Ga je mee vissen? - De vissen zijn bevroren.
Moet je die auto zien. Gaaf, hé? Het is vast een Ford.
Nee, dat is geen Ford.
Wat is het dan? - Geen idee, maar 't is geen Ford.
Leonard, wat doe je? - Wat denk je?
Straks word je betrapt.
Niemand te zien.
Wat is er?
Leonard. Ga je aankleden. Het ontbijt staat klaar.
We beginnen met 'n proefwerk.
Niet spieken en als de bel gaat kan je je werk inleveren.
Dag, Mrs. Lowe. Komt Leonard buiten spelen?
Nee, vandaag niet. - Morgen dan?
Dan is ie nog niet beter. - Wanneer dan wel?
Dat weet ik niet.
Lief dat jullie geweest zijn.
Naar een waar gebeurd verhaal.
Pardon... - U moet bij haar zijn.
Bainbridge, kan ik u helpen? Dr. Franklin en Dr. Tyler...
zijn in een bespreking. Kan ik iets doorgeven?
Ik ben Dr. Malcolm Sayer, ik heb een afspraak.
Gaat u zitten. Bainbridge Ziekenhuis.
Als u mensen zegt, bedoelt u dan levende mensen?
Ik kom voor een baan in het neurologisch laboratorium.
We hebben een röntgenafdeling.
Dit is een revalidatiekliniek. We zoeken een stafneuroloog.
U gaat met mensen werken. - Als behandelend arts.
Wat voor patiënten had u vroeger? - Aardwormen.
Pardon?
Een gigantisch project. Ik moest een decigram myeline winnen...
uit vier ton aardwormen.
Ik heb er vijf jaar aan gewerkt, iedereen hield het voor onmogelijk.
Dat kan ik ook niet. - Ja, en dat heb ik bewezen.
En in hete Thomas Ziekenhuis?
Alleen maar onderzoek?
De staf is onderbezet.
Hij heeft nog nooit met mensen gewerkt.
U heeft iemand nodig die meer ziekenhuiservaring heeft.
Ik wil graag werken, maar er zijn vast betere sollicitanten.
En uw studie dan?
Daar heeft u toch ook ervaring opgedaan?
Pols voelen, temperatuur opnemen, diagnose stellen.
Ziet u wel.
U wilt toch werken?
Deze kant op. Al eens eerder in een revalidatiekliniek gewerkt?
Dat moet u zich herinneren. - Niet dus.
We hebben Ms. het Tourette... syndroom, Parkinson...
en ziektes die nog geen naam hebben.
Waar wachten ze op? - Nergens op.
Hoe worden ze dan beter? - Het is chronisch.
We noemen dit de tuin, die mensen leven als planten.
Mr. Kean? Mag ik...
Ik ben in 1911 geboren in Kingsbridge. Ik ben hier sinds 1955.
Daarvoor zat ik in een inrichting in Brooklyn.
En daarvoor was ik een mens.
Het went wel.
Al zou je misschien denken van niet.
Af, Buttercup. Ga naar je eigen huis.
Goedemorgen, dokter. Ik heb een nieuwe aanwinst.
Ze is gisteravond gebracht. Dit is haar dossier.
Hallo, ik ben Dr. Sayer.
Weet u waar u bent?
Hoort u me?
Onbekende dementie. Reageert niet.
Verzekering?
Ze heet Lucy Fishman. Ze zat bij haar zus...
die al dagen dood was.
Verder geen familie. En ze is altijd zo geweest.
Zonder ook maar enige reactie. Maar toch...
Een reflex.
Dan had ze alleen afgeweerd. Maar ze ving de bal.
Toch is het een reflex.
Daar ben ik het niet mee eens.
Ze heeft geen eigen wil, dus leent ze de wil van de bal.
De wil van de bal? - Excuseer me.
U probeert een goede indruk te maken, hé? Is dat het?
U moet zich inwerken.
Miss Costello, zorg dat de patiënten van Dr. Sayer...
morgen ingeroosterd worden.
De wil van de bal?
Heel goed.
Dank u wel.
Ik hoor het wel als ze weer wat vangt.
Ik word ontslagen. Dan ga ik weer studeren.
Ben ik wat vergeten?
Nee, maar ik was het wel eens met uw verklaring.
Ik wil u helpen tot u ingewerkt bent.
Goedenavond, dokter. - Dank je.
Hallo, ik ben Dr. Sayer. - Ik ben Waheedah.
Hoe gaat het? - Goed, dank u.
Welk formulier? Ja, ik wacht wel.
Oké. Drie... een... twee...
Bedankt. Dag.
Hallo.
Jippie! We zijn in de atmosfeer. - Nu zijn we gewichtsloos.
En dat gaan we vieren met een kopje Nestlé Quick.
Nestlé Quick is echt het allerlekkerst.
Hallo, we gaan even wat Nestlé Quick bijtanken.
Lucy...
Je bent...
Anthony, wil jij me even helpen met dit te verplaatsen?
Pardon.
Lucy, je bent er bijna.
Hier is het water, Lucy.
Waarom groeien je nagels zo snel?
Dat komt vast door al die Jello-O.
Elke dag Jell-O.
Rode Jell-O, gele Jell-O. Elke dag Jell-O.
O ja, Mrs. Cooper is overleden. Ken je haar nog?
Een aardig mens. Altijd een vriendelijk woord.
Maar die hond mocht ik niet.
Pardon? - Hallo.
Praat hij wel eens tegen u?
Nee, niet met woorden. - Maar wel op een andere manier?
Hoe bedoelt u?
U heeft geen kinderen. - Nee.
Anders zou u het wel begrijpen.
Hier, Atypische Schizofrenie.
En hier Atypische Hysterie.
Atypische Zenuwaandoening.
Geen verbetering sinds laatste onderzoek.
Geen andere behandeling aanbevolen.
Heel goed.
Geen verandering. Gedateerd: 11 september 1944.
Dat is 25 jaar geleden.
Al deze atypische dingen zouden iets typisch moeten opleveren.
Maar wat dan?
Dokter, gaat u mee een kopje koffie drinken?
Of thee?
Normaliter zou ik ja zeggen, maar ik heb andere plannen.
Goed. Een andere keer dan? - Ja.
Encephalitis lethargica.
Waar staat 't?
Ik dacht dat iemand het licht had laten branden.
Er is een verband. Ze hebben allemaal encephalitis gehad.
Voordat ze hier kwamen. Kijk, in de jaren twintig.
Is het niet geweldig? - Ja, ik kom zo wel terug.
Encephalitis-epidemie slaat toe.
Geheimzinnige slaapkoorts.
De vergeten ziekte. Het Post-Encephalitis Syndroom.
Hoeveel heeft u er al gevonden?
Vijf. En er moeten er meer zijn.
Hoe zijn ze?
Zoals u ze toen al beschreef. Zo onwezenlijk als geesten.
Maar in uw tijd waren het nog kinderen.
Ja, kinderen die in slaap vielen.
De meesten overleden tijdens de acute fase van die ziekte.
Maar zij die wakker werden...
waren oké, alsof er niets gebeurd was.
We wisten alleen niet in hoeverre de hersenen beschadigd waren.
Jaren verstreken. Vijf, tien, vijftien...
voordat de vreemde symptomen zich openbaarden.
Maar dat gebeurde.
Ik zag ze al in de jaren dertig.
Ouderen die gebracht werden door hun kinderen.
Jonge mensen die gebracht werden door hun ouders.
Ze konden zich niet aankleden of zelfstandig eten.
Ze konden vaak niet praten.
Sommige gezinnen werden er gek van.
Normale mensen...
waren nu...
ergens anders.
Hoe zijn die mensen? Wat denken ze?
Ze denken niet.
Het virus tast hun hogere hersenfuncties aan.
Is dat zeker? - Ja.
Want? - Ik zie geen alternatief.
Waarom doen we dit eigenlijk?
Ik heb een idee.
Wat houdt Lucy steeds tegen?
Niets.
Precies. Het visuele veld stopt. Er is geen patroon.
Niets dwingt haar verder te gaan.
En dat gaan wij creëren. - Precies.
Ze kijkt naar...
Ik wil meer over uw zoon weten. - Dat kan.
Er was iets met zijn handen. Hij kon niet meer schrijven.
Ze functioneerden niet meer.
Hij kon niet meer naar school. En toen was ie pas elf.
Het werd steeds erger.
Soms riep ie me en dan zat ie op zijn bureau...
in trance. Een paar uur lang. Daarna leek hij weer normaal.
Op een dag kwam ik thuis en toen lag hij in bed.
Hij zei steeds: Mam? Mam? En zijn arm was uitgestrekt.
Wat is er, Leonard?
Daarna sprak hij niet meer. Het was alsof ie verdwenen was.
Later dat jaar ging ik met hem naar Bainbridge.
Dat was op 14 november 1939.
Hij was twintig.
Wat had ie die negen jaar daarvoor gedaan?
Lezen. Hij las graag. Hij las de hele dag.
Echt waar?
Meer kon hij niet.
Zo is het goed.
Oké, Leonard. We zijn klaar.
Niets, niets, niets en... Niets.
Dit is een standbeeld. - Inderdaad.
Mag ik het zout?
En dit? - Dit? Dat is de stroboscoop.
U zit ernaast. Dat vorige was de stroboscoop.
Hier noemde ik zijn naam.
Excuseer me.
Recht door het midden. Gooi 'm erin.
Ik kan ook vangen. Gooi maar op.
Zijn dit ze allemaal? Breng ze maar naar binnen.
Ik had van David moeten scheiden. Ik dacht dat hij een vader wilde...
De patiënten hebben hun medicijnen al gehad.
Dr. Sayer hoopte al dat jullie even vrij waren. Kom eens mee.
Dit is een van de mooiste aria's. Kijk of ze reageren.
Noem mij Ishmaël.
Een paar jaar geleden, hoeveel maakt niet uit...
had ik geen cent en geen reden om aan de wal te blijven.
Ik weet dat je me hoort. Reageer als ik je naam noem.
Het is niet bij elke muziek. Ze moeten de muziek mooi vinden.
Ze bewegen pas als de muziek hen raakt.
Ik moet nog iets vinden wat Bert raakt.
Zo zitten ze de hele dag.
Ik moet het eerst uitkomen.
Leonard... L...
Dit is Frank. Help even hem overeind te zetten.
Er is iets dat hem wel raakt. Menselijk contact.
Gaat u daar maar even staan.
Hij kan niet alleen lopen. Als ik 'm loslaat, valt ie.
Ik laat je niet vallen.
Met mij loopt ie overal naartoe.
Net als met die bal. Hij leent als het ware mijn wil.
De wil van een ander mens.
Ik zet eerst de wijzer op de L. De L van Leonard.
Zodra jij de wijzer beweegt, neem jij het van me over.
Duidelijk? Goed, dan gaan we beginnen.
Misschien was ik niet duidelijk. Mijn fout.
L... Goed, heel goed. En nu de E.
E, heel goed.
S...
P...
Je spelt wat anders.
RILKESIPANTER
Rilke, Rainer Maria. Duitse dichter.
Zijn blik is, van het turen door de tralies...
verworden tot een blik, die mat is en niets ziet.
Voor hem bestaat de wereld uit duizend spijlen.
En achter die spijlen, bevindt zich niets.
Terwijl hij rondje na rondje loopt...
als een rituele dans rondom een middelpunt...
waarin het machtige verlangen is verdoofd.
Soms opent hij zijn ogen, en zonder geluid te maken...
glijdt een beeld naar binnen, via de schouders...
naar het hart, en sterft.
Ken je het medicijn L-Dopa? Een synthetisch dopamine.
Ja, voor Parkinson-patiënten.
Hoezo?
Neem me niet kwalijk.
Het heeft honderd jaar geduurd...
voor we de schade die Parkinson aanricht konden opsporen.
Dankzij het medicijn L-Dopa kunnen we nu beloven...
dat Parkingson-patiënten een normaal leven kunnen leiden.
Ik ben zeer nieuwsgierig. Heeft u al iemand gehad die...
Pardon, Dr.? - Sayer.
Hebt u wel eens patiënten met encephalitis gehad?
Straks graag, Dr. Sayer. Als u het niet erg vindt.
Ik zei dus, door het toedienen van L-Dopa...
Zou een extreme Parkinson-trilling...
op een niet-trilling kunnen lijken?
Hebt u het tegen mij? - Ja.
Stel dat een handtrilling versnelt tot onbeweeglijkheid.
Dat alle Parkinson-symptomen versnelt vertoond worden.
Handtrilling, hoofdschudden, spraakversnelling.
Zouden ze dan een persoon als het ware kunnen verstenen?
Geen idee. Misschien.
Zou L-Dopa dan kunnen helpen? - Dr. Sayer, toch?
Ik ben chemicus, u bent de medicus. U mag de schade toebrengen.
En wij maakten onze voorouders psychotisch met cortison.
Nu is het L-Dopa? - Het is nog wat te vroeg.
Ik denk dat het nog veel te vroeg is.
Laat de chemici maar de schade toebrengen.
Maar ik...
Dr. Kaufman, hebt u dit gelezen? Patiënten eten weer Jell-O.
Ja, een plichtmatig onderzoekje. Slechts 30 lichte gevallen.
Uw Parkingson-patiënten bewegen al jaren niet meer.
Kijkt u nog maar eens.
U kunt zo'n sprong niet maken.
U weet niet eens of er wel een verband bestaat.
Het enige wat ik weet is dat deze mensen van binnen leven.
Hoe weet u dat nou? Omdat ze tennisballen vangen?
Ik weet het gewoon.
Met hoeveel wilt u beginnen? - Met allemaal.
Een paar. Een.
Een.
Met toestemming van de familie.
Heeft Leonard Parkinson?
Nee, de symptomen lijken op die van Parkinson...
maar ook weer niet.
En wat doet dit medicijn voor hem?
Dat weet ik niet. Misschien wel helemaal niets.
Maar wat verwacht u?
Geen idee. Het is ontwikkeld voor een andere afwijking.
En wat hoopt u?
Ik hoop dat het hem terugbrengt van waar hij nu is.
Naar wat? - Naar de wereld.
Wat heeft die hem dan te bieden?
U... U bent hier.
Alles, graag.
Geen reactie bij 200 milligram. - Misschien door het zuur.
Misschien heeft ie meer nodig. - Of minder.
Ik doe het in melk.
500 milligram.
Ik bel als er verandering optreedt. - Goed.
Dank u.
Het is rustig.
Het is laat. Iedereen slaapt.
Ik slaap niet. - Nee, jij bent wakker.
Mag ik?
Ik...
Leonard, er is bezoek voor je.
Mam... mam...
Ik heet Eleanor. - Eleanor.
Aangenaam kennis te maken. - Aangenaam kennis te maken.
Dames? - Wat nu weer?
Mijn hemel.
Hoe maakt u 't? Ik heet Margaret.
Beth.
Anthony, hoe gaat het?
Geweldig. En jij?
Ook geweldig.
Heb je hem ontmoet? - Hij zag er goed uit, hé?
Ik zou dertig verloren jaren niet aankunnen. U wel?
Hij weet het wel, hé?
Kijk eens deze kant op. Dit is een Polaroid-camera.
Binnen een minuut is je foto klaar. Wonderlijk.
Probeer dit eens.
Schitterend. Wil je nu naar het eind van de kamer lopen?
Klaar? Af.
Heel goed.
En nu terug.
Dat ging snel. Ik pak nog even een film.
Je moet even gaan liggen. Je hebt rust nodig.
Ik durf m'n ogen niet te sluiten. Als ik ze dichtdoe...
Slaap je. En als je wakker wordt, is het de volgende morgen.
Dat beloof ik je.
baby's bootje, een zilveren maan, zeilt door de lucht
baby probeert een droom te vangen hier en ver weg
zeil, baby, zeil
op die grote zee
als je maar niet vergeet terug te zeilen naar mij
Wat is de Bronx mooi geworden.
Dat was mijn school. - Echt waar?
Klassiek? - Je mag ook wat anders kiezen.
Wat is dat? - Rock & Roll.
Kom erin.
Nee, toen jij weg was, kregen wij hier te maken met vervuiling.
Dat is geen pootje baden, dat is zwemmen.
Ik weet niet of het ziekenhuis daartegen verzekerd is.
Kom nou. - Nee.
Leonard, het wordt vloed.
Het periodieke systeem der elementen.
Dat was mijn kennismaking met de wetenschap.
Het is schitterend. Het heelal in haar essentie.
Je hebt alkalische metalen, halogenen, inerte gassen.
Elk element heeft z'n eigen plek. Daar verander je niets aan.
Ze liggen vast, wat dan ook.
Bent u getrouwd?
Ik? Nee. Ik kan niet zo goed met mensen omgaan.
Dat heb ik nooit gekund, Leonard. Ik ben op ze gesteld...
en ik wou dat ik ze wat beter begreep.
Waren ze maar wat minder onvoorspelbaar.
Eleanor is het vast niet met u eens.
Eleanor? - Miss Costello.
Heeft ze het over mij gehad?
Wat zei ze?
Dat u een goed mens bent. Dat u veel om mensen geeft.