ่อนอยู่
ของคนดำในประเทศนี้
"ศักยภาพ" คือสิ่งที่คนเราเห็นเมื่อคิดว่า
สิ่งที่อยู่ตรงหน้ายังดีไม่พอ
นี่ คุยเรื่องอะไรกันอยู่
(โครอลไลน์)
(ผมขอโทษ)
(ผมอยากบอกอะไรกับคุณหน่อย)
(ช่วยมาเป็นคู่เดทผม ในงานมอบรางวัลสัปดาห์หน้าได้ไหม)
จะเริ่มประชุมอีกรอบแล้ว
เดี๋ยวผมตามไป
ขอพูดกับอาเธอร์หน่อย ผมมังก์
หวัดดี ฉันสบายดี
นี่ นายนัดประชุมกับไวลีย์ ให้ฉันอีกรอบได้ไหม
ฉันมีไอเดียใหม่จะบอกเขา
เรื่องหนังอีกแบบนึงเลย ขอบใจนะ
ฉันว่าจะให้ "ฟัค" ชนะ
- ผมด้วย - ใช่ ผมเห็นด้วย
ฉันไม่เห็นด้วย โทษที
ผมว่ามันเป็นความผิดพลาด ที่จะให้รางวัลอะไรก็ตามกับมัน
สรุปว่าสองต่อสาม แปลว่า...
"ฟัค" ได้รางวัลไป
"ฟัค" ได้รางวัล
เรื่องนี้มันไม่ใช่แค่เร้าอารมณ์
แต่ฉันว่ามันสำคัญ ที่เราต้องฟังเสียงคนผิวดำในปัจจุบัน
แม่ครับ
แม่รู้ไหม...
แม่รู้ไหมว่าพ่อนอกใจแม่
เขาเป็นคนเก็บความลับไม่เก่งเลย
ทำไมแม่ไม่เลิกกับพ่อล่ะ
เขาก็คงยิ่งเหงาถ้าไม่มีแม่น่ะสิ
แม่คิดว่าพ่อเหงาเหรอ
พ่อของลูกเป็นอัจฉริยะ
อัจฉริยะโดดเดี่ยวเสมอ
เพราะเราเข้าไม่ถึงพวกเขา
ลูกก็เป็นอัจฉริยะ
แต่ผมแทบไม่รู้สึกแบบนั้นเลย
เพราะลูกมัวแต่เข้มงวดกับตัวเอง คลิฟ
และสำหรับรางวัลสุดท้ายในค่ำคืนนี้
จากนั้นผมจะไม่กวนคุณแล้ว ปล่อยให้คุณทานกันตามสบาย
แต่ก่อนที่ผมจะประกาศผู้ชนะ
ผมอยากขอบคุณคณะกรรมการ
ที่มีความหลากหลายมากจริงๆ
พวกเขาสละเวลาอันมีค่า เพื่อให้เราได้ฉลองในค่ำคืนนี้
ผมขอเสียงปรบมือด้วยครับ พวกเขาทำได้ยอดเยี่ยมจริงๆ
โอเคครับ
เพื่อไม่ให้เสียเวลา
รางวัลวรรณกรรมของปีนี้ได้แก่...
อ้อ ผมว่าแล้ว
โดยสแต็ก อาร์. ลีห์ เรื่อง "ฟัค"
ผมไม่มั่นใจว่าคุณลีห์
จะให้เกียรติ มาปรากฏตัวกับเราคืนนี้ไหม
ร่ำลือกันว่าเขาไม่ชอบเป็นจุดสนใจเลย
โอ๊ะ เดี๋ยวนะครับ
โอเค ผมเห็นมีความเคลื่อนไหว
มีคนจะขึ้นมา เธโลเนียส เอลลิสันครับ
หนึ่งในกรรมการผู้ทรงเกียรติ
ไม่รู้ทำไมถึงเดินมาทางเวทีนะครับ
ไม่รู้ทำไมครับ
นี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ขอโทษนะครับ
ขอโทษด้วย
ผมมีเรื่องจะสารภาพ
เดี๋ยวๆๆ ตัดเข้าภาพดำเลยเหรอ
ไม่ได้หรอกพวก
ไม่ดีตรงไหน
มันไม่มีบทสรุปไง เขาจะพูดอะไรเหรอ
ผมก็ไม่รู้
ผมว่านั่นแหละที่น่าสนใจ
เขาต้องพูดอะไรหน่อยสิ คุณพูดอะไรล่ะ
ไม่ได้พูด ผมเดินออกจากงาน แล้ววันรุ่งขึ้น
ผมก็โทรหาคุณว่า ผมอยากเขียนบทหนังเรื่องนี้
มังก์ ตัวละครควรพูดอะไรสักหน่อย
ผมไม่อยากให้เขาพูดสุนทรพจน์จับใจ
เพื่อป้อนคุณธรรมของเรื่องให้คนดู
มันไม่มีคุณธรรมอะไร นั่นแหละไอเดีย
ผมชอบให้มันคลุมเครือ
ฟังนะ คุณเป็นนักเขียนที่เก่ง และมันก็เกือบดีแล้ว
แต่นิยายไม่ใช่หนัง โอเคไหม
ถ้าไม่เล่นใหญ่ก็ไม่ใครอยากดู
เราต้องจบแบบโฉ่งฉ่าง นี่อะไร
น้ำเซลท์เซอร์ที่คุณขอไงครับ
ทำไมเปียกแบบนี้
เพราะไอน้ำกลั่นตัวครับ
ไอน้ำกลั่นตัว โอเค
นายไปพยากรณ์อากาศเลย
- เอาอะไรไหม - ไม่เป็นไร ขอบคุณ
โอเค นี่มังก์ เราจะทำหนังกับเขา
ถ้าเขาจบองก์สามได้
- ยินดีครับ - เช่นกัน
ขอกาแฟแฟลตไวท์ แล้วก็ไม่เอาแบบนี้อีกนะ
โอเค
มีตอนจบแบบไหน ในสมองฉลาดๆ ของนายอีก
ถ้าแบบนี้ล่ะ...
รางวัลวรรณกรรมปีนี้ได้แก่...
โดยสแต็ก อาร์. ลีห์ เรื่อง "ฟัค"
ผมอยากจะขอโทษ
ช่วงนี้ผมไม่เป็นตัวเองเท่าไหร่
พอได้ไหม
เธอยกโทษให้เขาไหม
ไม่รู้สิ
โครอลไลน์ตัวจริง ยังไม่โทรกลับหาผมเลย
โครอลไลน์ในหนังอาจใจอ่อนกว่าก็ได้
ไม่ละ ง่ายเกินไป
ทั้งเรื่องจะกลายเป็นหนังรักเบาสมอง
เราไม่อยากทำหนังโรแมนติกคอมเมดี้
เราอยากทำอะไรที่สมจริง
ขออะไรที่สมจริงหน่อย
หรือเราอาจจะ...
นี่ มีอะไรเหรอ
ขอโทษที
ถอยไป
ผมมีเรื่องจะสารภาพ
สแต็ก ลีห์ หมอบลงเดี๋ยวนี้
เขาอยู่นั่น
เปล่าๆ ผมไม่ใช่สแต็ก ลีห์ เขาไม่มีตัวตน
ผมมังก์ เธโลเนียส เอลลิสัน
คุณเป็นนักโทษหนีคดี หมอบลงเดี๋ยวนี้
ไม่ใช่ๆๆ
มันเป็นแค่จุดขาย
ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก
- เขามีปืน - ไม่นะ
เขาตายไหม
พวกนั้นยิงเขาเหรอ
สมบูรณ์แบบ
ใช่เลย
นั่นมัน...
เพอร์เฟกต์สุดๆ
ไปเลือกทักซิโดเลยพวก
เราได้ชิงรางวัลใหญ่แน่ๆ
นี่ มาจดไปหน่อย ได้ตอนจบแล้ว
บ้าเอ๊ย
หวัดดี
ว่าไง
พวกเขาจะทำหนังนายหรือเปล่า
แย่หน่อยที่ใช่
เย่
รู้อะไรไหม ต้องยากแน่ๆ ถ้าจะหา
คนที่หล่อพอมาเล่นเป็นฉัน
ฉันว่าเขาได้คนแล้วนะ
ได้ใครมา
ไทเลอร์ เพอร์รี
มุกเด็ดดี ฉันชอบ
ไปนะ
(สร้างจากนวนิยายเรื่องอีเรเชอร์ โดยเพอร์ซิวาล เอเวอเร็ตต์)
คำบรรยายโดย สุวัจนา จานาจีนา